Spis treści

Prolog

Zamieszanie w wielkim mieście

Osada Sennej Triangulacji

Dwa oblicza rzeczywistości

Śmiertelne ułaskawienie

Prolog

Wulkan eksplodował pod koniec rytuału.

Nikt nie przewidział aż tak gwałtownej reakcji: ani Mędrcy z pałacu na szczycie, ani mieszkańcy Stolicy w dole, ani ludność pozostałych miast wyspy. Zatrzęsła się ziemia, krater rzygnął płynnym ogniem, magma rozpłomieniła zbocza. Na Stolicę spływała zagłada zrodzona w jądrze świata.

Dym i pył przysłoniły słońce.

Huk i ryk wulkanu brzmiał jak walące się niebiosa.

Wszystko drżało. Z każdą chwilą coraz mocniej.

Stolica ginęła w lawie, w płomieniach, w gruzach walących się budynków. Mieszkańcy krzyczeli. Krzyczeli i uciekali co sił. Ludzkie rzeki rwały ku wybrzeżu, do portów, na stojące tam triery – popychając się, tratując, byle szybciej, byle dalej od tego piekła. Część statków zdołała wypłynąć. Rytmiczne ruchy wioseł, wiatr w żaglach i oddziaływania kinetyków pchały je na pełne morze.

Na pokładach wrzało. Jedni mówili, że wszystko przez rytuał. Mędrcy nie opanowali wyzwolonych mocy, co skończyło się kataklizmem. Inni zarzekali się, że to sam Zeus zesłał zniszczenie, rozgniewany ludzką butą i zarozumiałością. Reszta po prostu patrzyła i nie mogła uwierzyć. Ich ojczyzna, najpotężniejsze państwo świata, kraina dostatków, istny raj rządzony przez dziesięciu królów – wszystko znikało wśród ognia, dymu i gruzu.

Ci, którzy zostali – ochotnicy, maruderzy, zwykli pechowcy – nie poddawali się. Echa synchronizacji umysłów docierały aż na statki. Kinetycy, psychicy, allagici i mistrzowie wzięli w karby rzeczywistość, próbowali ją zmusić do wygaszenia wstrząsów, powstrzymywania lawy, uratowania Stolicy i całej wyspy. Musieli dać czas tym z pałacu. Gdy rytuał się dopełni, wszystkie zniszczenia, rany i śmierci nie będą miały znaczenia. Ba – wówczas wszystko da się bez trudu odwrócić.

Mędrcy. Najpotężniejsi z potężnych, którzy w grupie mogli wszystko.

Mędrcy. Pył wobec niebios, które właśnie postanowiły przemówić.

Pręga ognia rozcięła niebo wśród hipersonicznego łomotu. Coś wbiło się w rdzeń Stolicy z potworną siłą, wyrywając w powietrze gruz, lawę i ziemię, wysyłając w górę kłęby dymu. Uderzenie wzruszyło lądem, naznaczyło go siecią pęknięć. Te w mig rozstąpiły się w wąwozy. Magma i woda runęły do środka, ryknął chaos wzburzonych żywiołów. Wyspa się rozpadała. Tak po prostu. Jak kawałek gliny pod uderzeniem młota, na mniejsze i większe kawałki.

Jeszcze moment kolebały się na falach, gdy próbowano je ustabilizować. Bezskutecznie. Tonęły jedna po drugiej, zasysając za sobą ludzi, szczątki, statki. Jako ostatnie przepadło centrum wyspy. Wulkan z pałacem, fragment Stolicy i krater po uderzeniu – wszystko to znikło wśród kipieli, spowite mgłą z dymów i rozgrzanej do granic pary. Ryk i furia fal były jak wrzask rozpaczy wszystkich, którzy właśnie ginęli.

Na nic Mędrcy. Na nic wszystkie synchronizacje świata.

Gdy potworne fale już się przewaliły, a ocean ucichł, gdy wiatr rozegnał dym, pył i mgłę – wówczas ocalałe triery ruszyły na poszukiwania rozbitków z wyspy. Może niektórzy ocaleli dzięki kombinacji mocy. A może Mędrcy jakimś cudem doprowadzili rytuał do końca. Nadzieja od początku była jednak słaba. Niebawem zgasła zupełnie.

Ocaleńcy patrzyli na pustkę po wyspie. Patrzyli i milczeli. Przerażał ogrom zniszczenia i śmierć przytłaczającej większości pobratymców. Przerażał gniew Zeusa. To była kara za ich zbrodnię. Za to, że nie wystarczyły im własne zdolności i śmieli pożądać mocy bogów.

Ocalała ledwie garstka statków i kilka tysięcy dusz. Kinetycy, psychicy, allagici, uczeni, mistrzowie. W porównaniu z elitą, która przepadła wraz z wyspą, byli jak upośledzeni. Jednak na tle ludów z innych kontynentów jawili się niczym wysłańcy bogów.

Wyruszyli w cztery strony świata, daleko od miejsca będącego kiedyś ich domem. Minęły lata i dekady, całe tysiąclecia, w ciągu których zaginęli w mrokach dziejów. Ich dziedzictwo pozostało nietknięte.

Do czasu.

*

Chata płonęła.

Jęzory ognia tańczyły na wyrwanych okiennicach, w otworze po wyważonych drzwiach, po częściowo już zarwanym dachu. Żar był równie potężny jak nienawiść w sercach wieśniaków, którzy podpalili chałupę. Obstawili całą okolicę: polanę, sąsiadujący z nią trakt, a także spory obszar lasu. Ich broń lśniła złowrogo w blasku pożaru: kosy, topory, narzędzia rzeźnicze. Powietrze drżało od trzasków, od złowrogich śmiechów i przekleństw.

Komitet pożegnalny. Nawet deszcz ze śniegiem nie psuł im humoru.

– Czarownica! Precz! Precz! – ryczał przysadzisty mężczyzna, wymachując nad głową wielkimi widłami. Stał najbliżej ognia. Dzikim spojrzeniem wodził po swych towarzyszach, po ich twarzach wykrzywionych paskudnymi uśmiechami.

– Dobrze gadasz, Zbycho, ano!

– Plugastwo won! – krzyknął ktoś ochryple. – Won!

– Na stos grzeszników! – wrzasnęła jakaś kobieta. – Spalić ją i czarci pomiot!

– Bóg ich ukarze!

– Pierwej my!

– Pokażcie się, do czarta!

– Patrzcie, tam są! – ryknął nagle ktoś spod lasu. – Ona i syn diabła!

Wieśniacy odwrócili się w tamtą stronę. Ujrzeli dwie postacie w czarnych płaszczach, wiedźmę i jej towarzysza, którzy wypadli z zarośli i pobiegli traktem. Grupa mężczyzn z pochodniami była tuż za nimi.

Jeden z wieśniaków wysforował się na czoło pościgu. Przypadł do czarownicy. Zamachnął się siekierą i byłby odrąbał jej bark, gdyby nagle nie zesztywniał. Runął twarzą w błoto z gracją trupa.

Pozostali stanęli jak wryci, a Zbycho przeklął ich w duchu. Tchórze! Puścił się biegiem w stronę wiedźmy.

– Sczeźniesz, Rozalio przeklęta! – ryknął. – Ty i syn diabła! Czary już wam nie pomogą! Pożałujecie!

Stanęła na dźwięk tych słów. Obróciła się ku przywódcy chłopów i krzyknęła z nienawiścią:

– Nie! To wy będziecie żałować! Wy! Wasze dzieci! Wasze wnuki! Wszyscy!

Skierowała koślawy palec w stronę Zbycha. Ten, mimo odległości, niemal poczuł na sobie jej świdrujące spojrzenie. Prawie widział wściekłość wymalowaną na twarzy czarownicy, prawie spalała go nienawiść, jaka od niej promieniowała.

Fakt, potrafiła sparaliżować i powalić przeciwnika, po prostu spoglądając mu w oczy, zresztą przed chwilą to udowodniła. Ale Zbycho był inny. Bardziej odporny niż pozostali. Właśnie ta cecha pozwoliła mu stanąć na czele ludzi, którzy z całego serca pragnęli zniszczyć tę kobietę.

– Na psa urok, ona czaruje! – wykrzyknął. – Brać ją!

Tłum z polany ryknął i ruszył na wiedźmę. Rozalia nie traciła czasu. Pociągnęła swego towarzysza za ramię i rzuciła się do ucieczki.

Młodzieniec wnet się wyszarpnął z uścisku kobiety. Zaklął. Ostatnią rzeczą, jakiej pragnął tego wieczoru, była rejterada przed rozjuszonymi wieśniakami. Wiedział jednak, że prędzej czy później ta chwila musi nastąpić. I to nie tylko z powodu rytuału, jaki jego babka zorganizowała w lesie.

– Prze… Przesadziłaś tym razem – wysapał, oglądając się przez ramię. Tłum miał lepsze tempo, niż oczekiwał. – Jak cholera przesadziłaś.

– Heks! – syknęła Rozalia. – Potem!

– Podziękuj chociaż.

– Milcz! Milcz i biegnij!

Coraz bardziej żałował tego, że jej pomógł. Nie zasługiwała na to. Nie zasługiwała na cokolwiek. Ale na tamtą chwilę nie potrafił rozumować inaczej. Zbycho nadchodził, wiodąc rozwścieczoną tłuszczę, a Heks był całkiem sam. Nie miał z nimi szans. Nie w pojedynkę.

Wśród drzew po bokach traktu dostrzegł światła. Były blisko. Za blisko.

– Szlag! – syknął. – Szybciej! Zaraz tu będą!

Chyba krzyczał coś podobnego, gdy przedarł się przez uczestników rytuału i przypadł do Rozalii. Potem zewsząd runęła nawała napastników. Jemu i babce udało się uciec. Reszta nie miała tyle szczęścia: zginęła przebita na wylot, porąbana bądź po prostu zatłuczona na śmierć. Uczestnicy byli wieśniakami zniewolonymi przez Rozalię. Heks uważał, że taki los jest dla nich najlepszy.

Zniewolenia były pierwszym z powodów ataku Zbycha. Drugim byli werbownicy. Notorycznie pojawiali się w okolicy i rozsiewali atmosferę terroru. Wcielali do Zakonu Czcicieli za pomocą wszelkich metod. Podlegali bezpośrednio Rozalii, przywódczyni organizacji, która w pewnych kręgach uchodziła za sektę czarowników.

W końcu przebrała się miarka. Zbycho z kompanami urządził polowanie na wiedźmę i jej popleczników. Heks jęknął na myśl o ostatnich poczynaniach babki: zgromadzeniach o północy w centrum lasu, złowrogich przemówieniach i rytuałach na cześć zmarłych. Zwłaszcza o tym sprzed godziny.

Śnieg z deszczem przerodził się w ulewę. Na drodze powstały strumyki i miniatury jezior, błoto kleiło się do butów. Łuna pożaru powoli ciemniała. Nie było już widać blasku pochodni. Nocy nie wypełniały już krzyki – tylko szum deszczu wśród pierwszych w tym roku liści. Wyglądało na to, że Zbycho zrezygnował z pościgu. Osiągnął swój cel.

Heks upadł na kolana, w błoto rozmokłego jak bagno traktu. Nie mógł złapać oddechu. Miał wrażenie, że zaraz się porzyga. Na razie nie odczuwał uderzeń lodowatego wiatru, ale jeszcze moment i zacznie drżeć z zimna. Zaklął w duchu. Do czego to, cholera, doszło?!

Rozalia przykucnęła obok. Zacisnęła dłoń na ramieniu młodzieńca, by siłą dźwignąć go na nogi, ale w ostatniej chwili się powstrzymała.

– Ruszaj się, bo zmarzniesz – powiedziała tylko.

Heks dyszał jeszcze chwilę, nim odpowiedział. Z ust buchała mu para.

– Dokąd?

– Północ. Dwa miasta stąd.

– Kamenhof? Idziesz… Idziesz wyżebrać wsparcie? Ty? Primera Zakonu, wszechwładna pani?

– Złośliwy jak matka – syknęła kobieta, wstając. – Tak, idziemy do Kamenhofu i Duera.

– Do ojca? To on jeszcze żyje? Miałem nadzieję, że roznieśli go miastowi.

– Ktoś tu zaraz rozniesie ciebie! Stul pysk! – wycedziła Rozalia. – Cholerni wieśniacy! Muszę ukierunkować ich strach tak, żeby odechciało im się pościgu, a ty mi nie pomagasz. Ani trochę. Musimy ruszać, zanim…

Nie potrzebowała kończyć.

Zapadło milczenie. Znów słychać było tylko deszcz.

Primera. Duer. Heks. Imiona-tytuły noszone przez najważniejsze osoby Zakonu Czcicieli. Heks był numerem sześć, jednakże w praktyce nie mieszano go do spraw organizacji. Cieszył się z tego. Działalność werbowników, Plan Zbawienia i splamione krwią ręce babki jednoznacznie wskazywały, że najlepszym wyjściem jest trzymanie się z dala od tego bagna.

Teraz nadchodziła okazja, jakiej nie miał od bardzo dawna. Ucieknie. Już niedługo, w Kamenhofie. Wywinie się niewidzialnym mackom, jakimi Rozalia skrępowała jego umysł. Nie tyle wiedział, co po prostu czuł, że w końcu do tego dojrzał.

Musi się udać, pomyślał. Po prostu musi.

Rozdział 1

Zamieszanie w wielkim mieście

Kamenhof już z daleka robił wrażenie, a to za sprawą masywnego muru obronnego. Minąwszy bramę, wchodziło się między szare domy i kamienice. W wąskie uliczki pełne cienia i nieczystości. W tłumy mieszczan. Kobiety i mężczyźni, młodzież i starcy, wszyscy zajmowali się swoimi sprawami. Ci z głową na karku nie szczędzili wysiłku, by unikać dwojga zmęczonych wędrowców, którzy właśnie przybyli traktem.

Oboje podróżni byli wysocy, ale młodzieniec nieznacznie górował. Rysy twarzy miał ostre, usta zaciskał w wąską kreskę jak w grymasie irytacji. Do tego dochodziło spojrzenie szarych oczu: chłodne, taksujące, analizujące. Czarne włosy opadały mu na ramiona i czoło. Odgarniał je co chwila. Każdy zastanowiłby się dwukrotnie, czy powierzyć mu sakiewkę. Najwyżej coś do wytarcia nosa.

Jego towarzyszka wyglądała na starą. Pomarszczona cera, ciemne włosy z siwymi pasmami i żylaste dłonie stanowiły jednak tylko fasadę, gdyż w rzeczywistości Rozalia miała w sobie więcej sił niż niejeden dwudziestolatek.

Przedzierali się przez szary tłum, kierując kroki do rynku.

Heks pluł sobie w brodę, że jednak nie spróbował uciec podczas nocy Zbycha. Może w końcu odciąłby się od cywilizacji, zaszył w jakiejś głuszy na wschodzie, jak najdalej od Zakonu. Może tym razem… A może jednak nie. Zdecydowanie nie. Z pogonią wieśniaków na karku czy bez, Rozalia jak zwykle by go dopadła.

Mógł się oddalić jedynie na taki dystans, na jaki mu pozwalała. Nie dalej. W przeciwnym razie wdzierała się do jego umysłu, pętała i napełniała strachem tak wielkim, że ledwo mógł się ruszyć. Najgorszy był jednak fakt, że przez cały czas zachowywał świadomość… a przynajmniej do chwili, gdy kobieta przystępowała do wymierzania mu kary.

Skrzywił się na widok jegomościa w łachmanach. Załatwiał się na mur obdrapanego budynku.

– Nie wygląda to zbyt porządnie – stwierdził Heks. – Po Centrali Rejonu Siódmego spodziewałem się marmurów i złota.

– Marmury i złoto nie są naszym celem – odparowała Rozalia. – Nigdy nie były.

– Estetyka chyba też.

– Podziękuj za to miejscowym. Zakon nie wtrąca się w architekturę.

– Naprawdę? Żadnych mrocznych gmaszysk i murów z powywieszanymi trupami?

Rozalia parsknęła śmiechem.

– Nie poprawiłoby to nam wizerunku, nie sądzisz?

– Nie wiem. Możemy zapytać.

Heks powiódł wzrokiem po przechodniach. Ich obojętne, a miejscami wręcz otępiałe wyrazy twarzy nie zachęcały do jakiegokolwiek kontaktu.

– Na Nowej Arce też tak jest? – zapytał.

– Sam zobaczysz. Już niedługo.

– Nie mogę się doczekać. Oczywiście wcześniej nie dostanę żadnych szczegółów?

Nowa Arka. Baza ukryta hen za górami i lasami, podobno aż na oceanie. Rozalia opisywała ją jako ruchomy ląd przecięty podziemnymi korytarzami, centrum administracyjne organizacji i jedno z głównych ogniw złożonej operacji. Zbudowana dawno temu, od lat służyła Czcicielom i właśnie na niej miał się odbyć finał Planu Zbawienia. Heks czuł przez skórę, że babka pakuje go w nielichą aferę. Ale za każdym razem, gdy starał się dowiedzieć czegoś jeszcze, bombardowała go nie informacjami, a ideologią.

Tak jak w tej chwili.

– Szczegóły są takie, że Nowa Arka ochroni Zakon przed zepsuciem otaczającego nas świata, pozwoli w spokoju medytować w ubóstwie i ciszy – rzekła niedbale Rozalia, robiąc teatralny gest. – Dzieło mojego życia. Szkoda, że tak niewielu się do nas przyłącza.

– Fakt – odparł młodzieniec. Przepchnął się między dwójką wyjątkowo otyłych mężczyzn; obaj cuchnęli piwem i kiełbasą. – Może ma to jakiś związek z arsenałem na pasach werbowników, co? Wiesz, noże, sztylety…

– Gdyby nie zabezpieczenia, ciemnota by ich po prostu zaszlachtowała.

– Też bym tak zrobił.

– Tak, oczywiście. A teraz milcz.

Tłum gęstniał. Powietrze było ciężkie od woni trunków, przypraw, potu i zawartości rynsztoków. Zewsząd dochodziły rozmowy, kłótnie, przekleństwa, szczekanie psów. Gdzieniegdzie ludzie wybuchali śmiechem. Heks zmarszczył brwi. Przypuszczał, że jeśli tak jest tu na co dzień, nigdy – przenigdy! – nie osiądzie na stałe w podobnym kotle harmidru, tłoku i smrodu. Za dużo tu wszystkiego.

W końcu dotarli do rynku: małego, brukowanego placu, otoczonego szarymi kamienicami. Tętnił życiem, i to dużo żywszym i weselszym niż na ulicach. Większość miejsca zajmowały kramy, w których handlarze wychwalali swoje towary. Zewsząd dobiegały strzępy rozmów i pokrzykiwania, zagłuszane raz po raz eksplozjami śmiechu. Ktoś klął na złodziei, ktoś inny się targował lub wrzaskami torował przejście przez ciżbę. Heks pomyślał, że byłoby to dobre miejsce, żeby zniknąć Primerze z oczu.

Kombinował, odkąd tylko pamiętał. Rozalia nie miała oporów, by wysyłać go po sprawunki do okolicznych wsi. Próby podejmował zatem wielokrotnie. Tyleż razy dosięgał go psychokinetyczny paraliż, zwieńczony przybyciem werbowników. Na przykład wtedy, gdy zaszedł do pewnej wioski na północnym wschodzie i, przygarnięty przez gospodarza, przez pewien czas pracował w polu.

Albo puścił się na ślepo przez las.

Albo zaciągnął się do wojska jakiegoś lokalnego władyki.

Albo ruszył po pijanemu w losowym kierunku, gdyż to, co wypił na pewnym wiejskim weselu, totalnie go zamroczyło. Po każdym takim ekscesie psychokinetyczna smycz była mocniejsza – no może poza weselnym epizodem. Tortury zaś się nasilały. Skutki uboczne w postaci potwornych migren potrafiły trwać całymi tygodniami. Czasem zastanawiał się, czy Rozalia po prostu nie sprawdza, ile może wytrzymać.

Kiedyś zwierzył się pewnemu starcowi z wioski na wschodzie. Ten zasugerował samobójstwo. Heks go wyśmiał. Chichotał jeszcze długo w drodze powrotnej. Podciąć sobie żyły? Powiesić się? Tak postępują słabeusze. Więc Heks ciągle próbował uwolnić się po swojemu. Tylko głupiec albo skończony optymista siedzi na tyłku, czekając, aż szczęście się o niego potknie.

Mogłabyś w końcu zemrzeć, wiedźmo, pomyślał. Nienawidził jej. Nienawidził ich wszystkich. Zakonu za to, że był zbieraniną morderców i niewolników na usługach Primery. Primery za to, że sterczała nad nim jak topór kata. Poddawała go swoim psychicznym oddziaływaniom, często wypełniając mu umysł piekielnym bólem. Wygłaszała wówczas kazania na temat „świetlanej przyszłości”, „raju na ziemi”, „nadziei pokładanej w Zakonie”. Fundowała mu mordercze ćwiczenia. Nieraz odnosił wrażenie, że sądy boże są dużo lżejsze niż to, przez co przechodził.

Pewnej nocy wisiał do góry nogami na linie przymocowanej do sufitu sieni. Obok krzątała się Rozalia. Dolewała wody do wiader, które trzymał w wyprostowanych ramionach, i mruczała pod nosem dziwaczne formuły. Heks drżał na całym ciele i przeklinał tę kobietę, ale nie miał sił ani woli, by się jej przeciwstawić. By rzucić obciążniki w diabły, odciąć sznur, uciec… Zamiast tego miał wrażenie, że oplatają go macki jakiegoś potwora, owijają się wokół piersi i szyi, wsuwają w kręgosłup i czaszkę.

Wpatrywał się w płomyk świecy stojącej tuż przed jego twarzą.

– Dlaczego każesz mi to robić? – wyszeptał. Kręciło mu się w głowie.

Primera Zakonu Czcicieli zatrzymała się. Obrzuciła go spojrzeniem, które potem śniło mu się po nocach.

– Dobry trening nie jest zły. Doceń to.

– Mam zostać twoim rycerzem?

– Poniekąd. Niedługo każda umiejętność ci się przyda. Każda: wytrzymałość, siła, zręczność, władanie bronią. Wszędzie wokół czają się wrogowie. Musisz być silny. Musisz umieć walczyć, by przeżyć… i pokonać tych, od których pochodzę. No, poziomo ramiona! Poziomo, mówię!

„Pokonać tych, od których pochodzę…” A może przyłączyć się do nich, żeby cię ubić? – pomyślał. Nie wiedział nic o rodzinnych stronach Rozalii, ale mimo to czuł, że chciałby się tam dostać. Ewentualnie zemścić się na sukinsynach, którzy wydali tę wiedźmę na świat.

Syknął i rozluźnił chwyt, gdy ból przeszył mu mięśnie. Zawartość wiader chlusnęła na podłogę. Heks ciężko dyszał, jego czerwoną od wysiłku twarz rosił pot. Był wykończony. I wściekły, że jeszcze nie plunął tej jędzy w twarz. Nie mógł. Psychokinetyczna smycz uwzględniała również to.

Sklęty przez jakąś rosłą babę, momentalnie wrócił do rzeczywistości. Wpadł na gęste zbiegowisko, okrążające centralny punkt rynku. Ludzie rozmawiali, wyraźnie podekscytowani, a ze środka kręgu płynęło coś w rodzaju przemówienia. Nie zastanawiając się długo, młodzieniec przebił się do pierwszego rzędu.

Wszyscy gapili się na czterokołowy wóz z nadbudowanym namiotem. Do dyszla przypięto dwa konie. Zwierzęta machały ogonami, rżały i nerwowo strzygły uszami, jakby denerwowały się przed jakimś bardzo ważnym zadaniem. Obok nich dwójka mężczyzn w brązowych płaszczach odpowiadała na pytania. Posługiwali się mową właściwą dla mieszkańców okolicznych wiosek i miast, nie zaś łaciną, czyli językiem najważniejszych Czcicieli.

Heks biegle znał oba. Wytężył słuch. Zobaczmy, o co tu chodzi, pomyślał.

– …prawdą jest, że wyruszamy na wyprawę niebezpieczną i daleką, na sam kraniec świata – mówił przygarbiony, ale krzepki staruszek, wspierając się na lasce. Siwa broda sięgała mu do piersi. – Czekają nas wszakże skarby niepojęte i światłość, bijące stamtąd niczym wodospad. Tako rzekę ja, Joachim von Bernstein, podróżnik i odkrywca!

– I dokąd to, mości panowie, zmierzacie na tym wozie drabiniastym? – krzyknął z rozbawieniem jakiś wyrostek. Zaniósł się śmiechem, a kilka osób mu zawtórowało.

Staruszek nawet nie mrugnął. W przeciwieństwie do swego towarzysza: mężczyzny z dwiema szablami w pochwach u pasa. Wyglądał na zbója, który przeciął już niejedno gardło i rozpruł niejednego przeciwnika, a jego potężne ramiona zdawały się potwierdzać te domysły. Podrapał się po szczecinie i uśmiechnął nieprzyjemnie.

– Wierzcie lub nie – powiedział niskim głosem – ale na końcu naszej ścieżki znajdziemy niewyobrażalne skarby. Wtedy będziecie bić pokłony, gówniarze. Ukorzycie się przed zdobywcami bogactw Urland!

Na dźwięk ostatniego zdania Heks wytężył słuch.

O Urland słyszał kilkukrotnie. Po raz pierwszy, gdy podróżując do Rejonu Czwartego, on i Rozalia zatrzymali się na noc w karczmie – jakiś wędrowiec wypowiadał się o tej krainie w podobnym tonie. Kolejny raz miał miejsce wówczas, gdy zasuszony starzec bajał grupce dzieci – każdy podróżny miał znaleźć w Urland schronienie i zostać tam już na zawsze, otoczony wspaniałościami i dziwami niepojętymi. Kiedy indziej ktoś wspomniał o Urland jako siedlisku wszelakich bestyj żelazowych, od których już się nie wraca. Na pewno było jedno napomknięcie w jakiejś wiosce, gdzie za pozwoleniem babki Heks poszedł się wyszaleć. Historia o rzezi, w której wieśniacy stanęli naprzeciw mieczom i miotaczom noży, dawno, dawno temu…

Mity. Heksa nie obchodziły mity.

W przeciwieństwie do poszukiwaczy przygód.

Skoro wyruszali na daleką wyprawę, stanowili idealny sposób na wyrwanie się ze szponów Primery. Dołączy do nich i zniknie. Może nawet wyruszy na własną wyprawę? Wszak Europa to jednak kawał lądu, a Zakon nie sięgał przecież wszędzie. Heks uśmiechnął się w duchu na myśl o olbrzymich możliwościach. Żegnajcie przeklęte treningi i rytuały. Po dwudziestu latach więzienia wreszcie zmieni swoje życie!

Nagle jego mózg przeszyła szpila bólu, a ciało odmówiło posłuszeństwa. Poczuł szarpnięcie za kaptur i w mig stanął przed groźnym obliczem babki. Zmarszczyła brwi. Po czym z całej siły zdzieliła go w policzek.

Zmiana życia poczeka, pomyślał. Przynajmniej dopóki ta suka jest w stanie mnie znaleźć.

– W Urland wierzą tylko głupcy – syknęła Rozalia. – To tylko lokalny symbol. Tak naprawdę odzwierciedla chciwość, pychę i przemoc, wszystko to, czemu przeciwstawia się Zakon. Pamiętaj: wszędzie czają się wrogowie, którym nie masz prawa ulec. Ani im, ani ich fałszywym twierdzeniom.

– Tak, Primero – wycedził Heks i kichnął. Kobieta w porę zrobiła unik.

Nieopodal stała karczma. Weszli do środka.

Wewnątrz panowały niemal całkowite pustki. Przy ławach siedziało kilku podejrzanych osobników, popijając z kufli piwo. Co kilka chwil czujnie się rozglądali, a następnie sprawdzali, czy ich sztylety są wystarczająco ostre. Sądząc po ubiorze, mogli mieć wiele wspólnego ze zbójcami, którzy od lat panoszyli się po okolicy. Był jednak ktoś, komu woleli się nie narażać. Gdy tylko dostrzegli przybyszów w czarnych płaszczach, jeden po drugim opuścili izbę.

Heks odprowadził ich wzrokiem, zapamiętując twarze. Może się przydadzą, może nie, nie miało to znaczenia. Każda chwila była dobra, by ćwiczyć mnemotechnikę. Jeszcze jedna rzecz, którą wpoiła mu babka. Tymczasem Rozalia podeszła do kontuaru, gdzie dyżurował łysy karczmarz. Ten skłonił się, potem zniknął na zapleczu. Wkrótce jednak pojawił się znowu.

W towarzystwie Duera Zakonu Czcicieli.

Ojciec Heksa zarządzał werbownikami w Kamenhofie i całym Rejonie Siódmym. Określenia „rosły” i „potężnie zbudowany” stanowiły w jego przypadku niedopowiedzenie. Gdy wkroczył do pomieszczenia, jego obecności po prostu nie dało się przeoczyć.

Rozalia wykreśliła w powietrzu Powitańczy Znak – trójkąt wpisany w okrąg – na co tamten skinął głową.

– Josefie – powiedziała.

Duer wydął policzki, pogładził się po wąsiskach i obrzucił Heksa lodowatym spojrzeniem. Skrzywił się. Nie cieszył się z przybycia pierworodnego. Być może przeczuwał, na jaki temat zejdzie rozmowa.

– Patrzcie, kto się zjawił – mruknął.

Heks skrzyżował ręce na piersi.

– Nie mój pomysł.

– Prawda. Ty miałbyś zgoła inny. Wciąż pamiętam ostatni.

Młodzieniec zachichotał w duchu. Kiedyś Rozalia umyśliła sobie, że wnuk podziała w terenie. Dokooptowała go więc do jednego z lepszych oddziałów werbowników, by pomagał w misjach. Ot, porwania, wymuszenia, terroryzowanie wiosek.

Heks nawet cieszył się na to. Miał wówczas piętnaście, może szesnaście lat. Perspektywa robienia czegoś innego niż treningi, sesje i bieganie po sprawunki wprost zagrzała go do boju. Problem pojawił się, gdy już przyszło co do czego.

Wytrzymał dwie akcje. Pierwsza polegała na spacyfikowaniu pewnej wsi na północy – typowe zlecenie lokalnego możnowładcy, który był z Czcicielami w dobrej komitywie. Heks nie miał pojęcia, jak jego nowi opiekunowie wytrzymują te wrzaski, te błagania, ten kwik zarzynanych ludzi. Wiedział jednak, że sam tego nie zdzierży. Dlatego postarał się, by kolejna operacja skończyła się totalną katastrofą, a on już nigdy nie wyruszył w teren.

Ostatniego werbownika dobił sam.

– Hańba – dodał Duer. – Przynosisz Zakonowi hańbę.

– Ty przynosisz hańbę całemu rodzajowi ludzkiemu.

– Śmiesz mnie oceniać?!

– Śmiem. I dobrze wiesz dlaczego.

– Cały ty – prychnął Josef. – Ciągle o tym samym.

– Tak. Ciągle. Bo wiem, w jaki sposób głupi wieśniacy przeżywają śmierć swoich kobiet, a w jaki sposób ty. – Heks urwał, spojrzał ojcu prosto w oczy. – Pozwoliłeś, żeby zginęła. Nie żałujesz tego. Nigdy nie żałowałeś.

Josef zaśmiał się pogardliwie.

– Bywa, że nie ma innego wyjścia.

– Nawet mimo zdolności przepotężnego Duera?

– Mimo. Czasem trzeba po prostu odpuścić. Dla dobra Zakonu.

Młodzieniec trzasnął pięścią w blat kontuaru.

– Gdyby żyła, to by ci pokazała, co myśli o tobie i gównianym Zakonie!

– Na szczęście już nie pokaże – odparł zimno Josef.

Heks zacisnął zęby. Zofia, jego matka, zginęła, gdy miał dwa lata. Jego wspomnienia nie powinny sięgać aż tak daleko w przeszłość. Mimo to bardzo dobrze pamiętał strzechę blond włosów, oczy jak wrześniowe niebo, głos dający obietnicę bezpieczeństwa.

Bardzo rzadko wracał do tych wspomnień. Reprezentowały stratę czegoś, czego nie zdążył nawet dobrze poznać.

– Skoro już wymieniliście uprzejmości, pozwólcie, że zmienię temat – powiedziała Rozalia z naciskiem. – Przypominam, że mamy ważniejsze sprawy.

– Mianowicie? – spytał Josef, przenosząc na nią wzrok. Heks dostrzegł, że na jego twarz znów wstępuje nuta niepokoju.

– Zakon, a nie bezcelowe wspominki.

Mężczyzna pokiwał głową.

– Słucham więc, Primero Zakonu Czcicieli.

Niech ich wszystkich diabli porwą! – warknął w duchu Heks. Nie mógł zrozumieć obojętności, z jaką ojciec mówił o Zofii… a właściwie nie mówił, tylko wspominał. Wolał Zakon i plany Rozalii, jakby żył dla tych dwóch rzeczy. Nieczuły, zimny sukinsyn, który miał żonę za nic. Jeszcze jedna marionetka Primery.

Karczmarz zniknął na zapleczu. Rozalia, Josef i Heks usiedli przy ławie w głębi sali. Nachylili się nad blatem.

– Jeśli gońcy dotarli, to naszą sytuację już znasz – rzekła Primera Zakonu Czcicieli. – Najwyraźniej nasze ostatnie działania okazały się zbyt intensywne. Rejon Pierwszy upadł. Trudno. Nie pierwsza i nie ostatnia przeszkoda na ścieżce ku chwale.

Wpatrzyła się w oblicze Duera.

– Jak tam wieści z twojego Rejonu? – podjęła po chwili. – Status, statystyki, przewidywania. Mów.

– W tym miesiącu jedenaście – powiedział Josef. – To daje nam w sumie czterdzieści dziewięć w tym kwartale, o dziewiętnaście więcej niż wymagane minimum. Nawet wliczając twoje straty, już teraz możemy finalizować Plan Zbawienia.

Dziewiętnaście osób powyżej minimum, pomyślał Heks. Pewnikiem miastowi i co bardziej światli wieśniacy, kolejni straceńcy pozyskani przez Zakon. Werbownicy zajmowali się uprowadzeniami i przekonywaniem nieprzekonywalnych. Tak zdobyty materiał ludzki przechodził następnie selekcję. Tym zajmował się już przywódca danego Rejonu.

Ci, którzy odpadli i wrócili do domów, nie mówili dobrze o Zakonie. O ile w ogóle przemówili.

Primera kiwała głową w zamyśleniu. Heks dostrzegł na jej twarzy uśmiech satysfakcji. Rachowała, może szacowała szanse – w końcu finalna koncentracja sił Zakonu na Nowej Arce wymagała dobrego rozplanowania i logistyki. Rzadko widywał ją tak zadowoloną, wręcz szczęśliwą. I to go najbardziej niepokoiło.

Nie mniej martwił los wszystkich jednostek wyselekcjonowanych do Planu Zbawienia. Widział sporo takich, gdy Primera wracała z łowów. Zdezorientowani, bezwolni, o całkowicie podporządkowanych umysłach, stanowili ostrzeżenie dla niepokornych. To ostrzeżenie śniło mu się często po nocach.

– Plan Zbawienia – rzekła w końcu Primera. Zmrużyła oczy i zatarła ręce. – Finał. Wiecie, ile na to czekałam? Dwadzieścia trzy cholerne lata. W końcu wszystko będzie takie, jakie być powinno!

– Przybędziemy. Zobaczymy. Zwyciężymy – stwierdził pompatycznie Duer. – Jakie są dalsze instrukcje? Dla mnie i darmozjada?

Heks zmełł w ustach przekleństwo. Mimo że miał chęć przywalić ojcu w szczękę, nie mógł. Wpływ Rozalii był jak trucizna, paraliżował i otępiał. Siedział więc nieruchomo i słuchał.

– Wyruszamy na Nową Arkę – rzekła Rozalia, wstając. – Ja, ty, Heks, werbownicy i wszyscy, których pozyskałeś. Likwidujemy Rejon Siódmy.

– A pozostałe?

– To samo. Kto się nada, ten jedzie z nami na Nową Arkę. Przygotujesz zapasy i wozy. Ja muszę zasięgnąć języka. Ciekawa jestem, jak stoją sprawy w obozie badawczym Czerwonych. Wyruszamy rano, więc racz się pospieszyć.

– Tak, matko. – Josef skłonił się z szacunkiem.

Wstał, łypnął na syna złowrogo. Heks mimowolnie dźwignął się znad ławy i w ślad za ojcem wyszedł na rynek.

Początkowo Heks odczuwał tylko odrętwienie, które później zaczęło ustępować depresyjnemu wrażeniu bezsilności. Bo prawda była taka, że cel jego życia został określony przez Rozalię dawno temu: służyć jej i strukturom Zakonu Czcicieli w niewiadomy sposób, w niewiadomym celu. Nigdy nie miał wyboru. „Rób to!” – krzyczała, smagając go psychicznymi mackami. „Ćwicz!” „Atakuj!” „Wokół są wrogowie, dobry jest tylko Zakon! Walcz dla naszego wspólnego dobra!” Doskonale pamiętał pojedynki na drągi, dzięki którym zyskiwał niezliczone siniaki. I wiszenie na belkach, i medytacje – wszystko w celu zrobienia z niego wojownika.

Dlaczego? Za mało mieli zabijaków o znacznie większych umiejętnościach?

Tajemnice. Na każdym kroku chędożone tajemnice.

Szli przez zatłoczony rynek.

– Wspólna wyprawa po sprawunki? – skrzywił się Heks. – Dlaczego nie wyślesz kogoś ze swoich morderców?

– Może dlatego, że to właśnie mordercy? – Duer wzruszył ramionami. – Zgoda, z werbowaniem do Zakonu radzą sobie względnie dobrze. Niestety w negocjacjach z handlowcami brakuje im pewnej subtelności i finezji.

– A tobie niby nie brakuje? I czemu ze mną? Dlaczego nie zamkniesz mnie w celi pod strażą werbowników?

Żebyś nie zwiał, pomyślał Josef. Matka powinna była cię bardziej utemperować, a tak wijesz się nam niczym żmija. Nie, musimy cię mieć pod obserwacją. Nieustanną, ścisłą obserwacją. Ale o tym też nie możesz wiedzieć.

– Żebyś przypomniał sobie, z kim masz do czynienia – rzekł z naciskiem Josef.

Ten nacisk nie krył się jedynie w słowach. Heks już w karczmie zarejestrował zmianę, ale teraz nadszedł czas na potwierdzenie. Charakter emanacji zmienił się. Macki Rozalii znikły, zastąpione niedźwiedzimi szczękami, które wgryzły mu się w umysł. Po raz ostatni odczuł je, gdy miał piętnaście lat. Ojciec odchodził wtedy do Kamenhofu, a Heks sądził, że już go nie zobaczy.

No cóż, pomylił się. Nie pierwszy i nie ostatni raz.

– Bez zbędnych ruchów, psie – syknął Josef, zwiększając uścisk na przegubie syna.

Szkoda, że wtedy nie byłeś taki mocny, pomyślał Heks. Gdybyś takim ruchem obezwładnił zbójców, matka by przeżyła. A tak…

Zaklął w duchu. Rósł w nim żal i wściekłość, a gorycz ściskała mu gardło. Więzienie. Dożywocie beznadziei na Nowej Arce. Ale nie miał zamiaru płakać nad losem.

Wolał go zmienić.

Heks już dawno rozgryzł ojca. Choć niewątpliwie groźny, jego oddziaływania były daleko słabsze od Rozalii. Atakował punktowo. Intensywnie. Był jak niedźwiedź rzucający się ofierze do gardła. Cel w postaci zwykłego człowieka uginał się pod ciosem. Cel w postaci Heksa planował wybić mu zęby.

Młodzieniec walczył z emanacjami Czcicieli, odkąd pamiętał. Rozalii nigdy nie dał rady, choć tym razem wierzył w inny rozwój wypadków. Za to Josef – o, tu już wchodziły dużo pewniejsze czynniki niż wiara. Zaprawa po Rozalii powinna wystarczyć, by wyrwać się spod jego wpływu. Musiał tylko wybrać odpowiedni moment.

Rozejrzał się. Tłum wyraźnie się przerzedził. Wóz von Bernsteina zniknął, zatem podróżnicy musieli wyruszyć i zapewne znajdowali się już za miastem. Heks też musiał się stąd wyrwać, najszybciej jak to możliwe. Tymczasem niechętnie kroczył za Josefem, który odganiał co bardziej zawadzających przechodniów ręką podobną do niedźwiedziej. Siłę zapewne miał zbliżoną. Walka z nim zakrawała na szaleństwo. Zarówno fizyczna, jak i psychiczna.

Stoisko z jadłem podróżnym było największe z wszystkich na rynku. Wyglądało jak szałas, który przykryto brudną tkaniną. Z haków zwieszała się kiełbasa i pasy wędzonego mięsa, na półkach leżały sery i warzywa, wszędzie wokół snuł się dym. Josef zlustrował stoisko krytycznym spojrzeniem.

– Oddasz mi wszystko, co masz. Wszystko, co posiada twoja gildia. Dostarczą mi to natychmiast.

Sprzedawca spojrzał na niego jedynym okiem.

– Panie! Ja…

Nie zdołał dokończyć. Nagle zbladł, głos uwiązł mu w gardle, a na jego oblicze wpełzło przerażenie. Już, już otwierał usta, by prosić o wybaczenie, ukorzyć się, oddać wszystko, co ma, a nawet więcej – ale zdołał wydać z siebie jedynie żałosny jęk. Cofnął się; jego twarz wykrzywił grymas bólu. Padł na kolana. A potem skulił się na ziemi, drżąc jak w gorączce.

Josef uśmiechnął się. Ten uśmiech mówił wszystko o tym, jak wiele radości sprawiają mu mentalne tortury.

Kochał to uczucie, gdy szczęki jego umysłu rozrywały umysły słabeuszy, zabierały rozum, dawały szaleństwo i ból, gwarantując całkowite posłuszeństwo wobec Czcicieli. Metoda nie była może tak subtelna jak techniki Primery, ale działała. Właśnie dzięki niej sprawił, że rada miejska jadła mu z ręki, a Zakon był bezkarny w promieniu dziesiątków kilometrów. Josef nie musiał odbierać nikomu wolnej woli. Wystarczył sam strach przed kolejnym spotkaniem z psychokinetyczną paszczą niedźwiedzia.

Nagle zdarzyło się jednak coś tak niespodziewanego, że Duer wrzasnął.

Wpływy Rozalii były jak zimne źródło w porównaniu z tym. Heks miał wrażenie, że psychiczne kły rozedrą mu umysł jak starą szmatę. Ból rósł, rósł w zawrotnym tempie – od eksplozji w czaszce, przez łupanie w całym mózgu, aż po ogień spalający go po koniuszki nerwów w zębach. Kolorowe plamy przysłoniły wszystko, młodzieniec zatoczył się jak pijany. Jeszcze moment i się podda.

Nagle wszystko uległo zmianie. Oddziaływania znikły, ustępując miejsca mentalnej uldze. Była tak wspaniale orzeźwiająca, że Heksowi zakręciło się w głowie.

Teraz uciekał. Prześlizgiwał się między ludźmi, wozami, straganami. Musiał uciec z miasta i dogonić von Bernsteina. Tak, zrobi to. I zniknie z widoku Josefa, Rozalii i Zakonu Czcicieli na zawsze.

Na zawsze!

Usłyszał za sobą wściekły ryk, a potem przekleństwa i krzyki roztrącanych ludzi. Masywna sylwetka ojca zbliżała się, a wraz z nią rozedrgany chaos jego psitroniki. Nie powinien był skupiać się tak bardzo na straganiarzu. Teraz było już za późno.

Heks przyspieszył. Skręcił w wąską, ciemną dróżkę wciśniętą między obdrapane ściany. Nie oglądał się za siebie. Starał się nie wąchać ani nie patrzeć na breję, która chlupotała mu pod nogami. Tymczasem Josef się zbliżał, potężnymi susami zmniejszał odległość. Jego aura kąsała coraz bliżej.

Na wprost Heks dostrzegł lichy stragan z owocami. Przebiegając obok, szarpnął za kij podtrzymujący ściany. Towar sprzedawcy z rumorem wysypał się na ziemię. Josef nie wyhamował, poślizgnął się i przełykając przekleństwo, zarył cielskiem w grunt. A potem zerwał się i rozejrzał za człowiekiem, który śmiał się mu sprzeciwić.

Heks wziął zakręt. I następny. Lewo, prosto, lewo, prawo, prosto – nogi same niosły go przez szachownicę kramów i jadłodajni, przez tłum. Wpadł na skrzyżowanie; o włos uniknął stratowania przez konie jakiegoś wytwornego zaprzęgu. Puścił się przed siebie, mijając dziesiątki budynków, stoisk, wozów. Na tyle, na ile potrafił wtopił się w tłum umysłów mieszczan.

Zwolnił kroku. Nigdzie nie widział Duera. Dobry znak czy cisza przed burzą? Nie miał czasu do stracenia. Musiał się pospieszyć, gdyż niebawem – może już? – Zakon podejdzie do poszukiwań w sposób klasyczny. Heks narzucił na głowę kaptur i zanurkował w rzekę przechodniów.

Zastanawiał się, ilu Czcicieli zamieszkuje to przeklęte miasto. Dziesiątka? Setka? Tysiąc? Jak wielu mieszkańców podporządkowało się im z obawy przed bólem, prześladowaniami, grabieżą majątku? Ilu z nich zostało porwanych przez werbowników, a ilu zginęło z ich ręki?

Dotychczas Heks nie dostrzegł w Kamenhofie ani jednego wojownika Zakonu. Uznał, że formowanie grupy pościgowej dopiero trwa. Uda się, pomyślał. Zanim ruszy polowanie, będę już daleko stąd.

W chwili, gdy dotarł do muru obronnego, pojął, jak bardzo się pomylił.

Polowanie nie ruszyło. Ono już trwało.

Tknięty przeczuciem, Heks zerknął przez ramię. I zesztywniał, zaskoczony widokiem wojownika Zakonu. Wysoki i łysy, na czole miał bliznę w kształcie trójkąta wpisanego w okrąg. Powitańczy Znak. Płynnym ruchem odrzucił poły swego czarnego płaszcza, zza pasa dobył sztylet werbowników. Raz i drugi przerzucił go z ręki do ręki. Uśmiechnął się szelmowsko, odsłaniając dwa rzędy białych zębów.

Heks zaklął – dopiero teraz uprzytomnił sobie, że nie ma broni. Pożałował, że nie ukradł z jakiegoś stoiska choćby tasaka. Nie stracił wszakże nadziei. Fakt, werbownicy nieźle radzili sobie z walką i zastraszaniem. Nie mogli za to się pochwalić nawet ułamkiem zdolności Primery czy Duera.

Rzucił się wzdłuż muru, rozchlapując nogami cuchnącą breję. Przeciwnik pomknął za nim, jak naganiacz, który ma zepchnąć uciekiniera w pułapkę. Zmniejszał dystans bez trudu. Heks zastanawiał się nad taktyką. Walczyć i uciec – podpowiedział mu instynkt. Tylko jak, do diabła?

Minął pokaźną stertę śmieci, niemal stracił równowagę na czymś śliskim i rozlazłym. Nagle skoczył w boczną uliczkę. Przywarł plecami do oblazłej grzybem ściany. Postarał się uspokoić oddech i rozedrgane ręce. Nie zdołał.

Otoczenie nie nakłaniało do pozytywnego myślenia. Wszystko śmierdziało, wszędzie walały się resztki szczurów, jedzenia i butwiejące drewno. Możliwe, że gdzieś leżał trup.

Młodzieniec nie wierzył w Boga. Zbyt długo żył w Zakonie, by wierzyć w cokolwiek, i jedynym, co mu zostało, była nadzieja. Miał nadzieję, że wojownik jakimś cudem go przeoczy.

I właśnie wtedy go olśniło.

Wróg wpadł do zaułka. I zaklął, kiedy czarny płaszcz runął mu na twarz. Podcięcie nóg – i zwalił się plecami na chodnik. Poczuł, jak ktoś przydeptuje mu gardło i wyrywa broń. Chwilę się miotał, usiłował krzyczeć, ale zwiększony nacisk buciora i ostrze na szyi w końcu go uciszyły.

Koniec walki.

Heks nadal dyszał po ucieczce. Chyba tylko zmęczenie powstrzymywało go przed ukatrupieniem ścigającego. Odsłonił mu twarz. Przywodziła na myśl szczurzą – była wąska, wydłużona, o oczach drobnych jak guziki. Z tej odległości Powitalny Znak wyglądał jak niestarannie wydziergana kombinacja blizn.

– Ilu jeszcze? – sapnął Heks. Szeroki uśmiech mężczyzny wystarczył za odpowiedź.

Heks ogłuszył go kopniakiem.

Rozebrał Czciciela i związał sznurem, który przy nim znalazł. Założył jego pas z bronią i płaszcz, narzucił kaptur na głowę. Szybkim krokiem ruszył w stronę śródmieścia i szarego tłumu. Czy Rozalia rozesłała już gońców z jego rysopisem? Czy uda się wymknąć z Kamenhofu w przebraniu werbownika? Zacisnął mocniej dłoń na sztylecie ukrytym w rękawie. Zabije każdego, kto mu stanie na drodze. I będzie zabijać, aż dopnie swego!

Strażnicy głównej bramy przepuścili go bez mrugnięcia okiem. Nie przyglądali się, o nic nie pytali. Pozdrowili i nawet dali konia. Heks błysnął im sztyletem; uśmiechnął się tak straszliwie i obłąkańczo, jak tylko potrafił. Tak jest! Niech utwierdzają się w przekonaniu, że cudem uniknęli śmierci z ręki szalonego Szóstego Filaru!

Wskoczył na wierzchowca i ruszył traktem.

*

Nurt strumienia niósł obcięte włosy. Heks odłożył nożyce i rozejrzał się po lesie, wypatrując pościgu. Pusto. Nie usłyszał żadnych krzyków, szczęku broni, choćby jednego trzasku gałązki. W głowie za to wciąż hulały mu wrzaski i przekleństwa szwaczki, do której wparował tuż przed opuszczeniem Kamenhofu. Za mało czasu. Porwał nożyce i ubranie szykowane dla jakiegoś mieszczanina. Miał nadzieję, że będzie pasować.

Teraz, stojąc w nadrzecznych krzakach, Heks popatrzył po sobie krytycznie. Ciemnozielone spodnie z roślinnym motywem, szara koszula z lilią, na to podbita futrem kurta. Strój na tyle skromny, że nie będzie rzucać się w oczy. Przynajmniej nie tak jak czcicielskie szaty. Ścięte prawie na zero włosy też nie ułatwią identyfikacji. Zaś sztylet u werbowniczego pasa mógłby pochodzić skądkolwiek.

Wiatr zaszumiał wśród drzew, a Heks zadrżał z zimna. Zaklął w duchu. Mógł ukraść jeszcze czapkę.

Narzucił na głowę kaptur. Wskoczył na konia. Nożyce wsunął do skrytki w kulbace, obok tobołka zrobionego z werbowniczego płaszcza. Rozejrzał się po raz ostatni i ledwie widoczną ścieżynką ruszył w stronę traktu.

Teraz najważniejszą kwestią było dotrzeć do von Bernsteina. Rozważał przez moment, jak bardzo by się zdradził, gdyby wypytał wartę o podróżników. Doszedł do wniosku, że za bardzo. Wolał nie ułatwiać Rozalii poszukiwań. Z drugiej strony, wyjąwszy oddziaływania Primery i Duera, nie potrafił wyczuwać aur. Namierzenie w ten sposób podróżników również nie wchodziło w grę.

Góry na południowym zachodzie, pomyślał. Tam według starego bajarza miało znajdować się Urland.

Heks wzruszył ramionami. Kierunek jak każdy inny. Najwyżej będzie musiał sobie radzić samemu. Wyjechał na trakt. Spojrzał przez ramię na ponure murzyska Kamenhofu, potoczył wzrokiem po trakcie między dwiema ścianami drzew – a potem zerwał konia do galopu.

Nagle skręcił w lewo, w las, ku drodze na południowy zachód. By dogonić podróżników, musiał najpierw objechać to cholerne miasto.

Nie wierzył własnemu szczęściu. Nie po tym, jak błąkał się godzinami wśród drzew, poszukując wyjścia z tej gęstwy. Nie wypadało jednak kłócić się z losem. Ruszył galopem w jedyną słuszną stronę.

Dziwaczny wóz, teraz ze złożonym namiotem, kolebał się na trakcie. Rozłożony z tyłu von Bernstein nucił pod nosem pieśń religijną. Jego barczysty towarzysz siedział na koźle. Wyglądało na to, że liczy przyszłe zyski, gdyż kiwał głową z zadowoleniem. Heks zrównał się z wozem.

– Jeśli będziesz namawiał do wstąpienia do Zakonu Czcicieli, utniemy ci głowę – powiedział sucho staruszek, patrząc na niego z ukosa. Dał ręką znak, by kompan zatrzymał wóz, i zacisnął sękate dłonie na lasce. Konie parsknęły. Rozległ się syk dobywanej szabli. – Bo widzisz, werbowniku, są jeszcze na świecie ludzie, którzy się tego podejmą. Nie wszyscy uważają, że godzi się robić ludziom łajno z mózgu. Odejdź, bo Meier zacznie ci rachować kości. A jak zacznie, będziesz się modlił do swojego boga o rychłą śmierć.

Młodzieniec uśmiechnął się i ściągnął kaptur.

– Nie jestem Czcicielem.

– Skąd więc ten sztylet i pas? Twój tobołek też wygląda znajomo.

Czyli płaszcz do wyrzucenia, pomyślał Heks. Głośno zaś rzekł:

– Musiałem uciekać z miasta. Zdaje się, że Zakon ma tam pewne przywileje, więc nie mogłem z nich nie skorzystać.

– Zabiłeś? – odezwał się Meier. Refleksy tworzone przez klingę prześlizgiwały się mu po twarzy.

Młodzieniec pokręcił głową.

– Związałem i wykąpałem w ścieku. Zanim go znajdą… – urwał. Coraz bardziej żałował, że nie zabił Szczurzego Ryja. Kolejna skaza dzięki uprzejmości Rozalii? A może zwykłe ludzkie skrupuły?

– Ha! – zaśmiał się von Bernstein. – Masz tupet, młodzieńcze, oby więcej takich. Jednak duch rycerski jeszcze nie umarł, zadziobany przez te zakonne kruki. Powiedz, jak cię zwą?

– Henryk Zapfen. Z Zapfendorfu.

Henryk. Imię, które nadała mu matka. Germańskie jak te ziemie, oznaczające ponoć dom i potęgę. Rozalia zrobiła wszystko, by mu je obrzydzić, głównie stosując ohydne zdrobnienia. Z dwojga złego Heks został przy swoim zakonnym pseudonimie. Z czasem nawet przypadł mu do gustu. Zwłaszcza że wieśniacy okazywali respekt, gdy tylko je słyszeli. Plotki i niedopowiedzenia stanowiły potężną siłę, a Rozalia wiedziała, jak je wykorzystać.

Heks Zakonu Czcicieli. Człowiek-widmo, który wysysa dusze, ciska klątwy i porywa dziewice. Taka reputacja nie zwiększy przychylności podróżników.

– Słyszałem, że szukacie czegoś – dodał młodzieniec. – Krainy zwanej jakoby Urland. Prawda to?

– Wieści szybko się rozchodzą, Henryku. Ja, sławny podróżnik Joachim von Bernstein, zamierzam udać się do mitycznego kraju Urland, kraju wiecznej szczęśliwości, by studiować złotą wiedzę przodków.

– A on?

– Obiecał solidny grosz, to jadę – odparł szybko Meier. Zmierzył Heksa wzrokiem pełnym nieufności. – Bardzo solidny grosz, jeśli liczyć i skarby tamtejsze. Zabiję każdego Czciciela, który spróbuje mnie ubiec.

Młodzieniec zmarszczył brwi. Miał nadzieję, że uda mu się wkraść w łaski von Bernsteina. Wówczas jedynym problemem będzie Meier. W ostateczności pojedzie śladem podróżników.

A może jednak ruszyć własną ścieżką? Samotnie, w świat? Nie, niedobry pomysł. Póki przebywał na czcicielskich terytoriach, potrzebował towarzyszy. W kupie raźniej, jak mawiali wieśniacy. A poza tym przedsięwzięcie podróżników miało w sobie jakiś szczególny magnetyzm. Poszukiwania legendy… Tak, to było coś nowego.

– Mówicie tak, jakby Urland było czymś pewnym – powiedział ostrożnie Heks.

– Bo jest. – Staruszek wpatrzył się w zakręt nieopodal. – Jeśli gdzieś istnieje dziedzic starożytności, to właśnie w miejscu, do którego zmierzamy. Leży w Alpach i skupia najtęższe umysły w dziejach. Bo właśnie tym jest Urland: wiedzą o tym, co było i co będzie.

– Brzmi jak jakaś głupia legenda. Nie wierzę w legendy.

Podróżnik westchnął i splótł dłonie na karku. Popatrzył po drzewach, częściowo już zazielenionych, i po startujących z gałęzi ptakach. Wiatr pędził chmury na północ. Przyjemna, sielankowa atmosfera. Całkowite przeciwieństwo tortur u Rozalii.

– Czcicielski jad jako żywo – podjął staruszek. – Opowiem ci historię. Lata temu odwiedziłem pewien klasztor, gdzie przepisywano manuskrypty tak stare, że nie pamiętano, z jakiego czasu pochodzą. Traktaty te zawierały wiedzę i wskazówki, które skłoniły mnie do poszukiwań. Posłuchaj, młodzieńcze: dawno temu świat oplatało państwo-kolos zwane Imperium Romanum, które po wielu wiekach rozpadło się w pył. Lecz najznamienitsza część jego ludności nie pogodziła się z tym i wyruszyła w podróż na północ. W końcu założyli państwo Urland, spadkobiercę tradycji ich ojczyzny. Mam potrzebne wskazówki. Jestem w stanie ich odnaleźć. – Wzruszył ramionami. – Ja nie pragnę bogactw i władzy, jeno wiedzy o tym, co było i będzie.

– Mędrcy ukrywający się w górach, którzy natchną cię mądrością – westchnął Heks. – Brzmi jak piękny sen, za którym człowiek biegnie aż do świtu.

– Nie chciałbyś więc pobiec razem z nami, przez noc niewiedzy, na jego spotkanie?

– Właśnie nad tym się zastanawiałem.

Heks zeskoczył z konia i uścisnął silną dłoń staruszka, który nagle otaksował go wzrokiem. Czuł na sobie również spojrzenie Meiera. Oczywiście, że mu nie ufali. Na zmianę podejścia musiał dopiero zapracować.

– Dwa oddziały? – zdumiała się Rozalia. – Wywiódł w pole dwa oddziały?!

– Wybacz. Nie podejrzewałem go o takie zuchwalstwo – wyszeptał Josef, gapiąc się w podłogę karczmy. Był czerwony na twarzy, a ręce drżały mu szaleńczo – wszystko przez negatywne emanacje, jakimi promieniowała Primera Zakonu. Otarł pot z czoła i ostrożnie spojrzał na jej oblicze, spodziewając się pogardy i nienawiści. Dostrzegł jednak tylko stężałe rysy maskujące wszelkie emocje.

Rozalia usiadła na krawędzi ławy.

– Przewidywałam, że coś takiego może się stać. Ale żeby tak szybko? Tak gwałtownie? – Westchnęła ciężko, przykładając dłoń do czoła. – Myślałam, że modyfikacje w jego umyśle są wystarczające. Bariery, ograniczniki, mentalna smycz… Ech, nie doceniłam jego adaptywności.

– Pozbawił mnie zdolności – powiedział Josef po raz kolejny tej nocy. – W jednej chwili prawie miałem jego umysł, ale w następnej…

– Wyrzucił cię z synchro. Rozpieprzył psitronikę. Jak się teraz czujesz?

Mężczyzna powoli podniósł głowę.

– Zdolności mi powróciły. Gildia handlarzy już się o tym przekonała.

Zamilkli na chwilę, zatopieni w ponurych myślach. Raptem odezwał się Josef:

– Znałaś ryzyko, matko. Zawsze powtarzałem, że ucieczka w cień i kształtowanie Heksa to nie były dobre posunięcia. Decentralizacja osłabiła Zakon. A teraz nie dość, że chłopi się wkurwili, to jeszcze straciliśmy Szósty Filar. Co za sukinsyn… Rzeczywiście wyszedł poza twój zasięg?

– Tak – odparła niechętnie Rozalia. – Czułam go jeszcze przy bramie. Może gdyby nie ci wszyscy barbarzyńcy, te prymitywy z niezsynchronizowaną psitroniką… Nie, ja muszę się dostać na Nową Arkę! Natychmiast! Bo oszaleję! Co z werbownikiem?

– Zabił go. Najwyraźniej dzięki twoim lekcjom. Szczerze mówiąc, myślałem, że nigdy ich nie przyswo…

Trzasnęła pięścią w blat.

– Szkoliłam go tylko po to, żeby jakiś wieśniak nie nadział go na widły! Bo diabli wiedzą, co się może stać w drodze na Nową Arkę! Heks to psychokinetyk, ale pasywny. Nie ma naszych zdolności. Strach pomyśleć, co by zrobił, gdyby miał choć ułamek. Ale walka wręcz, władanie orężem, koncentracja, siła… Uczyłam go wszystkiego, żeby mnie obronił, gdyby sprawy przybrały zły obrót. – Wciągnęła i wypuściła powietrze. Powoli. – Nie doceniłam go. Nie sądziłam, że zdoła się wyśliznąć spod twoich oddziaływań, ale to ostatni błąd z mojej strony.

– Dopadniemy go. Zajmie się tym mój najlepszy człowiek.

To mówiąc, wskazał wejście na zaplecze. Stanął w nim łysy mężczyzna o szczurzej twarzy. Na jego czole widniała blizna w kształcie Powitalnego Znaku.

– Ksawery Tibero? – bardziej stwierdziła niż spytała Rozalia. W jej głosie pobrzmiewała nuta zaskoczenia.

Skinął głową.

– Do usług, Primero. Pomszczę śmierć mojego człowieka.

Nie ma innej opcji, pomyślał z wściekłością. Wrócił pamięcią do chwili, gdy odzyskał przytomność w cuchnącym zaułku. Wzywał pomoc tak długo, aż uwolnił go jeden z jego podwładnych. Tibero zabił go natychmiast. Nie mógł pozwolić, by Primera dowiedziała się o tym, że dał się podejść podrzędnemu szczylowi, jakim był Heks.

– Pozwoliłem sobie rozesłać gońców do wszystkich Rejonów – dodał. – Jeśli pozwolisz, ja również wyruszę na polowanie.

– Zatem idź – rzekła Rozalia. – Nie pokazuj mi się z pustymi rękami.

Ksawery Tibero skłonił się lekko i zniknął na zapleczu. Primera odczekała chwilę. Następnie przeniosła wzrok na Josefa.

– Mam nadzieję, że oprócz kwestii Heksa wszystko idzie zgodnie z planem. Jak wygląda status wyprawy na Arkę?

– Oficjalnie będzie to pielgrzymka do Hiszpanii, do Santiago de Compostela. Ciemny lud niczego się nie domyśli.

– Oby. Szykuj się, niedługo wyruszamy. Czas osobiście dopilnować spraw na Arce. Zaś jeśli chodzi o Heksa… – Wzruszyła ramionami. – No cóż. Nie ma rzeczy niezastąpionych.

Josef zmarszczył brwi.

– Chodzi ci o…

– Tak. Artefakt z Podwójnego Kontynentu.

– Nie sądziłem, że to możliwe.

– Możliwe, ale cholernie ciężkie i skomplikowane. Jeśli nie dostanę z powrotem Heksa, to najlepsze rozwiązanie.

– Herakliusz będzie doprawdy zachwycony, matko.

– Tak – Rozalia uśmiechnęła się kwaśno. – Z pewnością nie on jeden. Ale nie tu widzę podstawowy problem.

– Urland. – Josef zmarszczył brwi i pogładził swoje gęste, czarne wąsy. – Wszystkie problemy prowadzą do Urland. Do tej zimnej, cuchnącej…

– Bez przesady. – Kobieta machnęła niedbale ręką. – Nie pamiętam, żebyś narzekał, kiedy byłeś na miejscu.

– Upływ czasu otwiera oczy, matko.

– Zaiste – westchnęła. – Ponoć już wiesz, co mówią nasze źródła.

– Wiem. Urland chce podbić Podwójny Kontynent. Teraz osiągnęło dostateczny poziom techniczny, by tego dokonać.

– Dokładnie tak. Musimy ich powstrzymać. Nie mogą dotrzeć do Czerwonych i artefaktu. Musimy użyć ostrzejszych środków niż dotychczas. Czas na Plan Dwa.

– Zajmę się wszystkim, matko – rzekł Duer. Skłonił się, odwrócił i wyszedł z budynku, pozostawiając Rozalię zatopioną w rozmyślaniach i planującą następne ruchy Zakonu Czcicieli.

Sytuacja i rozkład sił na świecie nie są takie, za jakie się je powszechnie uważa, zachichotała w duchu. Potem wybiegła myślami w przyszłość, ku finałowi Planu Zbawienia.

Tak. Zdecydowanie było na co czekać.

Rozdział 2

Osada Sennej Triangulacji

Heks żałował, że nie zabił go w Kamenhofie. Teraz wrócił. Na dodatek z piątką innych Czcicieli.

Ze szczurzej twarzy Tibero nie schodził wyraz triumfu. Dokonał zemsty. Wypełnił rozkazy. Teraz nie pozostało mu nic innego, jak doprowadzić zbiega przed oblicze Primery Zakonu.

*

Zerwał się z posłania tak gwałtownie, że zbudził leżącego obok von Bernsteina.

– Co… Co się dzieje? – wyszeptał staruszek. – Czciciele?

Heks nie był pewien, co wyrwało go ze snu. Brak oddziaływań Rozalii, do którego wciąż się przyzwyczajał? Złe przeczucia, jakie go gnębiły od ucieczki z Kamenhofu? Był pewien, że pościg się zbliża i lada moment zaciśnie na nim mentalne szczęki. Szmat pokonanej drogi nie miał tu najmniejszego znaczenia.

– Pęcherz – mruknął. – Zaraz wracam.

Za pas wsunął werbowniczy sztylet. Narzucił na siebie kurtę. Wyszedł z namiotu, po czym zeskoczył z wozu na leśną polanę, gdzie o zmroku rozbili obóz. Ognisko wciąż płonęło, budząc fantastyczne cienie na sprzętach, trójce śpiących koni, drzewach. Pomijając jego trzaski i pohukiwania sów, noc była całkowicie cicha. Zdaniem Heksa – zbyt cicha. Do tego dochodziła jeszcze mgła, która nadpłynęła, gdy spał. Właśnie wśród takiej scenerii jego matka poniosła śmierć.

To, jak zginęła, znał wyłącznie z opowieści, ale wyobraźnia zawsze podsuwała mu odpowiednie obrazy. Pewnego jesiennego poranka Zofia pojechała do jednej z okolicznych wsi, gdzie miała się spotkać z grupką przyjaciół. Znała ich od bardzo dawna, razem przybyli aż z północy. Postanowili powspominać dawne czasy.

W okolicy roiło się od zbójców, więc Zofia poprosiła Josefa, by jej towarzyszył. Chętnie na to przystał. Zostawili małego Henryka pod okiem Rozalii, załadowali się na wóz i pół dnia później zajechali na miejsce przeznaczenia. Heks nie wiedział, jak spędzili czas. W każdym razie w pewnej chwili padła propozycja, by pochwalić się dzieciakiem. Wobec tego towarzystwo wyruszyło z powrotem do chaty Rozalii – wóz zanurzył się w jesienną szarugę, otulony mgłą, która wypełzła z lasu.

I właśnie wtedy zaatakowali ich zbójcy.

Wypadli z lasu z łopotem brudnych płaszczy, wywijając mieczami, nożami, sztyletami. Josef nie podjął walki z napastnikami. Uciekł przy pierwszej sposobności, pozwalając, by bandyci zabili jego żonę wraz z przyjaciółmi.

Teraz, w środku przesyconej mgłą nocy, Heks miał wrażenie, że z lasu wysypie się nagle horda morderców, że runą na niego z wrzaskiem, wyciem, świstem broni. Że zabiją mu towarzyszy, a on sam zostanie okaleczony i zaprowadzony do Rozalii, by służyć jej do końca życia.

– Kłopoty ze spaniem? – dobiegł go głos Meiera. Mężczyzna wyłonił się z mgły jak upiór. Świetlne refleksy ślizgały się po klindze jego szabli.

– Powiedzmy – odparł Heks. Odszedł na skraj polany i rozsznurował rozporek. – To przez Czcicieli. Te ich rytuały, czarne msze, składanie ofiar… Mam dreszcze na samą myśl. Nie będę spokojny, dopóki nie wyniesiemy się z ich terytorium.

– E tam. To zwykłe oprychy. Ostatnią watahę skosiliśmy bardzo ładnie.

Heks zasznurował rozporek i kucnął przy ognisku. Zapatrzony w płomienie, przypomniał sobie pożar chaty i widoczne w jego blasku, wykrzywione gniewem twarze chłopów. Potem przed oczyma stanęły mu ostatnie potyczki.

Nie sądził, by w tych rejonach czaiło się wielu zbójców, tymczasem trafiali się co i rusz. Pierwsza banda – właściwie trójka obdartusów z wyszczerbionymi nożami – napatoczyła się trzy dni po opuszczeniu Kamenhofu. Meier miał na takich specjalny przepis: roznieść bez litości. Heks nie zdążył nawet włączyć się do walki. Przy okazji kolejnych zrobił już użytek ze swojego sztyletu. No i raz popsuł rytuał jakimś podrzędnym Czcicielom.

Im większy dystans dzielił go od ojca i babki, tym na większy optymizm mógł sobie pozwolić – oczywiście w rozsądnych granicach. Miał świadomość, że jego treningi to wciąż za mało. Musiał stać się silniejszy. Szybszy. Bardziej zdecydowany. Nie dla Czcicieli, nie dla Rozalii – ale dla siebie, by przynajmniej nie dać się pochwycić. Tak wyglądał wariant pesymistyczny. Wariant optymistyczny zaś…

Mściciel działający pod osłoną nocy. Bohater przebrany za jakąś budzącą grozę istotę, na przykład wilka albo nietoperza. Przeciwnik Zakonu, zbójców i zła wszelakiego. Mroczny. Sprawiedliwy. Rycerski. On i dowodzona przez niego drużyna. Meier jako główna siła zbrojna, von Bernstein w roli dobrotliwego mentora.

Heks uśmiechnął się, rozmarzony. Jeśli Rozalia mogła zmieniać rzeczywistość, to on też. Złamie wiedźmę. Złamie i pokona. Kto powiedział, że należy się wyłącznie bronić?

– Ale tu cicho – mruknął Meier. – Za cicho.

Heks podniósł na niego wzrok.

– Ćwierkania ptaszków posłuchasz sobie w dzień.

– Jak ci zaraz ćwierknę w łeb, to się do rana nie obudzisz – rzucił brodacz, a Heks uśmiechnął się krzywo.

– Od jak dawna tak ćwierkasz?

– Odkąd tylko pamiętam. Jeden Bóg wie, ilu już do piachu posłałem.

– A ja? Mnie też poślesz?

Meier wzruszył ramionami i wbił spojrzenie w rozmówcę. Heks czuł, jakby to spojrzenie przeszywało go na wylot. Wytrzymał je chyba tylko dzięki temu, że wcześniej miał kontakt z Rozalią.

– Tak, poślę. Jeśli będę musiał albo jeśli tak rozkaże Joachim. Przecież mi płaci, nie?

– Tylko czy ta zapłata warta jest podróży przez pół świata i tereny Czcicieli? – zapytał Heks, wstając. Zaczął powoli krążyć wokół ogniska.

Von Bernstein opowiedział mu o sobie w kilka dni po opuszczeniu Kamenhofu. Przybywał aż z Lublinum, miasta daleko na wschodzie. Od lat wędrował po Europie, kolekcjonując i składając w całość wszelkie mity, pogłoski, wzmianki i legendy na temat Urland. Przełom nastąpił przed rokiem. Ustalił wówczas miejsce, gdzie dziedzice Rzymu założyli jeden ze swych przedalpejskich posterunków. To właśnie wtedy jego los splótł się z losem Abelarda Meiera, znanego awanturnika i zabijaki.

„Obiecał solidny grosz, to jadę” – powiedział pod Kamenhofem brodacz. Ale czy to był jedyny powód?

– Nie twój zasrany interes – warknął Meier. Świsnął szablą, wycelował ją w rozmówcę. – A teraz jazda spać, bo stracę cierpliwość. Jutro ty trzymasz wartę i masz być wypoczęty. Jasne?

Heks uśmiechnął się przebiegle.

– A może mały pojedynek? Ten, kto pierwszy draśnie przeciwnika, pozna jakiś jego sekret. Co ty na to? Nigdy nie łamałeś sobie głowy nad tym, co robiłem w poprzednim życiu?

Aby stać się silnym, musiał lepiej walczyć. Wiedział, że lekcje Rozalii to za mało, więc zaczął namawiać Meiera, by go trenował. W końcu brodacz się zgodził.

A potem utwierdził młodzieńca w przekonaniu, że treningi u Primery dały mu jedynie siłę w rękach i najbardziej podstawowe umiejętności. Że miał być jedynie lalką w jej rękach, lalką silną i szybką. Lalką mającą wypełnić Plan Zbawienia.

– Pojedynek? Nie chce mi się o tej porze – odparł Meier, uśmiechając się rozbrajająco. Irytacja w jego głosie znikła, zastąpiona czystą kpiną. – Może jutro. Jazda spać.

Rozmowa z tym człowiekiem zawsze była trudna. Aż dziw brał, że Joachim potrafił się z nim dogadać.

Heks wzruszył ramionami. Odwrócił się na pięcie, zrobił krok w stronę wozu – i właśnie wtedy zamarł w bezruchu.

Atmosfera zgęstniała w mgnieniu oka, a jego umysł przeszyły wibrujące szpile. Już raz doznał czegoś podobnego: tamtej nocy, gdy Rozalia rozpoczęła rytuał i rozpięła nad swymi owieczkami mentalne macki. Wyglądało na to, że gdzieś w okolicy jakiś Czciciel rozszerza sobie zdolności. Ale o ile rytuały Rozalii potrafiły trwać po kilka godzin, ten skończył się równie gwałtownie jak zaczął. Mimo to Heks poczuł niepokój. Przeświadczenie, że pościg nadchodzi, jeszcze się pogłębiło.

Może w pobliżu znajduje się centrala jakiegoś Rejonu, pomyślał. Wspomniał wszystkie wsie i miasteczka, jakie do tej pory odwiedził. Na pierwszy rzut oka nie budziły podejrzeń. W każdej dało się wszakże wyczuć tę specyficzną nutę otępienia i beznadziei, tę samą, jaka swego czasu unosiła się we wsi Zbycha. Im głębiej podróżnicy zapuszczali się na terytorium Czcicieli, tym ta nuta była silniejsza.

Czciciele nie narzucali się politycznie. Utrzymując religijną fasadę, działali z cienia, bo tak było wygodniej. Zakon składał się co prawda z Rejonów, tak jak Kościół z parafii, ale owe Rejony nie miały ściśle określonych granic. Ba – nawet Centrala mogła przeskoczyć z jednego miasta do drugiego. Wpływy Czcicieli były jak wykwity pleśni na starym chlebie. Jak mgła, której zasięg i gęstość wyznaczała obecność werbowników. Wszędzie tam, gdzie się pojawili, ludność łagodniała i stawała się bezwzględnie posłuszna. Lokalnym władykom było to bardzo na rękę. Dopóki Czciciele nie palili, nie gwałcili i nie okradali im poddanych, dopóki omijali szlacheckie włości – dopóty mogli sobie robić, co chcieli.

„Terytorium” stanowiło w tych warunkach bardzo pojemne określenie.

Heks nie powiedział towarzyszom o swoich przeczuciach. Miał zbyt wiele do stracenia.

Ksawery Tibero uśmiechnął się w ciemności. Chłopak zmierzał prosto w jego sidła.

– Urland założyło wiele posterunków – powiedział von Bernstein, poprawiając się na koźle. Heks siedział obok niego i słuchał uważnie, ale równocześnie wodził wzrokiem po okolicy. Wóz wspinał się po stromiźnie leśnego traktu; para koni parskała co chwila, a trzeci szedł przywiązany do tylnej burty. Popołudniowe słońce przedzierało się smugami przez gałęzie. Od czasu do czasu wśród igliwia szumiał wiatr.

– A jeden z tych posterunków jest tuż przed nami? – spytał Heks.

– Dalej niż „tuż”, ale gdzieś w tej okolicy.

– Po co w ogóle te posterunki? Przecież Urland jest bezpieczne w górach.

Staruszek zaśmiał się krótko. Zawtórowało mu chrapnięcie Meiera rozwalonego na posłaniu w miejscu złożonego namiotu.

– Ukryty w górach, nie posiejesz ni owsa, ni żyta – rzekł von Bernstein z pobłażaniem w głosie. – Krowa ani świnia nie pożyje zbyt długo wśród nagich skał. Urland potrzebuje strawy i właśnie dlatego zbudowano posterunki. Odnajdując jeden z nich, odnajdziemy Urland.

– O ile wciąż istnieje – westchnął Heks.

I o ile nie opanowali go Czciciele, dodał w duchu. Budowle i broń dziedzica Rzymu byłyby dla nich łakomym kąskiem.

Nagle las się skończył. Podjazd też. Heks rozejrzał się z nieskrywaną fascynacją. Rozciągał się stąd najpiękniejszy widok, jaki w życiu widział.

Masywne, przyprószone śniegiem szczyty, górujące nad wszystkim. U ich stóp – dolina zielona od traw i barwna od wiosennych kwiatów. Poletka uprawne. Miasteczko z budynkami o białych ścianach. Powyżej niego zaś drugie, rozłożone tarasami na łagodnym zboczu: urlandzki posterunek.

Alpy sprawiały wrażenie niewzruszonych i wiecznych. Gdy ludzie wymrą, one pozostaną jedynymi świadkami ich upadku.

– Tam się zatrzymamy – rzekł von Bernstein, wskazując na bliższą z mieścin. – Sprzedamy wóz i kupimy zapasy. Dalej pojedziemy konno.

Heks nie odpowiedział. Znów doznał uczucia, jakby gdzieś w pobliżu odbywał się czcicielski rytuał.

Pierwszą rzeczą, jaka uderzyła ich przy wjeździe, była cisza: brak gwaru, śmiechów, nawoływań, nawet szczekania psów… Nie kojarzyło się to z sielskością podgórskiego miasteczka. Raczej z zawieszoną w powietrzu groźbą, jakiej nie było w stanie odegnać świecące z czystego nieba słońce. Thull – bo taką nosiło nazwę – sprawiało wrażenie przesiąkniętego czymś tajemniczym i niepokojącym.

Czcicielskim.

– Pomarli wszyscy czy co? – mruknął Meier znad juka, który pakował. Wóz jechał wąską, brukowaną uliczką wzdłuż białych ścian domów. Nigdzie nie było śladu ludzi: ani na zewnątrz, ani w pootwieranych oknach budynków. Wewnątrz nich zapewne też.

– Masowy pomór? – zastanawiał się Heks. – Ucieczka przez zbójcami?

– Albo Czcicielami. – Meier splunął za burtę. – Co zdecydowałeś, Joachimie?

– Na razie poszukajmy gospody – odparł staruszek.

Znalazł ją po kilku chwilach w małym kwadratowym rynku. Zatrzymał wóz przed wrotami stajni, a Heks zeskoczył z kozła. Powiedział, że zaraz wraca, po czym pchnął drzwi do izby karczemnej.

Cisza, półmrok i brak ludzi wcale go nie zaskoczyły. Minął kilka idealnie czystych ław i kontuar, po czym wszedł do ciasnego korytarzyka. Prowadził chyba do izb gościnnych. Drzwi do pokoi były uchylone. Niewiele się zastanawiając, Heks wszedł do najbliższego.

Okno było odsłonięte. Promienie słońca padały na łóżko, w którym leżała pomarszczona starością kobieta. Heks pomyślał, że nie żyje, ale wtedy usłyszał ciche, płytkie oddechy. Wycofał się do korytarza i zbadał sąsiednie pomieszczenie. A potem kolejne i następne, aż odwiedził je wszystkie.

Szybkim krokiem wycofał się do jadalni. Miał złe przeczucia.

We wszystkich izbach spali starzy ludzie, zarówno kobiety, jak i mężczyźni. Heks spróbował zbudzić kilkoro, ale nie dał rady. Sprawiali wrażenie, jakby byli w śpiączce, jednak zważywszy na okoliczności, bardziej prawdopodobny był trans. Ich umysły oddziaływały właśnie z jakimś silnym Czcicielem przebywającym w okolicy. Kto wie, może z samym Triosem, Quadrenem czy Pentarem Zakonu.

– Jakieś wieści? – spytał von Bernstein, gdy młodzieniec opuścił gospodę.

– Wszyscy śpią, a szefa nie widać. To mi się nie podoba.

– Tu na stajanie śmierdzi Czcicielami! – krzyknął Meier z wejścia do oberży naprzeciwko. – Znalazłem dwóch staruchów, ale byli martwi… No co się tak patrzysz, Joachimie? Staruch to staruch i nic tego nie zmieni!

Heks parsknął śmiechem, zaraz jednak spoważniał. Złe przeczucia kłębiły mu się w piersi jak ciężki dym.

– Weźmy co trzeba i wynośmy się stąd jak najszybciej – powiedział.

– Mi pasuje – rzucił Meier.

– Mnie również – zawtórował Joachim. – Nieprzyjemnie tu. Jest wszakże jedna zaleta.

– To znaczy? – zapytał brodacz.

Staruszek uśmiechnął się niewesoło.

– Wszystko jest za darmo.

Nikt im nie przeszkadzał. Ani wtedy, gdy odstawili wóz do stajni, ani gdy jeden po drugim brali kąpiel w karczemnej łaźni. Nawet wówczas, gdy zabierali z okolicznych szynków i spiżarń wszystko, czego było im potrzeba. Wyglądało na to, że Thull opuścili wszyscy młodsi mieszkańcy, wywożąc jedynie trochę ubrań i żywności. Zaglądając do kolejnych budynków i pokoi, widząc śpiących starców i półki uginające się pod ciężarem zapasów, Heks utwierdzał się w przekonaniu, że ewakuacja miała miejsce niedawno. Co więcej, musiała być sterowana odgórnie i niemal na pewno miała ścisły związek z finałem Planu Zbawienia.

W końcu podróżnicy wypełnili juki po brzegi. Wsiedli na konie, splunęli za siebie, po czym ruszyli w stronę traktu w góry. Słońce chyliło się już ku zachodowi i po miasteczku snuły się coraz dłuższe cienie, wypełzając z każdego zaułka, bramy, załomu muru. Heks jednakże miał wrażenie, że wraz z nocą nadchodzi coś jeszcze.

Znów odebrał impuls czcicielskich emanacji. Choć przyzwyczaił się już do nich, poczuł dreszcz niepokoju.

Budynki stawały się coraz niższe i niższe, zabudowa rzedła. Ulica przeszła w kamienisty trakt. W końcu zostały tylko dwa parterowe domki po bokach ulicy. Dalej były tylko wzgórza i góry.

Podróżnicy wjechali między budynki.

– Joachimie?

– Tak, młodzieńcze?

– Jak myślisz, co tam znajdziemy?

Staruszek już otwierał usta, by mu odpowiedzieć. Wtedy jednak odezwał się Meier.

– Nie wiem, czy znajdziemy, ale nas już znaleźli! – rzucił, wskazując szablą na dach budynku z prawej.

A konkretnie na czcicielskiego łucznika przy kominie – właśnie zakładał strzałę. Na przeciwległym dachu pojawił się drugi. Z domów wysypała się czwórka mężczyzn w czarnych płaszczach. Dwóch zagrodziło drogę w stronę gór, dwóch zablokowało odwrót do miasta. Promienie słońca ślizgały się po ostrzach ich szabel i sztyletów.

Von Bernstein zmełł w ustach przekleństwo. Nakazał towarzyszom zatrzymać konie, sam zrobił to samo. Wbił wzrok w Czcicieli, zmarszczył brwi. Złe przeczucia, jakie rosły w nim od czasu przygarnięcia Henryka, właśnie sięgnęły apogeum.

– Czego chcecie? – krzyknął.

Jeden z Czcicieli, którzy zagradzali drogę w góry, wyszedł do podróżników. Heks zesztywniał na jego widok. Dobrze znał tę szczurzą gębę.

– Chcemy waszego młodego kompana – rzekł Ksawery Tibero, uśmiechając się triumfalnie. – Zbiegł z naszych szeregów. Wydajcie go nam, a daruję wam życie.

*

Rozczarowanie na twarzy von Bernsteina. Złowrogi błysk w oku Meiera, swoiste „A nie mówiłem!” Te dwie rzeczy wystarczyły, by Heks nabrał ochoty zapaść się pod ziemię. Szczurza Twarz zyskał punkt. Mimo to młodzieniec miał nadzieję, że gra jeszcze nie dobiegła końca.

– Proszę, proszę! – rzucił dziarsko. Odrzucił połę płaszcza i dobył swojego sztyletu. – Twoja broń nieźle się sprawuje, wiesz? Joachimie, Abelardzie, poznajcie Szczurzą Twarz. W Kamenhofie skopałem mu rzyć.

Meier parsknął śmiechem.

Von Bernstein pozostał niewzruszony. Wciąż w skupieniu obserwował Czcicieli, wyczekując na ich ruch.

– Zatem wszystkie ataki na nas to jego sprawka? – zapytał.

– Odwalone po partacku – wtrącił Meier.

Być może, pomyślał Tibero. Być może należało wydać takie rozkazy, że na nizinach zrobiłoby się czarno od grup pościgowych. Problem polegał na tym, że ekspedycja zupełnie niechcący wpakowała się w rejon niestabilny politycznie. Jeden zły ruch mógł zrykoszetować w Zakon z wielokrotnie większą mocą. Teraz, gdy Primera i jej świta przemierzali Europę, było to szczególnie niebezpieczne. Urland też mogłoby dorzucić coś od siebie, chociażby w postaci tych wyrzutków z Ruchu Utartej Ścieżki.

Nie. Obława w wykonaniu armii werbowników niosła zbyt wielkie ryzyko. A poza tym to nie to samo, co drużyna specjalistów działających według z góry określonego planu.

– Nie zrozum mnie źle, zabijako – rzekł Tibero do Meiera. – Zbójcy mieli tylko wybadać waszą siłę i ewentualnie was osłabić. Ale z nami, skurwysyny, z nami nie macie szans. Patrzcie, w kogo celują ci z dachów. Zastrzelą was, jeśli nie będziecie słuchać. Zrozumiano? Tak? To złazić z koni! Wyrzucić broń i kopnąć ją na bok! Ruchy!

Nie mieli wyjścia. Zeszli z wierzchowców. Heks klął w duchu. Gdyby zdołał zbiec do któregokolwiek z budynków…

Cisnął na ziemię sztylet, Meier zrobił to samo ze swoimi szablami. Von Bernstein ze smutkiem rozstał się z małym nożem, który zawsze nosił ze sobą, i wsparł się na lasce. Patrzył na Heksa lodowato.

– Przypuszczałem, że przygarnąłem diabła, ale nie wiedziałem, że aż takiego.

Młodzieniec wytrzymał jego spojrzenie.

– Chciałem wam powiedzieć – skłamał. – Co teraz ze mną zrobisz?

– A mam jakiś wybór? Celem mego życia jest Urland. Przykro by było zginąć przed jego ujrzeniem, nieprawdaż?

Nie spodziewałem się innej odpowiedzi, ty stary dupku, pomyślał gorzko Heks. Mimo że trzymał warty, walczył i zabijał, był dla niego jedynie obcym przybłędą, stanowiącym do tego poważne zagrożenie. Pozbycie się go było jedynym logicznym posunięciem.

Wzruszył ramionami i zwrócił się do Tibero:

– Jak mnie znalazłeś?

Czciciel wskazał na Thull.

– Podziękuj mieszkańcom Osady Sennej Triangulacji. Potrafią wykryć obcą psychokinetykę w promieniu dziesiątek kilometrów, a następnie przetransmitować jej położenie do dyżurnego Czciciela. Innymi słowy, ludzki radar. Co prawda jego czułość ostro spadła, odkąd wszyscy młodzi odeszli, ale i tak zdołał cię wykryć. – Zachichotał. – Co to za tępa mina? Nie masz pojęcia, o czym mówię, co?

Rzeczywiście, Heks nie wiedział. Nie dał się jednak zbić z tropu.

– Odeszli, powiadasz?

– Tak. Na północ, by dołączyć do pielgrzymki Primery. Wiesz, koncentracja sił, Nowa Arka, finał Planu Zbawienia… – Machnął ręką. – A teraz chodź do mnie jak na grzecznego chłopczyka przystało. Primera bardzo za tobą tęskni, Heksie Zakonu Czcicieli.

Młodzieniec zagotował się z wściekłości na dźwięk tych słów. Wykonał jednak polecenie. Musiał – każda inna opcja skończyłaby się unieszkodliwieniem wszystkich przez łuczników. Zerknął przez ramię na towarzyszy, na ich twarze bez wyrazu. Żałowali? A może cieszyli się z tego rozstania?

– Panowie podróżnicy udadzą się teraz w kierunku miasta – podjął Tibero. – Pod eskortą. Nie chciałbym, by waszmościom stała się jakaś krzywda.

Von Bernstein i Meier spełnili również to polecenie. Czciciel, który przypadł von Bernsteinowi, mierzył w niego szablą. Drugi z eskorty wyciągnął zza pasa kuszę. Była mała, wręcz filigranowa. Meier nie znał tego modelu.

Tibero uśmiechnął się przebiegle. Teraz, gdy rozdzielił podróżników, wreszcie mógł się zrewanżować za śmierć swoich zwiadowców. Nie żeby mieli dla niego jakąś szczególną wartość. Po prostu dla zasady.

– Zlikwidować ich! – krzyknął.

Wszystko stało się w jednej chwili.

Błysk w dłoni Heksa. Świst strzał. Czyjś charkot, wrzask, zgrzyt metalu. Heks wysunął z rękawa nóż. Cisnął nim w Tibero, ale przeciwnik przewidział ruch. Odskoczył w porę. Czciciel, który stał najbliżej, nie wykazał się już taką zwinnością – upadł na ziemię z ostrzem wbitym w gardło.

– Niech cię szlag! – ryknął Tibero. Rzucił się ku Heksowi z szablą w dłoni. Przedźga mu nogi, rozetnie ścięgna, ale zabierze tego gnojka do Primery, choćby to miała być ostatnia rzecz, jaką w życiu zrobi!

Był tylko jeden problem. Szczyl miał wsparcie Abelarda, który w tej chwili niczym się nie różnił od maszyny do zabijania.

Zgodnie z sugestią Szczurzego Ryja, Meier pilnie obserwował, w kogo celują łucznicy. Wolta Heksa i wrzask Tibero odwróciły ich uwagę. Na moment. Jedną, jedyną, niezwykle krótką chwilę, której aż żal było nie wykorzystać.

Skoczył ku Czcicielowi, który miał zabić von Bernsteina. Zaszedł go od tyłu i założył mu ramię na gardło, drugim wykręcając mu wolną rękę. Żywa tarcza dała do myślenia przeciwnikowi von Bernsteina. Kapturnik się zawahał. To właśnie wtedy dostał laską przez łeb.

Nie zginął. Ogłuszyło go jednak na tyle, by von Bernstein przechwycił jego filigranową kuszę. Staruszek wymierzył w dach z lewej i wystrzelił.

Obok ucha śmignęła mu strzała.

Łucznik zniknął. Pojawił się za to rumor, jakby coś ciężkiego spadło z dachu. Von Bernstein nie miał zamiaru czekać, aż psi syn się pozbiera. Najszybciej jak mógł podreptał w stronę chaty po prawej.

Czciciel wyrwał się Meierowi z uścisku. Ten nie miał kuszy. Szkoda. Meier skoczył w stronę koni. Między jednym a drugim świstem strzały odzyskał swoją broń. Przypadł do jednego z Czcicieli niczym demon. Nacierał na jego broń obydwiema szablami, zadawał potężne ciosy, jeden za drugim. Zwód, atak, blok, odbicie – ostrza rozcinały powietrze z niezwykłą szybkością, wypełniając je iskrami, szczękiem, zgrzytem.

Cięcie – i Czciciel odbił cios. Spróbował się wycofać. W tym samym momencie spadło na niego drugie ostrze. Nie wytrzymał bólu w nadgarstku. Puścił broń. Zanim zdołał poderwać ją na powrót, skończył z rozpłatanym brzuchem.

Meier schował do pochwy jedną szablę. Zza pasa trupa wyciągnął sztylet. Tknięty przeczuciem odskoczył w bok.

W ostatniej chwili – tuż obok niego śmignęła strzała. Meier zawirował i cisnął bronią w łucznika.

Nie trafił idealnie. Celował w pierś, tymczasem ostrze wbiło się w bark. Mimo to osiągnął efekt – Czciciel został wyłączony z walki.

Meier doskoczył do von Bernsteina. Szarpnął go za ramię i doprowadził do drzwi.

– Do środka, już! – rozkazał. Wątpił, by wewnątrz czaiło się wsparcie dla Szczurzego Ryja. Gdyby rzeczywiście tak było, już by zaatakowali.

Zatrzasnął drzwi za staruszkiem. W końcu mógł się zająć tym czcicielskim młokosem, który przylepił się do niego jak ostatnia plaga.

Nie lubił gnojka. Nie ufał mu. Nie chciał go mieć przy sobie. Z drugiej jednak strony szanował jego determinację i sam fakt, że uciekł z Zakonu. Czciciele byli zarazą, która od lat toczyła ten parszywy świat. Jeżeli jeden z nich przeciwstawił się temu zgniłemu porządkowi, wypadało pójść mu z pomocą.

Jeden z koni wygalopował z miasta. Pozostałe biegały po ulicy tam i z powrotem, rżąc niemiłosiernie, a wśród nich miotali się Tibero i Heks. Tibero z szablą. Heks ze sztyletem, usiłując uniknąć stratowania i ciosów przeciwnika, szukał okazji na wyprowadzenie własnego.

Tibero doskoczył do niego i świsnął szablą. Tak blisko, że Heks odruchowo się cofnął. To był błąd – został potrącony przez wierzchowca i runął na bruk, cudem unikając kopyt. Upuścił sztylet, który śmignął w dal. Zaklął siarczyście. Czciciel tylko na to czekał. Stanął nad młodzieńcem, celując sztychem w jego szyję.

– Myślisz, że Primera chce cię w całości? – zapytał. – Jej zależy tylko na twoim mózgu. Wiesz, co zrobię? Obetnę ci ręce, żebyś mi nie bruździł, i dopiero wtedy do niej przyprowadzę!

– To ja ci obetnę co innego! – rozległo się za jego plecami.

Tibero odwrócił się w samą porę, by odbić szablę Meiera i przyszykować się na zablokowanie drugiej. Brodacz jednak nie ciął powtórnie – tylko skoczył w bok i rzucił ją młodzieńcowi. Heks podziękował w duchu za uśmiech losu. Chwycił broń i zerwał się na równe nogi. Szabla różniła się od tej, którą zawsze ćwiczył z Meierem. Była lżejsza i dłuższa, o doskonale wyprofilowanej rękojeści. Na klindze miała wygrawerowany napis. Widząc go, Heks pojął, dlaczego brodacz związał się z von Bernsteinem.

„Si vis pacem, para bellum. Urland MCCCXIII”.

Meier zrobił zwrot przez prawe ramię, zwierając się z innym kapturnikiem, Tibero zaś znów skupił się na Heksie. Patrzył, jak młodzieniec ściera krew z policzka, przyjmuje postawę bojową i celuje w niego broń. Jak jego oblicze promieniuje determinacją. Tego nie wpoiła mu Primera. Czciciel stwierdził, że jego przeciwnik szybko się rozwinął. Szybciej niż pod okiem Rozalii. Jeśli będzie to kontynuował, stanie się dla Planu nie zbawieniem, a zagrożeniem. Zaś gdyby do tego wszystkiego wmieszało się Urland…

Zdradził Urland na rzecz Zakonu, gdyż pragnął władzy nad umysłami, co gwarantował mu jedynie Plan Zbawienia. Jeśli zawiedzie, straci władzę nawet nad samym sobą. Ta wiedźma już się o to postara.

– Idziesz ze mną! – wycedził. Doskoczył do Heksa i ciął po skosie, usiłując wybić mu broń, a potem zaatakował z góry. Heks ustawił klingę poziomo, zablokował atak; ostrza zazgrzytały o siebie, sypiąc iskrami. Tibero napierał coraz mocniej do przodu. Heks się cofał. Czerwony na twarzy, z potem na czole i z ciężkim oddechem, nie miał zamiaru ustąpić silniejszemu przeciwnikowi. Tibero pomyślał, że to nie potrwa długo. Że lada moment zwycięży.

Nie zwyciężył.

Nagle Heks odskoczył w tył, a Czciciel poleciał do przodu. Prosto pod kopyta spłoszonego konia.

Młodzieniec nie przyglądał się nieruchomemu ciału Tibero. Powiódł wzrokiem po otoczeniu. Łucznicy z dachów zniknęli. Meier ścigał właśnie ostatniego z Czcicieli. Heks uznał więc, że pora na jego ruch. Musiał się stąd wynosić. Natychmiast. Nie obchodziło go, co się stanie z jego towarzyszami. Zdradzili go. Potem pomogli, ale to nic nie znaczyło. Po prostu zwykła kalkulacja. Tymczasowe połączenie sił, by pozbyć się Szczurzego Ryja.

Heks wpadł do zaułka, gdzie ukrył się jeden z koni, i wskoczył na siodło. Z szablą Meiera w pochwie wyruszył za miasto.

*

Kiedy przybyli, słońce już prawie zaszło, a Heks w dalszym ciągu leżał w trawie. Obok pasły się konie – jego wierzchowiec oraz ten, który uciekł z Thull na początku bitwy. Zastrzygły uszami na dźwięk syku dobywanej szabli, a młodzieniec westchnął. Sięgnął po zdobyczną broń, po czym stanął na nogi.

Si vis pacem, para bellum. Jeśli chcesz pokoju, gotuj się do wojny.

Stanęli naprzeciw siebie, młodzieniec i podróżnicy, wyczuleni nawet na najmniejszy ruch.

Meier splunął.

– Heks Zakonu Czcicieli, co? Człowiek-widmo. Członek ich zaplutej grupy trzymającej władzę. Myślałem, że jesteś starszy.

Heks rzucił mu szablę pod nogi.

– Urland, co? Ty też nie powiedziałeś mi wszystkiego.

– Ta szabla pochodzi z czasu, gdy Urland było jeszcze obecne w życiu nizin – rzekł von Bernstein. – Meier przyłączył się do mnie ze względu na nią.

– Przechodzi w mej rodzinie z ojca na syna – wyjaśnił brodacz. – Mój daleki przodek dostał ją w tych stronach. Zawsze myślałem, że to bujda, ale Joachim otworzył mi oczy. Odtworzyliśmy trasę wędrówki moich praszczurów aż to tego miejsca. Jeśli Urland stworzyło coś równie dobrego albo lepszego od tej szabli, zdobędę to. Obojętnie, kogo będę musiał po drodze zabić.

Heks zagwizdał przeciągle.

– Zatem łowca superbroni. Ładnie.

– A ty? Najpierw cichaczem się wynosisz, a potem na nas czekasz? Trzeba było zwiewać w Alpy, póki czas.

– Racja. Taki miałem plan.

– „Miałem”? – podchwycił Meier. – A jaki masz teraz?

– Chcę pogadać. Dowiedzieć się, czy chcecie mnie zabić. A poza tym… – Wzruszył ramionami. – Poza tym ktoś musiał przypilnować wam konia. – Wskazał głową na wierzchowca.

– Doprawdy, Czcicielu?

Młodzieniec spiorunował go wzrokiem.

– Były Czcicielu, do cholery! Ja chcę się po prostu wynieść od tych drani jak najdalej! I zrobię to. Z waszą pomocą albo bez.

W chwili, gdy Meier miał rzucić ripostę, wtrącił się von Bernstein. Ostentacyjnie odchrząknął, po czym stwierdził:

– Na razie proponuję się przespać. Jutro zadecydujemy, czy sobie ufamy, czy nie.

– A Czciciele z Thull? – zapytał Heks. – Jeśli mnie znajdą za pomocą swoich psychicznych sztuczek…

Meier rzucił mu niedbale szablę – tę, która należała do jednego z zabitych przezeń Czcicieli. Potem podniósł tę urlandzką.

– Najpierw Szczurzy Ryj musiałby dojść do siebie i zebrać drużynę. Spodziewam się trzech. Jego, łucznika i tej gnidy, którą goniłem przez pół miasta.

Młodzieniec uniósł brwi, zdumiony.

– Szczurek przeżył?!

– Łucznik go gdzieś odciągnął, szubrawiec jeden, więc chyba tak, przeżył. Zobaczymy. – Przeciągnął się i ziewnął, po czym wskazał urlandzki posterunek. – To był kurewsko ciężki dzień, ale nie czas na odpoczynek. Niech sobie nie myślą, że nas spowolnili. Joachimie?

– Ruszamy – przyznał staruszek.

– Wy czy my? – zapytał Heks, nie siląc się nawet na nadzieję w głosie.

– My i ty, gołowąsie – wyszczerzył się Meier. – Były Czciciel byłym Czcicielem, ale w kupie raźniej, czyż nie?

Już całkowity brak ruchu na trakcie uzasadniał złe przeczucia. Podróżnicy składali to na karb izolacji od Czcicieli. Oddadzą się do dyspozycji pierwszemu patrolowi strażników, wyjaśnią sytuację i dostąpią łaski wkroczenia do Urland. Ale im wyżej niosły ich konie, im bliżej mieli do posterunku – tym większy niepokój czuli.

Pal diabli brak strażników czy jakichkolwiek ludzi. Zmierzch zapadł już dawno, a na wprost nie widać było żadnych świateł. Czerń ziała przed nimi równie mocno jak za nimi, w Osadzie Sennej Triangulacji.

Przenocowali w pierwszej napotkanej chacie, opuszczonej i na wpół zawalonej. Heks z Meierem na przemian trzymali straż. Nasłuchiwali, czy pochrapywanie von Bernsteina nie przerodzi się zaraz w krzyk. Wyczekiwali kroków Urlandczyków, ale w tle szumiał tylko wiatr. Heks był niepocieszony.

Światło zimnego poranka uświadomiło mu, że mógłby tak wyczekiwać do późnej starości. Posterunek Urland okazał się bowiem doszczętnie zniszczony.

Kiedyś rozłożone na zboczu miasteczko musiało robić spore wrażenie. Teraz jednak tylko straszyło zrujnowanymi budynkami i resztkami murów, sterczącymi krzywo niczym parodie pomników. Gdzieniegdzie widać było porośnięte zielskiem zagłębienia – piwnice albo magazyny. Wędrując wśród tego wszystkiego, Heks zauważył, że przez środek posterunku biegnie pusta przestrzeń wyłożona kamieniami, zapewne główna ulica. Kończyła się na wielkim zwałowisku głazów na zboczu.

Joachim wspominał, że posterunek utrzymywał kontakt z Urland za pomocą tunelu. To musiał być jego wylot. Młodzieniec szedł o zakład, że zablokowali go Czciciele, gdy niszczyli wioskę i obejmowali władzę nad okolicą.

Wyglądało na to, że wyprawa zakończyła się w ślepym zaułku. Gdy będą się cofać, Szczurza Twarz odzyska już na tyle siły, że zawoła wsparcie i wykończy podróżników. Heks i Meier nie wątpili w to ani przez moment. Wtedy jednak von Bernstein uratował morale.

– Jest jeszcze jedna droga do Urland – powiedział, przenosząc wzrok na zaśnieżone szczyty Alp.

– Czyli? – zapytał Heks.

Staruszek uśmiechnął się przebiegle.

– Marsz przez góry tajemnym szlakiem.

Konie puścili wolno. Zapasy zapakowali do worów z szelkami, które następnie założyli na plecy. Ostatni raz spojrzeli na dolinę i miasto Thull – a potem ruszyli przed siebie, rozmyślając, co szykuje dla nich przyszłość.

*

Wędrowali ścieżką wykutą w skale, wzdłuż zbocza bezimiennej góry, objuczeni zapasami. Co jakiś czas od niechcenia kopali wszechobecne kamyki. Przelatywały wówczas za krawędź i ze świstem mknęły w dół – prosto w przepaść, gdzie mogłyby się zmieścić ze dwie warownie. Po niemal pionowych ścianach snuły się cienie, a dno usłane było głazami.

Za każdym razem, gdy Heks tam spoglądał, odnosił wrażenie, że patrzy prosto w paszczę wielkiej bestii. Albo że sam tam wpadnie, jeżeli źle stanie bądź straci równowagę. Dobiegające z wąwozu wycie wiatru przyprawiało o dreszcze.

Von Bernstein bez lęku zerknął w tamtą stronę. Pokiwał głową.

– Niektórzy mówią, że Urland bronią smoki. Mówią, że przepaść, na którą spoglądamy, jest szczątkami jednego z tamtych potworów, zabitego przez bohaterskiego rycerza. Lata później wojownik powrócił w to miejsce i wykuł ścieżkę, aby móc podziwiać swe trofeum, które z czasem przemieniło się w kamień. Dziś jedynie zbójcy i niektórzy kapłani pamiętają o tej dawnej bitwie… Oraz my, oczywiście.

– Piękna legenda – powiedział Heks, nie odrywając wzroku od wąwozu. – Ciekawe, ile w tym wszystkim prawdy. Nie wierzę w mity, zabójców potworów, nieśmiertelność, wieczne życie i dobre intencje Zakonu Czcicieli. Większość nigdy nie istniała, a reszta…

– Skąd w tobie tyle goryczy? – przerwał staruszek. Pochylił się nad dziennikiem i dodał: – Każda legenda ma w sobie ziarno prawdy.

– Jak się ma to ziarno do Urland? Chyba nie chcesz powiedzieć, że tę drogę zbudowały smoki?

Skrzyżowali spojrzenia. W oczach podróżnika błyszczała zdumiewająca pewność siebie.

– Nie, nie smoki, ale Urlandczycy, używając do tego wielkich, ryczących bestii, które niekoniecznie musiały być żywe? Kto wie? Może poznamy odpowiedź.

– Wciąż ciężko mi się ogarnąć z tym całym Urland. To znaczy wiem, że mamy szablę Meiera i ruiny posterunku, ale… – Heks wzruszył ramionami. – A jeśli na końcu tej ścieżki znajdziemy tylko następne rumowisko?

– Zatem wrócimy na dół i udrożnimy tunel – powiedział staruszek i splótł dłonie na karku. – Musieli ci wmawiać straszne rzeczy, skoro pleciesz trzy po trzy i wątpisz nieprzerwanie. Póki co możemy snuć dowolne domysły. Życie to nie tylko twarda rzeczywistość, Henryku.

Młodzieniec westchnął i wpatrzył się w obłoki na niebie. Świeciło słońce, ale wiatr niósł chłód. Z dołu dochodziło potępieńcze wycie. Prawie tak samo zawodziły myśli Heksa, kiedy uświadamiał sobie, jak mocno Rozalia zatruła mu umysł.

„Golemy, dziwaczne stwory, smokobójcy, rycerze ratujący księżniczki w wieżach. Zapomnij o tym wszystkim” – mawiała zawsze wtedy, gdy nachodziły go marzenia i rozmyślania o świecie poza chatą. „Nic takiego nie istniało i istnieć nie będzie, bo taki jest nasz świat. Gdy okazuje się zbyt szary, ludzie ubarwiają stare historie dla własnej uciechy. Ty tego nie potrzebujesz.”

Pokręcił głową. Uwierzyć – to nie było takie proste.

*

– Postój! – zażądał Meier. Tuż przed nimi ścieżka rozszerzała się, przeradzając w rozległą półkę. Joachim dał ręką znak stop, po czym zdjął plecak. Reszta zrobiła to samo.

Meier natychmiast popędził za najbliższy zakręt. Młodzieniec odprowadził go wzrokiem, po czym spojrzał na Joachima.

– A co to za strapiona mina? – zapytał.

Staruszek westchnął i pokręcił głową. Skrzyżowawszy ramiona na piersi, wbił wzrok w postrzępiony horyzont. Słońce chowało się za odległymi szczytami. W przepaści, wśród skalnych zębisk smoka, wciąż wył wiatr. Wydawało się, że płyną stamtąd słowa złowrogiej modlitwy, mogącej ściągnąć na podróżników wszystko, co najgorsze: od lawiny po koniec świata.

– Wybacz – powiedział von Bernstein. – Po prostu niepokoi mnie czcicielski pościg. Mogą być bardzo blisko.

– Za dużo rozmyślasz, Joachimie! – rzucił Meier. Wracał zza zakrętu, sznurując rozporek. – Jak na razie nikt nam nie wyskoczył, prawda?

Nie mógł trafić w gorszy moment.

– Mylisz się, gnido, cholernie się mylisz! – dobiegło nagle od strony, którą przybyli podróżnicy. Na półkę wkroczyła trójka Czcicieli, dzierżąc w dłoniach nagie szable.

Tibero wyszedł przed szereg i wycelował sztych w przeciwników.

Podczas zajść w Thull miał wiele szczęścia. Najpierw koń, który tylko lekko go poturbował. Potem pomoc łucznika Hermanna, który zabrał go w bezpieczne miejsce. Zaś gdy odzyskał przytomność i dowiedział się, że przeżył również Zygfryd, mógł już myśleć o zemście. Tym razem nie dla zasady.

Jedynym problemem był fakt, że drugi łucznik – ten ranny w bark – wykrwawił się na śmierć. Tibero uznał jednak, że poradzi sobie bez niego. Został pokonany w Thull, ale teraz da z siebie wszystko.

Obserwował, jak Heks i Meier stają przed von Bernsteinem, by go osłaniać. Nie spodziewał się niczego innego.

– Czas na dogrywkę – rzucił. – Gotujcie się na śmierć.

– Gdybyś nie kazał nas zabić w Thull, nie byłoby żadnych dogrywek, Szczurzy Ryju – odgryzł się Meier. Dobył szabli, drugą pozostawiając w pochwie. Również Heks wyciągnął broń.

Tibero splunął. Spojrzał na Meiera z irytacją.

– Sam masz szczurzy ryj, ty brudasie ze scyzorykiem! Zabić go!

Czciciele runęli na podróżników jak huragan. Powietrze przeszył szczęk metalu, przekleństwa, tupot nóg. Chaos, który Meier kochał nad życie.

Przypadł do Hermanna. Uchylił się przed ciosem, kopnął go w krocze, chlasnął przez brzuch. A potem odskoczył, gdy inne ostrze przejechało mu po plecach. Syknął z bólu, odwrócił się i dobył drugiej szabli, rozcinając powietrze i szatę drugiego Czciciela. Obaj zrobili unik. Meier zablokował następny cios, odbił go i ciął.

Rozejrzał się. Za plecami miał ciało z rozprutym brzuchem, leżące w kałuży krwi, przed sobą zaś sprawnego wojownika. Rozpoznał w nim drania, który zwiał mu w mieście, i uśmiechnął się szeroko. Dogrywka? – pomyślał. Może być! Zrobił dwa kroki w tył, oczekując na natarcie. Planował zrobić wtedy zwrot przez ramię i pchnąć wroga w plecy. A potem ruszyć na odsiecz Heksowi, który mocował się ze Szczurzym Ryjem.

Zrobił unik, zamachnął się, rozciął przeciwnikowi gardło – i właśnie wtedy poczuł ból. Coś ostrego i zimnego wbiło mu się pod łopatkę, spenetrowało klatkę piersiową, żebra, werżnęło w serce i płuco. Poczuł w ustach krew. Odwrócił się. Pojął, że zaatakował go inny Czciciel: ten, którego rozpłatał i który do tej pory udawał martwego. Dogorywający wojownik uśmiechał się bezczelnie. Z ręki wypadła mu filigranowa kusza.

Meier zaklął w duchu. Nie dotarł do Urland. Nie zdobył tamtejszej broni. Taki już był ten świat: nawet najdłuższe pasma zwycięstw kończyły się bezdenną przepaścią. Gdy zapadała ciemność, pocieszał się tylko jednym.

Że nikt nie ubił tylu Czcicieli, co on.

Tibero zaatakował z tak potężną siłą, że wybił Heksowi broń. Potem kopnął go między nogi. Młodzieniec wytrzeszczył oczy, upadł na kolana, skulił się. Wbił w Czciciela spojrzenie pełne nienawiści. Gdyby w tej chwili mógł zabijać gniewem, pozbyłby się tego sukinsyna po dwakroć.

Za plecami Tibero dostrzegł von Bernsteina. Staruszek bezszelestnie przekręcił główkę laski, a z jej końca wysunęło się ostrze. Sprytny z ciebie staruch, pomyślał Heks. Dalej, dźgnij go! Teraz!

Ale Tibero pojął, że coś się święci.

Odwrócił się z szybkością błyskawicy, akurat w chwili, gdy staruszek szykował się do ciosu. Czciciel ciął go przez gardło, bluznęła krew. Sławny odkrywca Joachim von Bernstein upadł na wznak i chwilę później skonał.

Tibero zachichotał. Rachunki zostały wyrównane.

– Ty skurwielu… – usłyszał za plecami głos Heksa. Odwrócił się.

Młodzieniec stał oparty o skalną ścianę, blady z gniewu, wpatrując się w niego spojrzeniem, jakie mogło należeć jedynie do Czciciela. Tibero pomyślał, że jeżeli przegra, Primera spojrzy na niego podobnie.

– Gotowy do powrotu na łono Zakonu? – rzucił.

– Nie w tym życiu – wycedził Heks. Popatrzył na ciała towarzyszy. Potem na trupy Czcicieli. Wspomniał słowa Rozalii: „Spraw, by wróg chełpił się swą przewagą i iluzorycznym zwycięstwem, i zaatakuj z całym okrucieństwem!” Podstawowa taktyka Zakonu, teraz skierowana przeciwko Zakonowi. Zza pasa wyciągnął sztylet.

Po czym przytknął sobie ostrze do gardła.

Tibero zbladł. Nie! – pomyślał. Nie, nie, nie!

– Jak myślisz? Co Primera z tobą zrobi, kiedy się dowie, że pozwoliłeś mi umrzeć? – zapytał młodzieniec, obchodząc przeciwnika dookoła. – Pracowała nade mną dwadzieścia lat. W jakimś cholernie ważnym celu. Chcesz jej przeszkodzić?

Czciciel nie spuszczał z niego wzroku.

– Skąd założenie, że jesteś tylko ty? – zapytał. – Skąd wiesz, że nie ma na ciebie zamiennika?

– Nie wiem. Ale nawet jeśli coś takiego istnieje, to jestem wyżej na liście. Jeśli zginę, Rozalia cię znajdzie. Może nawet użyje do tego Osady Sennej Triangulacji. Dorwie cię i zamieni w szaleńca. Rzuć broń, wracaj do Rozalii i powiedz, że cię pokonałem i uciekłem. – Heks uśmiechnął się szeroko. – Może okaże ci łaskę.

Tibero zacisnął usta w wąską kreskę. W poprzednim życiu kierował dziesiątkami osób. Nie pozwoli się zmanipulować. Nie takiemu szczylowi!

Tymczasem jego przeciwnik zatrzymał się na skraju skalnej półki, plecami do przepaści. W dole zawodził wiatr, wijąc się wśród lasu skał. Tibero domyślał się, że w przypadku odebrania sztyletu szczeniak rzuci się w tę mroczną otchłań. I to raczej nie w pojedynkę.

Heks docisnął ostrze do skóry. Po jego szyi pociekła strużka krwi.

Tibero z furią cisnął szablę w bok.

– Zapomniałeś o sztylecie, Szczurzy Ryju.

Czciciel zaklął. Wyciągnął broń zza pasa, powiódł wzrokiem po jego lśniącej klindze i widlastym jelcu. Co prawda nie umywał się do broni wyprodukowanej przez Urland, ale i tak stanowił doskonałe narzędzie skrytobójstwa i subtelnego przymusu. Można było nim dźgać, ciąć, a przede wszystkim ciskać i właśnie dlatego też Tibero wolał go od szabli.

Wbił wzrok w Heksa. Ustawił sztylet tak, jakby miał go odrzucić.

A potem cisnął nim w przedramię przeciwnika, by ostrze przecięło mu nerwy.

Heks nie dał się zaskoczyć. Uchylił się przed ostrzem, zamachnął, rzucił własnym sztyletem. Broń śmignęła przez powietrze tak szybko, że Tibero nie zdołał zrobić uniku. Wbiła mu się prosto w pierś. Czciciel wytrzeszczył oczy ze zdumienia. Bezgłośnie przeklął przeciwnika. A potem zwalił się bez życia na skałę.

Heks nic nie powiedział. Nie odetchnął z ulgą. Nie skoczył z radości. Nie wrócił nawet myślami do śmierci von Bernsteina i Meiera. Nie mógł – gdyż po uniku i rzucie sztyletem stracił równowagę. Machnął ramionami, wyczuwając, że coś go ściąga w tył. Zobaczył, jak półka się przechyla. Jak zmienia się w postrzępioną krawędź, a następnie się oddala, oddala, oddala, ustępując miejsca zaciemnionemu zboczu.

Runął w przepaść.

Rozdział 3

Dwa oblicza rzeczywistości

Przyszli tuż przed zmrokiem szlakiem od strony gór. Kmiotki, kapłani czy lokalni władycy ujrzeliby w nich dwóch wędrownych mnichów. Nosili ocieplane habity w kolorze ochry, głowy mieli jednak odsłonięte. Obaj ogoleni na łyso, obaj nosili też brody. Jeden był starszy, drugi młodszy. Widząc zwłoki na skalnej półce, wymienili spojrzenia. Gdy wiatr zaniósł w ich stronę odór rozlanej zawartości jelit, jednocześnie się skrzywili.

– No i masz – mruknął starszy. – A już myślałem, że wyjdziemy z wprawy.

– Co ty pieprzysz, Mazon? Niby w czym?

– Identyfikacja zwłok. Przeszukiwanie zwłok. Targanie zwłok do bazy. Sporządzanie raportów. Tym razem ty piszesz, Ren. Mów, co widzisz, to ci potem szybciej pójdzie.

Młodszy wędrowiec rozejrzał się badawczo po okolicy. Zmarszczył brwi. Zaklął. Szlag trafił nadzieję, że dziś urwie się wcześniej.

– Pięć razy trup – stwierdził. – Dwa razy barbarzyńca, trzy razy Czciciel. Barbarzyńcy: jeden bełt w plecy i jedno rozcięte gardło. Czciciele: jeden rozpruty, jeden z rozciętym gardłem, jeden ze sztyletem w piersi. Ty, skądś kojarzę tę szczurzą gębę.

Sprawdził puls Ksaweremu Tibero, bardziej dla zasady i wypełnienia procedur. Zgodnie z oczekiwaniami nie wyczuł nic.

– Niezła walka – podjął po chwili Ren. – W ruch poszła broń sieczna, kłująca i jeden eksponat muzealny.

Schylił się po kuszę, od której zginął Meier. Jednostrzał był ciężki i strasznie toporny. Tak wyglądały bardzo wczesne modele pistoletów nożowych. Ren rozejrzał się za innymi nietypowymi broniami, ale dojrzał jedynie laskę z wysuwanym ostrzem.

Mazon kucnął obok trupa von Bernsteina. Gdy wyciągnął rękę, by zamknąć mu oczy, habit odsłonił ochraniacz srebrzystego półpancerza.

– Co taki starzec jak ty robił w takim paskudnym miejscu? – mruknął.

– Umierał – stwierdził beznamiętnie Ren. – Co powiesz na teorię, że ten brodaty załatwił całą trójkę czarnych?

– Gdyby to był szósty tom „Niezwykłych przygód Kapitana Ameriga”, pewnie bym to kupił. A teraz poproszę o coś bardziej prawdopodobnego.

– Był jeszcze trzeci barbarzyńca, ale miał pecha i się zjebał na dół.

Starszy z wędrowców parsknął śmiechem.

– Na papierze ujmij to bardziej literacko.

– Tak jest, szefie. – Ren zasalutował niedbale. – Wysyłka drogą standardową, nie?

Mazon skinął głową.

– Jasne. Nie po to Apolinar oczyścił nas z zarzutów, żeby go pomijać. – Nagle uśmiechnął się przebiegle. – Ren, możesz coś dla mnie zrobić?

– Wal, szefie.

– Kiedy będziesz pisał, napomknij jedną rzecz. Konkretnie w temacie zapobiegania szokowi międzykulturowemu.

– Czyli?

– Że nie mam nic do przebrań, ale te sztuczne brody mogliby sobie darować.

*

Przed oczami tańczyły mu gwiazdy. W głowie huczała chyba setka trąb, a ich druga bateria zawodziła w ciemnym gdzieśtam, w którym przebywał. Leżał na wznak na czymś miękkim, kołyszącym się. Przez chwilę sądził, że obudził się pod pokładem łodzi. Potem pomyślał o wozie Zakonu Czcicieli bądź zbójców, transportującym go nie wiadomo dokąd. Dwa razy odniósł wrażenie, że po prostu zatruł się grzybami i leży zamroczony w lesie, otoczony pniami mającymi ręce, nogi, oczy, zaniepokojone twarze…

Zaraz.

Twarze te nie należały do osób z koszmarnych wspomnień – nie było tam von Bernsteina, Meiera, a tym bardziej Czcicieli, którzy ich zabili. Ani aniołów. Ani demonów. Heks nie widział tunelu w zaświaty, przed oczami nie przetoczyło mu się całe życie, nawet nie bolało tak bardzo, jak się spodziewał. Odetchnął z ulgą. Żył.

Gryzło go tylko jedno: że wokół nie stoją już drzewa, a normalni ludzie. Świdrowali go wzrokiem pełnym niedowierzania i zdziwienia. Młodzieniec jęknął w duchu. Co to za jedni, do cholery?!

Spróbował usiąść, ale wymęczone walkami mięśnie dawały mu się we znaki. Opadł z powrotem na posłanie.

A posłanie się rozkołysało.

– Leż spokojnie – powiedziała jedna z postaci. – Hamak nie wybacza gwałtownych ruchów.

Gdy wróciła ostrość widzenia, Heks dostrzegł, że mężczyzna ma pociągłą twarz i ciemne włosy spięte w koński ogon. Uśmiechał się przyjaźnie. Takie przynajmniej sprawiał wrażenie. Czyżby nie miał w planach tortur ani morderstwa?

– Radzę posłuchać. – Do długowłosego dołączył drugi: blondyn o pełnej twarzy i dużych, niebieskich oczach. Zaczął gmerać przy nodze młodzieńca. Zmieniał opatrunek.

– Solidne otarcie – wyjaśnił – ale nie umrzesz od gangreny czy innego dziadostwa. Miałeś masę szczęścia. Bałem się, że Czciciele zrzucili nam jakiegoś trupa. No, zero złamań, zero zwichnięć, tylko ta rana, ale już się goi… Co się tak patrzysz, ducha zobaczyłeś?

Heks nie odpowiedział. Zachodził w głowę, w co wpakował się tym razem. Byli już Czciciele i bandyci, więc czyżby przyszła teraz kolej na druidów? I dlaczego posługiwali się czcicielską łaciną?

Leżał na posłaniu rozpiętym między dwoma filarami. Pomieszczenie rozświetlały dziwaczne, podłużne obiekty na stropie. Obok nich wiły się długie wiązki czegoś. Wyrastały ze ścian, splatały się ze sobą jak wężowisko i znikały w suficie.

Hamak Heksa był jednym z wielu w sali. W niektórych drzemali ludzie. Albo przynajmniej udawali.

– Racja, same nowości dookoła – uśmiechnął się blondyn. – To na suficie to kable zasilania, czujniki i lampy elektryczne. To może dziwić, ale nie wszyscy mieszkają w drewnianych chatach i przyświecają sobie świeczkami.

– Gdzie ja jestem? – zapytał Heks. Ledwo oprzytomniał, a już rozbolała go głowa. Świecące belki stropowe… wróć – lampy elektryczne? Albo trafił do siedziby szaleńców, albo sam miał zwidy.

A może nie? Wszystko wydawało się zbyt realne jak na sen ofiary zbójców, nawet odurzonej grzybami. Cuda nie istnieją? Pieprzenie.

– Kim wy jesteście? Co się tu…

Mężczyzna z krótkimi blond włosami roześmiał się serdecznie. Skinął na resztę swoich towarzyszy, szepnął coś, a gdy znikli, konspiracyjnie nachylił się nad pacjentem.

– Jestem Michał Bezmayek – powiedział. – Ten z kitą na łbie to Stefan Kammandirr, nasz szef. Nora, w której teraz się znajdujesz, była kiedyś szpitalem dla ludzi, którzy spadli z tej ścieżki powyżej. Stamtąd zleciałeś. Sieć łapacza na szczęście wytrzymała.

Heks uniósł brwi. Strach ginął pod naporem zdziwienia. Więc to naprawdę nie był sen. Ból w nodze dobitnie o tym świadczył. Młodzieniec zdobył się na słaby uśmiech.

– No i co się cieszysz? – rzucił Bezmayek. – Szpital działał tutaj lata temu. Teraz to jest placówka więzienna. Pułapka wykuta wewnątrz góry. Szanowny nieznajomy, właśnie wbiłeś się po szyję w najgorsze miejsce, jakie znajdowało się w katalogu miejsc z zakazem wstępu.

– Co? Czy to…

– Tja. Witamy na pokładzie państwa Urland. Można prosić godność?

– H… Henryk… Heks… Nie wiem. Won mi z głowy – wymamrotał młodzieniec.

A potem stracił przytomność.

Bezmayek wyglądał jakby zobaczył ducha.

– Czy on powiedział to, co myślę, że powiedział?

– Ni mniej, ni więcej – wyszeptał Kammandirr. Potarł dłonią czoło i zmarszczył brwi. – Pamiętasz tamten stary raport? Primera. Duer. Trios. Quadren. Pentar. Heks. Jak to szło?

– „Heks, Syn Duera i wieśniaczki od barbarzyńców” – zacytował z pamięci Bezmayek. – „Wygląd: nieznany. Zdolności: nieznane. Przeznaczenie: nieznane.” No dobra, ale fakt pozostaje faktem. To jest wnuk pieprzonej Primery! Cholera jasna, zakatrupią nas przez niego!

– Przesadzacie – rzucił z hamaka masywny mężczyzna o twarzy opanowanej przez zarost. – Może bredzi i tyle. Nasłuchał się gadaniny wieśniaków i coś pomieszał. Prześpi się, wydobrzeje i zacznie gadać z sensem. – Machnął nogami, wylądował miękko na kamiennej podłodze. Poprawił na sobie spodnie i podkoszulek. – Bardziej mnie ciekawi, kiedy ci z góry wreszcie z nami skończą. Ta niepewność jest męcząca.

– Ale z ciebie optymista, Francis – skrzywił się Kammandirr. – Może tylko obetną języki.

– Po moim trupie – odparował tamten. Stanął nad rannym. – Nie wygląda mi na degenerata, nie to co inni Czciciele… Bym nawet powiedział, że los dał mu nieźle w dupsko.

– A jak to szpieg? – zaniepokoił się Bezmayek. – Wiecie, ze zmanipulowaną psychokinetyką, byli już i tacy… Jezu, zarżnie nas jak świnie. Matko Boska, ratuj nas…

Kammandirr spiorunował go wzrokiem. Obydwaj zamilkli, z rezygnacją wodząc wzrokiem po sali. Przecinały ją wsporniki stojące równo jak drzewa w sadzie. Gdzieniegdzie stały metalowe szafki, na posadzce walały się różne drobiazgi. W zasadzie można by tu całkiem nieźle żyć, gdyby nie fakt, że w kątach czaił się grzyb, a dźwigary nośne, przełączniki i obudowy rozmaitych urządzeń były przyprószone rdzą i brudem. Do tego dochodziło mizerne oświetlenie.

Tu i ówdzie spomiędzy kabli na suficie kapała woda.

Bezmayek wepchnął ręce w kieszenie płóciennych spodni i westchnął. Niegdyś mieściła się tu sala szpitalna przeznaczona dla podróżnych, którzy spadli w Przepaść Smoka. W tym miejscu dochodzili do zdrowia pod okiem medyków, a potem – ewentualnie – przyłączali się do dziedziców Rzymu, zafascynowani wszechobecnymi dziwami. Tak to wyglądało ponad dwadzieścia lat temu.

Wraz z pojawieniem się Zakonu Czcicieli, zniszczeniem posterunku Thull Jeden i nową polityką władz wszystko się zmieniło. Poziom zaufania wobec obcych zapikował, pojawiły się uprzedzenia i wrogość. Zaś po tym, jak Urland ostatecznie odcięło się od świata, wzrosło zapotrzebowanie na więzienia – istniało bowiem olbrzymie ryzyko, że w państwie ukrywają się sympatycy plugawego dzieła Rozalii. Winni czy nie, podejrzani trafiali do Zakładów Przetrzymawczych. Ten tutaj miał numer siedem.

Przynajmniej szczęśliwy numer, pomyślał Bezmayek. No i teraz ładna liczba się zrobiła ze stanu osobowego. Trzydzieści trzy dusze. Trzydzieścioro troje więźniów trzymanych pod kluczem za spiskowanie i czcicielstwo.

– Kochana Primera Pierdolonego Zakonu – rozległo się z hamaka nieopodal. – Cholerna zdrajczyni cholernego Urland. Ech. Gdyby wiedzieli, co ona zrobi…

Głos należał do Hektora Aurela – łysiejącego bruneta o surowych, ostrych rysach twarzy. Orli nos dodawał mu powagi, podobnie szrama na lewym przedramieniu. Do tej pory z obojętnością przysłuchiwał się dyskusji.

Zgromadzeni pokiwali głowami. A następnie z niepokojem spojrzeli na młodzieńca o pseudonimie z samego serca Zakonu. Podejrzewali go o wszystko, co w Czcicielach najgorsze.

Heks nienawidził takich snów.

Stał w ciasnym pomieszczeniu o ścianach powleczonych włóknami zieleni, spomiędzy których wylewała się pulsująca poświata. W pewnym momencie światło zwiększyło natężenie i rozdzieliło się na pojedyncze smugi, które błyskawicznie wspięły się na powoje. Zaraz potem pojawił się błysk i miejsce roślinności zajęły wiązki przewodów: wściekle czerwonych, niebieskich, zielonych, w paski, kropki, kratkę.

Wszystkie pocętkowane. Oczami. Gdy Heks poczuł na sobie ich spojrzenia, przeszły go dreszcze. Jednocześnie usłyszał głuchy rumor, dochodzący gdzieś z oddali – echo brzmiące jak kłoda spadająca po schodach z kratownic. Albo trup.

W chwili, kiedy podłoże zapadło się z łoskotem, krzyknął bezgłośnie. Coś ścisnęło jego umysł. Odniósł wrażenie, że słyszy szepty, krzyki, wrzaski mordowanych ludzi. Że dochodzą do niego chore modły Czcicieli, diaboliczny śmiech Rozalii. Przez moment widział babkę w pełnej krasie: w czarnym płaszczu, z ogniem w oczach, roztaczającą aurę dominacji. Zerwał się do ucieczki.

I rąbnął głową w coś twardego.

Obudził się. Leżał na posadzce pod rozkołysanym hamakiem. To jest idiotyczne, pomyślał z dezaprobatą, rozcierając stłuczoną skroń. Na szczęście nie uszkodził nogi. Opatrunek trzymał się mocno, poza tym działały środki znieczulające. Pokiwał głową, zadowolony, że nie wpadł w łapska wioskowych pseudouzdrowicieli. Oparł się o filar.

Zniszczona powierzchnia wspornika świadczyła o tym, że lata świetności ma dawno za sobą, podobnie zresztą jak cała sala. Wszędzie grzyb i wilgoć. W najbliższej ścianie tkwiły drzwi nabijane nitami – obecnie zamknięte – których pilnowało kilka osób. Niezbyt tu przyjemnie, stwierdził w duchu Heks, gdy wyczuł jakąś mdlącą woń.

Jeśli bardziej reprezentatywne części Urland mają wyższy standard, to osiedli się tam. Nauczy się obsługi sprzętów, pozna historię dziedzica Rzymu. Może nawet zostanie tutaj kimś znacznym i będzie drwił z Rozalii i jej chorej organizacji.

Albo i nie. Cholera jasna, przecież był w więzieniu!

Potoczył wzrokiem po hamakach – wszystkie puste. Przeniósł wzrok na ludzi obok drzwi. Szemrali między sobą. Kilka razy podchwycił swój pseudonim. Czyżby się zdradził, bredząc coś w malignie? Jeśli tak, to miał problem. Cholernie duży i paskudny.

Ci spod drzwi spostrzegli, że nowy więzień doszedł do siebie. Ruszyli ku niemu zwartą grupą. Otoczyli go ciasnym kręgiem niczym motłoch tuż przed linczem. Same pomruki barczystych mężczyzn i groźne spojrzenia. Heks przełknął ślinę.

– Czego chcecie?

– Przesłuchanie – rzucił ktoś.

– W kwestii?

– W kwestii Heksa. – Michał Bezmayek wpatrzył mu się prosto w oczy. – Nie przesłyszeliśmy się, prawda?

Heks wytrzymał to spojrzenie. Nie odezwał się. Cholera, czyli jednak coś bredził przez sen. I co teraz? Powiedzieć prawdę? Czy wyłgać się, montując na biegu jakąś historyjkę? W głowie miał mętlik przez urlandzkie leki. Szok wywołany zmianą otoczenia też robił swoje. To był jakiś pieprzony koszmar. Miał ochotę się obudzić. Albo rymnąć z powrotem na posłanie i spać do końca świata.

– Milczymy? – skwitował Bezmayek. – Uznam więc to za potwierdzenie.

– Więc miałeś bliski kontakt z Primerą Zakonu Czcicieli – rzekł Kammandirr, włączając się do kręgu. – W zasadzie powinniśmy cię teraz przekazać naszym nadzorcom. Wtedy może by nas oczyszczono.

– Oczyszczono?

– Tak. Z zarzutu sprzyjania Czcicielom. Urland ma z Zakonem na pieńku. Więzi każdego podejrzanego o współpracę. Obcy z nizin trafiają do tej szufladki z automatu.

– Z powodu Thull?

– Thull to zaledwie przystawka – odparł ostro Bezmayek.

Heks przypomniał sobie mgliście rozmowę tuż po przebudzeniu. Parsknął śmiechem. Sytuacja powoli przechodziła z dramatu w groteskę.

– To jak to? Czciciele chcą wydać władzom innego Czciciela, żeby się uwolnić z więzienia największego wroga Czcicieli? Szeregi Zakonu są w gorszym stanie, niż myślałem. Może zabijcie jednego z was, to prędzej wam uwierzą.

– Nie jesteśmy Czcicielami! – syknął Bezmayek. – My siedzimy za pieprzoną niewinność bez procesu. A ty masz to, na co zasłużyłeś, zarządco cholernego Zakonu!

To go ubodło. Miał ochotę udusić sukinsyna.

– Zarządca? Ja?! Jeszcze, kurwa, czego! – wrzasnął, zaciskając pięści. – Powtórz to, a cię utłukę!

Bezmayek się cofnął. Pozostałe osoby z kręgu zrobiły krok naprzód, dając do zrozumienia, czyją stronę trzymają.

Heks jakimś cudem zdusił gniew. Kontynuacja awantury implikowała bolesne konsekwencje. Nie wiedział, co o tym wszystkim sądzić. Znalazł się wśród niewinnych ludzi uwięzionych za kontakt z organizacją, której nienawidzili, co już samo w sobie zakrawało na sen wariata. Co to za pokręcone miejsce?!

Dobra, pomyślał z wściekłością. Chcecie prawdy? To dostaniecie nią po gębach!

– Odciąłem się od Czcicieli – powiedział. – Uciekłem. Czciciele zabili moich towarzyszy, ja spadłem tutaj. Na imię mam Henryk i tak, mój pseudonim to Heks. Tak, pochodzę od Primery. Od czarownicy. Całe życie próbowałem uciec. Całe pieprzone życie! Przeszkadzałem, jak się dało, sabotowałem jej akcje, kiedy tylko mogłem. W końcu wykiwałem ją, jej pieprzonego syna, jej pieprzonych sługusów. Przez całą podróż zabijałem Czcicieli i zabójców, których na mnie nasłali. A wy mnie oskarżacie o współpracę! Z tymi oszołomami, co roją o jakimś planie zbawienia świata! A to właśnie wy – wy! – siedzicie za związki z nimi! Ja już nie wiem, kto zwariował! Wy, świat czy ja!

Rozejrzał się z wściekłością. Mężczyźni szeptali coś do siebie z konsternacją, wymieniali porozumiewawcze spojrzenia. Kilka osób zajętych dyskusją wycofywało się z kręgu. Przez pierścień przemknęła nuta niepewności.

– Powtórz to – rzucił Kammandirr. – Ze szczegółami. Tylko cicho. Tutaj ściany mają uszy.

– Nie! To ty mi wyjaśnij, co się tutaj, kurwa, dzieje! Jesteście gorsi niż Primera Zakonu, jej spasiony synalek i wszyscy werbownicy razem wzięci! A wiecie czemu? No? Bo oni przynajmniej nie bawili się w idiotyczne przesłuchania, tylko od razu szlachtowali! Tylko nie chrzań o nieporozumieniu, bo cię wytargam za tą kitę i wywalę do wąwozu!

Kiedy skończył tyradę, zauważył, że wycofało się jeszcze kilka osób, zaś reszta zakasała rękawy z zamiarem ukręcenia mu głowy. Przeklął w duchu całą tę idiotyczną sytuację. Nie pozostało mu nic innego, jak brnąć dalej. Pozdrowił wszystkich środkowym palcem i przygotował się na cios.

Który nie nadszedł.

– Dobra. Zrobimy tak – rzekł nagle Kammandirr. – Odpowiesz na parę pytań.

– Pytania na przesłuchaniu, no popatrz, jakie dziwy! – wypalił Heks.

– I dostaniesz w zęby za kolejny taki tekst. Ochłonęliśmy? No to świetnie, teraz posłuchaj mnie uważnie. Od tego, co powiesz o Zakonie, może zależeć twoje i nasze życie. W szczególności twoje. Pogadajmy.

Kammandirr powstrzymał gestem niedoszłych napastników. Potem skinął na Heksa, Bezmayka i Aurela, by poszli za nim. Ruszyli wąskim, ciemnym korytarzem. Za poznaczonymi rdzą drzwiami kryło się pomieszczenie w kształcie owalu. Zajęli miejsca wokół centralnego stołu.

– Zawsze tak witacie gości? – zakpił młodzieniec.

– Rzuciliśmy monetą – odparł Stefan tym samym tonem.

– Czy mnie wyleczyć, czy od razu dobić? Wasza gościnność doprawdy ssie.

– Dziwisz się? Odkąd Czciciele rozwalili Thull Jeden i wprowadzili się do Thull Dwa, cała okolica to ich jedna wielka kwatera. Ciężko uwierzyć, że przyszedł stamtąd ktoś normalny.

– Skaranie boskie z nimi, wściec się można – wtrącił Bezmayek. – Kiedyś to były czasy. Panowała harmonia i święty spokój. A teraz proszę, watahy czarnych pajaców hasają sobie po nizinach. W Rozecie łapanki, wszędzie widzą Czcicieli. Nagonka, że strach się odezwać. Generalnie wszystkie legendy o wiecznej szczęśliwości w Urland można o kant dupy potłuc.

Splótł dłonie na karku. Zupełnie jak von Bernstein, pomyślał Heks ponuro, wspominając ostatnie chwile staruszka. Wzdrygnął się.

– Co nie zmienia faktu, że samo Urland istnieje.

– Dziedzice Imperium Romanum – powiedział pompatycznie Hektor Aurel, robiąc teatralny gest. Nogi władował na blat, a spojrzenie wbił gdzieś w sufit. – Arystokracja i służba, którzy opuścili Rzym w czterysta siedemdziesiątym szóstym roku, tuż przed atakiem Odoakra, i którzy po latach tułaczki założyli Urland. A my ich potomkami, dumni i szlachetni. – Zaśmiał się gorzko, wychylając się na krześle. – Najpotężniejsze państwo świata jest osaczone przez Zakon mimo oczywistej przewagi technicznej. Czyż to nie ironia?

– Nie zwracaj na niego uwagi – szepnął do Heksa Bezmayek. – Jest trochę tego… dziwny i w ogóle. Najstarszy stażem tutaj.

– Słyszałem to, Bezmayek – syknął Aurel, drapiąc się po orlim nosie. Popatrzył na młodego przybysza. – Może byś tak przedstawił nam swoją historię? Czy wolisz tradycyjne przesłuchanie? – Uderzył pięścią w otwartą dłoń.

Heks popatrzył na niego z niechęcią.

– Tylko mów cicho – przypomniał Kammandirr.

– Bo ściany mają uszy?

– Tutaj już nie, ale nigdy nie wiadomo.

Młodzieniec westchnął.

A potem wyrzucił z siebie historię swojego nędznego życia. Zamglone wspomnienia z dzieciństwa, śmierć matki, brutalność ojca. Bezwzględna nadrzędność babki. Mentalna smycz od najmłodszych lat. Chłopiec na posyłki, wojownik, asystent przy nocnych rytuałach, w końcu zbieg. Mówił długo, z rezygnacją, i nikt mu nie przerywał. Potem odrzucił głowę w tył i ciężko westchnął, usiłując się oddzielić od złych wspomnień. Tymczasem słuchacze jeszcze przez chwilę szemrali na temat jego historii.

Nagle spojrzał na nich ostro.

– To wam wystarczy? – mruknął.

– Prawie – odezwał się Kammandirr.

Heks zmarszczył brwi. Ileż można nie wierzyć?

– Ponieważ? – zapytał.

– Ponieważ z twojej opowieści wynika, że od urodzenia byłeś pod ich wpływem. Co ja mówię – ty powinieneś być ich niewolnikiem! Zgadzać się z nimi w stu procentach. Robić, co każą, bez szemrania, jak wierny pies. Samodzielne myślenie powinno być dla ciebie jakąś chorą abstrakcją, a co dopiero ucieczka!

Młodzieniec podrapał się po głowie. Słuszna uwaga. Sam nieraz zastanawiał się nad tą kwestią. Wystarczył kontrapunkt w postaci zniewolonych wieśniaków i ich zachowania, gdy obok stała Rozalia.

– Ona nie robi niczego bez konkretnego celu – rzekł ostrożnie. – Być może jako niewolnik byłbym nieprzydatny.

– Nieprzydatny do czego?

Heks przeszył rozmówcę spojrzeniem.

– Nie raczyła mi powiedzieć. Jeszcze jakieś niejasności? A może zamkniesz mnie teraz i poobserwujesz, a jakiekolwiek odpowiedzi padną po dwóch latach? Co, Kammandirr?

Tamten przyglądał się młodzieńcowi badawczo.

– Rzucaj się tak dalej, a rzeczywiście skończysz w celi – powiedział w końcu. – Widzisz, gdzie trafiłeś. Do jakich ludzi. Mamy na pokładzie takich, co ci urwą głowę razem z kręgosłupem. Niektórzy już chcą. Perez tylko czeka, żeby zacząć chlapać jęzorem. To ode mnie zależy, ile prawdy poznają i co w związku z tym zrobią. A teraz robisz na mnie bardzo złe wrażenie. Rozumiemy się?

Heks już miał w głowie jadowitą kontrę, ale zmilczał. Wspomniał nauki Rozalii. Pokazał już, że, choć obcy, nie jest popychadłem. Jeśli teraz przeholuje, będzie źle. Bardzo, bardzo źle. Odetchnął więc głęboko i pokiwał głową. Potem potoczył wzrokiem po zgromadzonych. Teraz mógł się skupić na szczegółach.

Stefan Kammandirr: dobrze zbudowany, o pół głowy wyższy od Heksa. Ciemne włosy spięte w koński ogon. Grymas irytacji na pociągłej twarzy. Szef. To widać.

Michał Bezmayek: niższy od niego blondyn. Twarz okrągła i jakby naznaczona dawno przebrzmiałym strachem. Niepozorny, ale to właśnie tacy zaskakują najbardziej.

Hektor Aurel: najwyższy, żylasty, ze zwartymi węzłami mięśni. Postępująca łysina i orli nos dodające powagi. Rysy twarzy tak surowe i ostre, że mogłyby być kreślone od linijki. Sprawiał wrażenie kogoś wysoko postawionego – kiedyś, w poprzednim życiu.

– No dobra – powiedział w końcu Heks. – Skoro ja się już wyspowiadałem, teraz chyba wasza kolej. Niech mi ktoś wytłumaczy, co to za afera. I skąd tu szpital. O co chodzi z tym całym Urland?

– Ale masz wymagania, chłopie – powiedział Bezmayek i zagwizdał. – I oczywiście jesteś pewien, że tego chcesz.

– Gdybym nie był pewien, to bym się nie odzywał! – warknął tamten. – Tak, jestem pewien. Wyryć sto razy na ścianie?

– Nie dojedziesz do dziesięciu, to twardy beton – rzucił Kammandirr, wstając. – Wierzysz w jasnowidzenie?

– A ty we wróżki?

– Bardzo śmieszne.

– Sam zacząłeś – burknął Heks. – Nie, nie wierzę. Kiedy tu jechałem, widziałem szarlatanów i baby z kapustą, którzy wmawiali, że widzą przyszłość. A prawda jest taka, że przyszłości nie da się przewidzieć.

– Racja – przyznał Kammandirr. – Tylko że ja nie mówię o wróżeniu z płodów rolnych.

– A z czego? Z drzew?

– Z niczego! Chodzi o prawdziwych jasnowidzów! Takich, co tworzą sprawdzające się przepowiednie! Święci, pustelnicy, słupnicy, wyrocznie. Potężne umysły, które dostrzegają przyszłe zdarzenia i je zapisują. Jasnowidze istnieli na świecie od zarania dziejów. Przeważnie służyli władcom. Mieszkali wśród dworzan, opływali w dostatki, pieniędzy mieli tyle, że nie wiedzieli, co z nimi robić. Dawno temu pogrupowali się w rody.

Heks zmarszczył brwi. Zastanawiał się, czy przywódca więźniów przypadkiem z niego nie drwi.

– Jakoś trudno mi w to uwierzyć – stwierdził z przekąsem.

– Jak cię to w dupę kopnie, to uwierzysz. Już niedługo – wyszczerzył się Kammandirr. – W każdym razie jasnowidze byli rozsiani po Europie. Tak się historycznie złożyło, że ich największa koncentracja występowała w stolicy Imperium Rzymskiego. To dzięki ich wizjom pewnego dnia dowiedziano się, że ten moloch upadnie.

– Naprawdę? Więc czemu ktoś temu nie zapobiegł, skoro wiedziano, co się stanie?

– Bo w tamtych czasach cesarze od dawna już nie polegali na jasnowidzach. Gdy otrzymali informację o groźbie upadku, władcy Imperium Romanum je zignorowali. Byli zbyt zajęci walką o władzę w cesarstwie i wojnami z barbarzyńcami, którzy rozdzierali kraj na strzępy. Istniała jednak grupa możnych, która uwierzyła. Wiedzieli, co ich czeka, jeśli przepowiednia się sprawdzi. Wiedzieli, że ich świat zawali się pod naporem barbarzyńców. Postanowili działać. Zebrali swoje bogactwa, niewolników i wszystkich jasnowidzów. A potem wyruszyli na poszukiwania nowego domu.

– Chwalebną historię mógłbyś sobie darować, Stefanie – przerwał Aurel. – Przejdźmy do sedna.

– I w końcu osiedlili się tutaj – dodał Bezmayek. – Hektor ma rację. Mów o jasnowidzach, bo nasz gość się niecierpliwi. A jak się zniecierpliwi, to zrobi ci z rzyci drugie Spomiędzy.

– Co mu zrobię? – Heks uniósł brew. – Co to znaczy „drugie Spomiędzy”?

– Doczytasz sobie w Sieci.

– Jasne. Dopiszę to do listy – stwierdził kwaśno młodzieniec. – Dobra. Jasnowidzenie. Co to jest, jakiś dar od Boga?

– Bardzo długo nie było wiadomo – rzekł Kammandirr. – Dopiero pięćdziesiąt lat temu, kiedy Urland osiągnęło odpowiedni poziom techniki, badania ruszyły z kopyta. Wiesz, specjalistyczne laboratoria, a w nich zastępy naukowców i jasnowidzów. Po wielu trudach ustalili pewne fakty.

– Czyli?

– Możliwość zajrzenia w przyszłość jest uzależniona od budowy mózgu i jego nastrojenia. Żeby było bardziej fachowo, nazwali to zjawisko psychokinetyczną inwersją czasoprzestrzeni. Stąd w Urland taki, a nie inny poziom techniki.

Heks wytrzeszczył oczy w zdumieniu.

– Wynalazki… z przyszłości?

– Dokładnie! – Bezmayek zatarł ręce. – Dzięki jasnowidzom zdobywaliśmy pomysły i plany, a potem je przerabialiśmy na naszą modłę. Żałuj, że nie widziałeś stolicy. Rozeta jest prze-pię-kna! No, Stefan, dawaj dalej.

Kammandirr wzruszył ramionami.

– Rezultaty pojawiły się trzydzieści lat temu. Rok tysiąc czterysta pięćdziesiąty w ogóle był owocny. Wiesz, postępy w chirurgii, gwałtowny rozwój Sieci, terminale… Nie wiesz. No nic. Doczytasz. Słyszałeś o psychokinetyce?

Młodzieniec pokręcił głową. Podsłuchane strzępy rozmów Rozalii nie do końca nadawały się, by je cytować.

– Psychokinetyka – podjął Kammandirr – to miara rozwinięcia mózgu, a raczej pewnych ośrodków mózgowych. Przez lata badań naukowcy namierzyli te ośrodki. Ich budowa i stopień rozwinięcia determinuje rodzaj i zakres zdolności. Nie tylko jasnowidzenie. Również superinteligencję czy różne nietypowe moce. Z jasnowidzami jest… był… jest tylko jeden problem.

– Szaleństwo – znowu wciął się Bezmayek. – Każdy w końcu przekraczał granicę, za którą trzeba ich było faszerować lekami. Bez dobrych psychotropów potrafili nieźle poranić siebie i konowałów, a niektórzy nawet…

– Przestań mi przerywać! – zirytował się Stefan. – Łatwo się domyślić, że szaleństwo nieco przeszkadza w ciągnięciu wiedzy z przyszłości. Badacze musieli znaleźć sposób, jak je wyeliminować.

– Nie tylko to – podsunął Bezmayek. – Wzięli też pod lupę…

Stefan łypnął na towarzysza złowrogo. Tamten się zamknął.

– Wzięli pod lupę? – podchwycił Heks.

Bezmayek uśmiechnął się triumfalnie. Kammandirr przewrócił oczami.

– Ludzi z dziwnymi zdolnościami – wyjaśnił. – Mówimy tu o telekinezie, pirokinezie, czytaniu w myślach, tego typu sprawach. Władza upatrzyła w tych ludziach idealny materiał na broń. Co więcej, na ich podstawie próbowali tworzyć nowych psychokinetyków. Z miernym skutkiem, ale nadzieja nie umierała. Tak w skrócie wyglądał królewski program psychokinetyczny.

– Zaraz – przerwał Heks. – Naprostuj, jeśli się mylę. Czyli Urland tworzyło sobie czarodziejów?

– Magów. Słuchaj dalej. W pięćdziesiątym czwartym roku na czele projektu stanęła genialna kobieta nazwiskiem Vibius. To małżonka Fabiusa, naszego Głównego Jasnowidza. I jej się udało. Najpierw przekształciła siebie i zyskała pewne moce. Potem stworzyła oddział magów. Za ich pomocą król Tomasz II miał odbudować zasięg i potęgę Rzymu.

– Jak bardzo się pomylę, twierdząc, że coś poszło grubo nie tak?

– Podoba mi się twój sposób myślenia – uśmiechnął się Kammandirr. – Po operacji Vibius pojęła, że otworzyły się przed nią olbrzymie możliwości. Zapragnęła władzy nad Urland, ale takim Urland, jakie sobie zaprojektowała. Najpierw musiała zniszczyć to, co było. Dlatego przejęła kontrolę nad magami i rozpętała piekło.

– I to jakie – wtrącił Bezmayek. – Górne Miasto zrujnowane. Spomiędzy przerobione na zapadlisko. Ślady krwi w Dolnym Mieście spotyka się do dzisiaj. A do tego dochodzą jeszcze te chore efekty specjalne. Brrr!

Heks przez moment wahał się, jakie pytanie zadać. W końcu doszedł do wniosku, że o „efektach specjalnych” też kiedyś doczyta.

– Ale jak rozpętała piekło? – zapytał. – Sama z garstką ludzi?

– Z garstką magów – poprawił Kammandirr. – I nie tylko. Już pal diabli zniszczenia, wszystko można odbudować. Ale ludzie? Najpierw wyroiły się krwawe kulty. Potem wszyscy rzucili się sobie do gardeł. A jakby tego było mało, magowie spuszczali wszystkim regularny łomot. Zbiorowe opętanie, rozumiesz? To był rok pięćdziesiąty siódmy. Czas, gdy po Urland spłynął olbrzymi potok krwi i łez. Takiej tragedii nie widziano od czasu wojen z barbarzyńcami i przewrotu Odoakra.

Heks potrząsnął głową.

– Koszmar.

– Mówiąc oględnie. W końcu król zdołał ukrócić to szaleństwo. Wojsko wyrżnęło magów i pomagierów Vibius. Samej wiedźmy nie dopadli, cholerni partacze. Jej ucieczka stanowiła początek nowego rozdania.

– A wiesz czemu, młody? – odezwał się Bezmayek. – Bo Vibius okazała się sprytniejsza, niż ktokolwiek przypuszczał.

– Domyślam się.

– Miała z Fabiusem czterech synów – podjął Kammandirr. – Zapowiadali się na świetnych jasnowidzów. Wszyscy. Kochała ich. Ponoć to przez wzgląd na nich wstąpiła do królewskiego programu psychokinetycznego. Pasowała tam. Była szalenie inteligentna, a przy tym zdecydowana i ambitna jak jasna cholera. Ale to jedna strona medalu, bo równocześnie Vibius była potworem. Przejmowała kontrolę nad każdym, kto mógł się jej przydać. Innych kazała mordować. Doszło do tego, że opętała nawet własne dzieci.

– Stały się jej gwardią pretorianów – rzekł Bezmayek. – Zanim zniknęła z Urland, zostawiła im instrukcje, które bezwzględnie wykonały.

– Czyli?

– Rola wrogiej agentury – wyjaśnił Kammandirr. – Wiesz, czemu Urland wycofało się z nizin? Czemu już nie przyjmuje świeżej krwi? No? Bo Vibius zaczęła podsyłać konie trojańskie. Nizinnych z wypranymi mózgami, którzy likwidowali wybrane cele. Smarkaci Vibiusowie im to umożliwiali. Tak dorżnięto ród von Dimenschmertz, a van Hassów pozbawiono możliwości przedłużenia rodu. Tak pozbyto się wszelkich pewnych kandydatów na nowych jasnowidzów, superinteligentów, magów. Do tego doszło uwolnienie reszty współpracowników Vibius, kradzież materiałów z jej badań… i zabójstwo królowej. – Kammandirr zawiesił głos. – Ciężarnej królowej.

Heks się skrzywił. Potworna zbrodnia. Nie dziwiła go jednak w ogóle.

– Ale w końcu ich złapali? – upewnił się.

– Łapali wyłącznie tych nieszczęśników z nizin. Ale Vibiusów? W Rozecie? Nie widziałeś miasta, więc nie jesteś sobie w stanie wyobrazić, ile tam jest kryjówek. Choćby w przybliżeniu. Nie. W końcu król zamknął drzwi dla obcych i przykręcił obywatelom śrubę kontroli. Mimo to cholerna smarkateria zdołała zwiać. Sądząc po trupach, najpierw Drugim Terminalem Windowym, potem drezyną do Thull Jeden, a potem dalej, do matki. Wszelki ślad po nich zaginął.

– „Zabiliśmy każdego, kto w przyszłości może namieszać, więc czas się wynosić”. Chyba skądś to znam. Wycinając wszystkich istotnych psychokinetyków, potwornie osłabili Urland.

– Sabotaże i morderstwa trwały jeszcze przez długi czas – przyznał Kammandirr. – W końcu udało się wyrżnąć wszystkich agentów-śpiochow, ale grubo za późno. I tak zostaliśmy ze starym wariatem na stanowisku Głównego Jasnowidza. Ocalał z pogromów tylko dlatego, że przez cały czas był pod silną ochroną. Jest jedyny. Ostatni. Kto wie, może już więcej nie będzie takich jak on. Superinteligenci na wyginięciu. Magów brak. Ci naturalni się nie liczą, bo ich zdolności są symboliczne. Oczywiście król się wściekł. Jego plan odbicia nizin runął w gruzy. – Kammandirr westchnął ciężko. – Tak to wygląda. Jakieś pytania?

Młodzieniec dopiero po chwili zamknął usta. Intensywnie nad czymś dumał. Bezmayek mógł się założyć, że właśnie dochodzi do wniosków, które wcale mu się nie podobają.

Istotnie. Heks miał bardzo złe przeczucia.

– Tylko jedno – powiedział. – Jak brzmi jej pełne imię i nazwisko? Jej i synów?

Kammandirr uśmiechnął się smutno, powiódł wzrokiem po zgromadzonych. Bezmayek i reszta zgodnie skinęli głowami. Kolektyw jednoznacznie dawał do zrozumienia, że uciekinier z Zakonu musi poznać prawdę.

– Rozalia Vibius z rodu Deleron. Miała czterech synów: Herakliusza, Markusa, Naeviusa i Josefa. Dzieckiem tego ostatniego jesteś ty, Heksie Zakonu Czcicieli. Jeśli Urland się o tym dowie…

– Do piachu? – podchwycił młodzieniec.

Kammandirr westchnął.

– Gorzej niż do piachu. Dużo, dużo gorzej.

Rozdział 4

Śmiertelne ułaskawienie

Przyszli po niego w nocy.

Zwlekli z hamaka. Wzięli pod ramiona, skrępowali ręce, narzucili worek na głowę. Heks był zbyt zaspany i skołowany, by stawić choć najmniejszy opór. Po prostu szedł tam, dokąd go prowadzili. Mówili do niego w języku nizinnych, właściwie tylko wywarkiwali krótkie rozkazy. Między sobą uwagi wymienili tylko dwa razy, już po urlandzku. Gdy padło słowo „przesłuchanie”, Heks pojął, czego się spodziewać.

Nie miał pojęcia, ile czasu szedł. W każdym razie nagle kazano mu usiąść na krześle. Wykonał polecenie. Ktoś zdarł mu z głowy worek. Heks syknął i zacisnął powieki, oślepiony światłem.

– Jak się zwiesz? – zapytał ktoś po nizinnemu.

Młodzieniec zamrugał raz i drugi. Źródłem światła była samotna żarówka zwieszająca się z sufitu nad kwadratowym stolikiem. Naprzeciw siedział mężczyzna ubrany jak kupiec. Heks pomyślał, że gdyby w Kamenhofie ukradł tak pyszne szaty, ciężar tylu zdobień i brylantów chyba złamałby mu kręgosłup.

Twarz mężczyzny wyglądała przeciętnie. Ot, kwadratowa, z jednodniowym zarostem.

– Jak się zwiesz? – powtórzył.

– He… Henryk z Zapfendorfu – odpowiedział z wahaniem Heks.

Rozmówcę ochraniał rosły mężczyzna w zbroi. U pasa miał szablę, ale jej nie dobył. W prawej dłoni dzierżył natomiast coś, co wyglądało na małą metalową kuszę. Zapewne dużo bardziej zaawansowana wersja broni, z której von Bernstein zdjął czcicielskiego łucznika.

Sądząc po metalicznym chrobocie, drugi żołnierz przywarował za młodzieńcem i przestąpił właśnie z nogi na nogę.

Heks powoli wypuścił powietrze, by się uspokoić. Kammandirr ostrzegał przed takim rozwojem wypadków. Szkoda, że nastąpiły tak szybko. Służba Bezpieczeństwa miała w poważaniu, że czasem człowiek po prostu musi się wyspać.

– Skąd przybywasz? – zapytał oficer bezpieki.

– Przecież właśnie powiedziałem. Zapfendorf. Germania. Europa. Waćpan głuchy czy głupi?

Żołnierz czający się za Heksem przykopał w jego krzesło. Młodzieniec struchlał, ale wnet odzyskał pewność siebie. Nie miał nic do stracenia.

Oficer Służby Bezpieczeństwa zapisał coś na kartce, którą miał przed sobą, po czym otaksował młodzieńca wzrokiem.

– Czcicielskie terytoria. Masz tupet, żeby tu przyłazić, szpiegu.

– Wędrowcze – poprawił Heks i odwrócił wzrok. Ta żarówka go wnerwiała. Z drugiej strony dobrze, że nie wprawili jej w ruch jak wahadło. – Czciciele zabili moich towarzyszy. Widzieliście trupy, widzieliście ślady po walce. Szczurzego Ryja zabiłem ja.

– Ty? Taki smark?

– Ten smark jest ze szlacheckiego rodu, który ma korzenie u was – powiedział zimno młodzieniec, przechodząc na łacinę. – Uważaj na słowa, skurwysynu.

Zareagował podświadomie. Jak ręka, która po sparzeniu najpierw ucieka od ognia, a dopiero potem płonie bólem. Gdy psychokinetyczne macki musnęły mu umysł, Heks już go utwardził, upodobnił do barbarzyńskiego jak w Kamenhofie. Nie dał tego po sobie poznać. Spojrzał z ciekawością na bezpieczniaka, wypatrując jakichś oznak, że to on stoi za próbą wybadania umysłu. Na próżno. Zresztą równie dobrze sprawca mógłby się znajdować w innym pomieszczeniu.

Bezpieczniak nachylił się ku więźniowi i złożył dłonie w piramidkę.

– Co taki szlachetka jak ty robi w takim miejscu jak to? – zapytał również po urlandzku.

– Siedzę. Związany. Pod strażą. Ty idioto.

– Chodzi mi o szerszy kontekst. Chciałbym go uzyskać po dobroci. Nie lubię widoku połamanych palców.

Heks skrzywił się. Biorąc pod uwagę swoje czcicielskie doświadczenia, mógł powiedzieć dokładnie to samo.

– Jestem tu, bo potrzebuję pomocy – rzekł. – Czciciele opętali moich rodziców. Zmuszali ich do strasznych rzeczy. Ja zdołałem im uciec. Dołączyłem do dwójki wędrowców: Joachima von Bernsteina i Abelarda Meiera. Zmierzali do Urland. W górach napadli nas Czciciele. Przeżyłem tylko ja.

– Kim oni byli?

– Moi towarzysze?

– Czciciele, którzy was napadli.

Heks wzruszył ramionami.

– Nie wiem. Nie wiem też, dlaczego zaatakowali.

– Zemsta?

– Za co? Nigdy wcześniej ich nie widziałem.

Poczuł drugą falę skanowania. To było coś innego niż oddziaływania Rozalii czy Josefa. Heks pomyślał, że ktoś tu czegoś szuka. Jakiegoś śladu… Nie, raczej sygnatury. Struktur charakterystycznych dla czcicielskiego konia trojańskiego.

– A ta pomoc, której żądasz? – podjął bezpieczniak.

Heks uśmiechnął się w duchu. Von Bernstein i Meier też dali wiarę.

– Szukam wojowników. Ludzi ze specjalnymi darami. Chcę oczyścić moją ziemię z Czcicieli. Tylko wy możecie tego dokonać, tylko wy macie odpowiednią broń i maszyny. Tak mawiał mój dziadek, zanim go zabili. Tak mówią legendy mego rodu.

Oficer pokiwał nieznacznie głową. Wstał. Ominął stół szerokim łukiem i spojrzał z góry na rozmówcę.

– Gdyby legendy miały moc sprawczą, świat byłby lepszy – powiedział. W jego głosie pobrzmiewała nowa nuta, smutna, wręcz nostalgiczna. – Żal mi takich jak ty, Zapfen. Czas się obudzić. Witam w prawdziwym świecie.

Heks uniósł brew, zdziwiony.

– Słucham? Jak mnie nazwałeś?

– Zapfen. Od dziś nazywasz się Henryk Zapfen – odparł bezpieczniak, po czym zwrócił się do żołnierzy:

– Skończyliśmy. Wór na głowę. Odstawić go z powrotem.

*

Kammandirr wciąż wyglądał, jakby zobaczył ducha. Ściągnął z palnika czajnik z wrzątkiem i zalał sobie napar ziołowy. Heks zadowolił się piwem. Załapał się na jedną z ostatnich butelek. Vesp i Kościcki urządzili niedawno zawody w chlaniu.

Kammandirr zajął miejsce przy kwadratowym stole. Heks usiadł naprzeciwko. Pomyślał, że do odwzorowania sceny z przesłuchania brakuje tylko dyndającej żarówki i porządków… ale przecież Służba Bezpieczeństwa nie brałaby na spytki do kuchni. Poza tym Francis by zabił, gdyby ktoś mu poprzestawiał graty do gotowania. Nawet urlandzki funkcjonariusz. Tak przynajmniej twierdził Kammandirr.

– Nie sądziłeś, że wrócę – powiedział Heks.

Szef więźniów pokiwał głową.

– Niektórzy z tych, co spadli, rzeczywiście nie wracali – przyznał. – A biorąc pod uwagę twoją historię… Pozabijałeś ich tam czy co? Wyprałeś mózgi?

– Tak. Opętałem. Ciebie też. Przespałeś się z Bezmaykiem, wiesz? Nic dziwnego, że nic nie pamiętasz, przecież wyczyściłem ci wspomnienia. – Uśmiechnął się szeroko na widok miny towarzysza i pociągnął z butelki. – Żartuję. Po prostu byłem przekonywujący.

Kammandirr prychnął, zniesmaczony. Upił łyk z kubka.

– Mogą cię wziąć na drugą rundę.

Heks wzruszył ramionami.

– Niech biorą. Zobaczymy, kiedy się znudzą.

Wiele musiało się zmienić od rzezi na jasnowidzach. Jeśli program psychokinetyczny w jakiś sposób przetrwał, to musiał się przestawić na neutralizację nowych, rzucanych przez Zakon zagrożeń. Stworzenie kogoś, kto wyczuwał skażony umysł, stanowiło naturalny krok. Nic dziwnego, że niektórzy ze spadów nie wracali z przesłuchań. To rzeczywiście były czcicielskie konie trojańskie.

Heks dopił piwo. Czym skończyłoby się wykrycie u niego struktur przekształconych przez Rozalię? Z pewnością nie wróciłby do więzienia.

A przynajmniej nie do tego.

Przez kilka kolejnych nocy gotował się psychicznie na pobudkę o godzinie wilka i drugą rundę przesłuchania. Brał też pod uwagę fakt, że ściany mają uszy – mikrofony, jak nazwali je więźniowie – a gdzieniegdzie również i oczy.

Skoro już grał rolę wiejskiego szlachciury, musiał się zachowywać adekwatnie. Kręcił się więc po kompleksie, robił oczy przed kamerami, zadawał oczywiste i nieoczywiste pytania. Na wiele naprawdę nie znał odpowiedzi. Na szczęście współwięźniowie nie ukrywali przed nim nic, ba – nawet go chwalili za dociekliwość. Wielu przybyszy z nizin zaszywało się w kącie i trwało w milczeniu do czasu, aż zgarnęła ich bezpieka.

Heks krążył więc po kompleksie i drążył rozmaite tematy. Równocześnie zaś obracał w głowie to, co już znał. W tym fakty odnośnie Zakonu.

Plan Zbawienia ruszył dwadzieścia trzy lata temu, w 1457 roku, a jego elementem był ludzki radar w Thull Dwa. Rozalia niewątpliwie chciała mieć oko na Urland. W przypadku ataku zostałaby w porę ostrzeżona. Tymczasem rozbudowywała swoje szeregi i opanowywała coraz więcej wsi i miast. Teraz zaś ku Nowej Arce wędrowały zastępy zniewolonych ludzi, co miało ścisły związek z finałem Planu Zbawienia.

Do czego miały służyć zgromadzone na Arce hordy Czcicieli? Co Heks miał z tym wspólnego? Nie przepowiadał przyszłości. W przeciwieństwie do ojca i babki, nie miał żadnych psychokinetycznych zdolności. Zadbała o to sama Rozalia.

– Nie masz i nigdy mieć nie będziesz – powiedziała mu kiedyś, gdy leżał wycieńczony po kolejnym treningu. – Bariery na to nie pozwolą. Kształtuję cię w innym celu.

– W jakim celu? – zapytał, ale nigdy nie otrzymał odpowiedzi.

Teraz te pytania wróciły jak echo. Dlaczego był właśnie taki? Bo jako członkowi rodu jasnowidzów groziło mu szaleństwo? A może brak psychozdolności wpływał na łatwość kontroli nad nim? Czy ona nim sterowała?

Jaką rolę pełnił Josef i jego bracia? I co, do cholery, planowała Primera Zakonu?!

Hektor Aurel niejednokrotnie radził mu, żeby porzucił przeszłość i żył chwilą.

– Nie masz się co zamartwiać, i tak już stąd nie wyjdziesz – powiedział krótko po zakończeniu spotkania.

– Skąd wiesz?

– Siedzę tu już trochę czasu – zaśmiał się gorzko. – Ja, który wyśmienicie służyłem Urland, zostałem oskarżony o sabotaż i zesłany tutaj. Wielu przychodziło i odchodziło. Paru umarło. Czekam, aż przyjdzie kolej na mnie.

Odszedł, kiwając się na boki jak marynarz, który właśnie zszedł na ląd. Heks odprowadził go wzrokiem, po czym kopnął w ścianę. Kolejne więzienie? I co z tego? Przetrwa to. Przetrwa wszystko. Zresztą wolał taki los niż psychokinetyczną smycz.

Nie wychylał się, a Kammandirr dotrzymał słowa. Historyjka o szlachcicu z nizin zataczała coraz szersze kręgi, zapewniając młodzieńcowi pewną przychylność. A co będzie, gdy prawda wyjdzie na jaw? Później będzie się tym martwić.

Na razie musiał się zaaklimatyzować, przede wszystkim jednak zdobyć sojuszników. Na start wystarczyła mała grupka. Trzon zespołu, który Heks nazwał Wojowniczymi Więźniami. Brzmiało idiotycznie, ale jeszcze przyjdzie czas na coś bardziej finezyjnego. Liga Mścicieli? Mroczni Rycerze? Teraz liczyła się selekcja i rekrutacja.

Na początek musiał się zakręcić przy Kammandirrze i Bezmayku – infiltracja odgórna, jak by to ujęła Rozalia. Aurel rzeczywiście był dziwny, więc jego sobie na razie odpuścił. Kosa, mężczyznę pełniącego funkcję medyka, również – krzywo patrzył na najnowszy nabytek Zakładu Przetrzymawczego. Z tego samego powodu w odstawkę poszła dwójka potężnie zbudowanych, więziennych zabijaków.

Za to Vesp balansował między nieufnością a otwartością, w zasadzie nieco bliżej tego drugiego. W porównaniu z Bezmaykiem był trochę niższy, ale półtora raza szerszy ze względu na brzuch i mięśnie. Po czterdziestce, krótko przystrzyżony, cwane spojrzenie, szelmowski uśmieszek. Tak. On też wejdzie w skład drużyny. No, może jeszcze Max Perez – dziennikarz dwa lata starszy od Heksa. Pokurcz z małą głową, na dodatek łysy. Stąd zresztą wziął się jego więzienny pseudonim: Kolanko. Władza uznała, że zbyt często mówi jak jest.

Heks obracał w głowie listę osób. Elektromagowie, sztuk trzy. Kucharze, sztuk dwie. Spora grupa marynarzy, spośród których prócz Aurela wybijał się Berg i Waldstein. No i technicy – jedni związani z morzem, inni nie – którzy mieli pecha coś spaprać. Ewentualnie znaleźć się w niewłaściwym miejscu i czasie. Przede wszystkim Rana Raske, kobieta szalenie bystra i szalenie zamotana. Tęga, harda i wyszczekana, stanowiła całkowite przeciwieństwo swego lokalnego wroga.

Mika, choć nieustannie darła koty z Raske, była lubiana przez większość więźniów. Miała bowiem pewne atrybuty i wiedziała, jak zrobić z nich użytek. W najbliższym czasie i Heks planował je obadać.

W sumie trzydziestu chłopa i dwie kobiety. Na ich przykładzie młodzieniec mógł stwierdzić, że „czcicielski sabotaż” to niezwykle pojemne określenie.

Uczył się szybko. Zadziwiająco szybko. Więźniowie powiedzieli mu, że gdy Urland było jeszcze otwarte na świeżą krew, ludzie z nizin, poza nielicznymi wyjątkami, dzielili się na trzy typy. Ten, który przyzwyczaił się z trudem, ten, który przyzwyczaił się z wielkim trudem, i ten martwy. Heks był spoza tego zbioru. Z łatwością opanowywał obsługę podstawowych sprzętów. Nieco gorzej szło z urządzeniami elektronicznymi. Największy kłopot sprawiały mu terminale podpięte do banków danych i Sieci Urland, ale gdy już opanował podstawy, zyskał dostęp do nieprzebranej skarbnicy wiedzy.

Fakt, nie rozumiał wszystkiego. Nie pozwalał mu na to kontekst, w ramach którego dotąd żył: wiejski, zabobonny, funkcjonujący na bardzo niskim poziomie technicznym. By wspiąć się wyżej, musiał obserwować i analizować.

A przede wszystkim wykorzystywać nową wiedzę w praktyce.

– Czyli potwierdzasz to, co piszą – zagaił kiedyś Bezmayek, gdy Heks zbierał się do wyjścia z sali informatycznej. Pomieszczenie miało pochyłe ściany. Pośrodku stały dwie ławy z dziesiątką stanowisk komputerowych. Wszystkie były wolne. Na siłowni rozgrywała się właśnie atrakcja wieczoru – obrażony Aurel wyzwał Vespa na pojedynek.

– A co piszą? – mruknął Heks. Głowa go bolała od gapienia się w monitor.

– Rapidalna adaptywność umysłowa. Cecha charakterystyczna dla wysoko rozwiniętych umysłów, na przykład jasnowidzów. Tacy ludzie szybko się przystosowują. Tutaj twoja babka nie skrewiła – dodał cicho.

– Albo tego nie ruszała. Wiesz, żałuję, że Urland nigdy jej nie odnalazło i nie zabiło. Żałuję, że matka jej nie powstrzymała, kiedy jeszcze żyła. Mogłaby to zrobić. Na pewno.

– Ty przynajmniej miałeś rodzinę – skrzywił się Bezmayek.

– Ty nie?

Wzruszył ramionami.

– Jestem wolny strzelec. Sierota od urodzenia. Jako smarkacz zaciągnąłem się do floty Hanzy na Bałtyku. Dobry los rzucił mnie na statek handlowy, który – jak się potem okazało – należał do Urland. Mało brakowało, a bym nie przeżył tego rejsu.

– Niebezpieczny powrót?

– Bardzo.

– Czym było to „bardzo”?

– Wiry wodne. Cholernie wielkie. Nasz żaglowiec ledwo uniknął zaciągnięcia na dno. Wielu przed nami nie miało tyle szczęścia.

Wiry. Jeszcze jeden mało znany dziw. Wielki świat był jeszcze gorszy, niż Heks przypuszczał.

– Długo się adaptowałeś, kiedy tu dotarłeś? – zapytał.

– Całe dwa lata – odparł Bezmayek, siadając przy klawiaturze. – Czasem bywało… ciężko.

– Nie wierzę.

– Pamiętasz, jak ci mówili, żeby nie pchać palców do kontaktu? Mi zdarzyło się nie posłuchać.

Większość czasu Heks spędzał tak samo – w Sieci. Zresztą, oprócz paru wyjątków, niewiele więziennych rozrywek przypadło mu do gustu. Siadał więc do stanowiska i stukał w klawiaturę. Na wielkim jak pudło monitorze wyświetlały się bloki tekstu, odnośniki, fotografie i krótkie filmy. Dotyczyły historii państwa, jego królów, monarchistycznego systemu władzy, waluty, ludności, wiedzy. A przynajmniej tego, co mogło być oficjalnie rozpowszechniane. Bezmayek wiedział co nieco na ten temat.

– Spora część danych jest zmanipulowana – powiedział, gdy znów spotkali się w salce. – O, popatrz tu. – Wskazał na jeden z artykułów. – Piszą, że Urland ze względu na dobro świata ukrywa się i nie ingeruje w wiedzę i technikę ludów z nizin.

– Czyżby nutka fałszu?

– Nutka to mało powiedziane. Tak naprawdę król izoluje kraj od Czcicieli, nowych agentów i tej wariatki Vibius. Dobrze pamięta, co się działo w pięćdziesiątym siódmym. Opętania, mordy i szalone rytuały to ostatnia rzecz, jakiej by sobie życzył. Ja zresztą też. Ale jest jeden problem.

– Czyli?

– Król nie ma jaj. Powinien wymyślić jakiś sposób na Czcicieli, skrzyknąć wojsko, zejść na niziny i wybić tę zarazę do ostatniej sztuki. I to szybko. Według plotek z Posterunków, Rozalia, że tak to ujmę, nieustannie pracuje nad sobą.

– Kontrola umysłów wieśniaków. – Heks pokiwał głową. – Całych grup wieśniaków.

– Wieśniaków? – powtórzył Bezmayek, na poły zaskoczony i zaniepokojony. – Zwykłych wieśniaków z pola? No to czarno widzę naszą przyszłość. Dotąd potrafiła kontrolować tylko osoby wysoko rozwinięte. A całe niziny pod jej butem? Brr. Nic tylko wiać na Podwójny Kontynent.

Heks zmarszczył brwi.

– Wiać dokąd?

– To jeszcze tego nie doczytałeś? Król planuje kolonizację czegoś z dala od Europy. Podwójny Kontynent leży daleko na zachodzie, za oceanem. W niektórych kręgach mówi się, że Urland mogłoby się tam wynieść na stałe.

– Ustępując pola Czcicielom? Król nie może być aż tak głupi. Chociaż nie, czekaj, jednak może być. – Młodzieniec rozejrzał się ostentacyjnie. – Tyle wiedzy wokół. Tyle technologii. Tak niewyobrażalne zasoby i możliwości. Dlaczego, mając pod sobą taką stertę osiągnięć, król Tomasz jeszcze nie rządzi światem?

– Brzmisz, jakbyś zamienił się na głowy z jakimś velronistą.

– Z kim?

– Wiesz, Vincent Velron, droga równoważnego rozwoju… Dobra, nieważne. – Bezmayek machnął ręką. – W skrócie wygląda to tak, że upadek Rzymu wybił nam zęby. Gros czasu zajęła odbudowa. Potem bardzo długo kładziono nacisk na rozwój wewnętrzny, a nie podboje. Na przestrzeni wieków to podejście nie przypadło do gustu różnym jednostkom czy nawet całym frakcjom, co kończyło się schizmami, buntami i wojenkami domowymi. Poczytaj choćby o numerze, który wywinął Reichmann. No i o tym, gdzie się znaleźliśmy po hekatombie sprezentowanej przez Vibiusów. Ale teraz? Podbój Europy, którą to babsko trzyma za jaja?

– Widzę całe wieki przegapionych szans – skrzywił się Heks. – Gdyby zaatakować nawet tych kilkadziesiąt lat wcześniej… Do cholery, Europa by padła w dwa tygodnie! A potem, mając do dyspozycji taką siłę roboczą, tylu niewolników…

– Nie będzie żadnych niewolników! – przerwał mu ostro Bezmayek. Na jedną krótką chwilę w jego oczach zapłonęła autentyczna wściekłość. – Jasnowidze pokazali też co nieco na temat niewolnictwa. Tego w bliższej i dalszej przyszłości. Nie chcesz, po prostu nie chcesz o tym doczytać! – Zawiesił głos. – Zresztą wspomnij sobie, co robią Czciciele. Czym to się różni od niewolnictwa?

Młodzieniec nie odpowiedział.

Tymczasem Bezmayek kucnął obok i przebiegł palcami po klawiaturze. Ekran wyświetlił sygnaturę młodej Rozalii Vibius. Na zdjęciu widniała kobieta o łagodnych rysach twarzy i uroczym spojrzeniu. Jej czarne włosy sięgały ramion. Uśmiech sugerował dobre intencje, a nie chęć mordu. Na podstawie fotografii nie dało się stwierdzić, że przyszła Primera była zepsuta do szpiku kości.

Heks uniósł brwi w zdumieniu.

– Dobrze widzę? Tu piszą, że zginęła w sześćdziesiątym drugim! Co jest?!

– No właśnie. – Bezmayek splótł dłonie na karku. – Sieć kłamie. Królowi bardzo zależy, żeby obowiązywała jedna prawda, jego prawda. Bunt Vibius… Wiesz, zawsze mnie intrygowało, że wojsko, które przez tyle czasu dostawało wciry od magów, nagle wybiło ich do nogi. Więc węszyłem. Pytałem. Badałem ślady. Grzebałem w archiwach. I wyszło mi, że był jeszcze jeden mag. Wolny strzelec i buntownik. Kiedyś wymsknęły mi się dwie teorie. Pierwsza, że mógł przechylić szalę na korzyść królewskich. Druga, że on w jakiś sposób wiąże się z zabójstwem poprzedniego króla. No i to wystarczyło, żebym skończył tutaj. Ech… Półmilionowej rzeszy obywateli serwuje się prawdę wymieszaną z wierutnymi bzdurami. Kiedy, do cholery, ktoś weźmie tych cenzorów za karki i wykopie ich za siódme morze? Imaginujesz to sobie? Breja półprawd i gówna, a ludność to po prostu łyka?

– Chcesz mi powiedzieć, że wszyscy z tej dziury w skale siedzą za dociekanie prawdy?

– Wszyscy może nie, ale wielu. Na przykład Kammandirr pomagał mi w śledztwie. Ech, gdyby nie tamto spotkanie w Klubie Detektywów… – Bezmayek uśmiechnął się do wspomnień. – Francis wyciągał na wierzch nieścisłości w informacjach. Vesp obracał się w dość nieciekawym towarzystwie. Ogólnie rzecz biorąc, osadzono nas za sabotaż i sprzyjanie Zakonowi. Bardzo wygodne, prawda?

– A Aurel?

Bezmayek przysunął sobie krzesło i ściszył głos.

– On to osobna sprawa. Marynarz jak ja.

– Na tym samym statku?

– Nie, a szkoda! Kiedy zaciągnąłem się na „Victorię”, on od dawna robił jako pierwszy oficer na „Maximusie”. Na parowcu! Nigdy nie było tak wielkiego, pięknego…

Heks dał rękami znak, żeby się zamknął.

– To co z tym Aurelem? – zapytał z naciskiem.

Bezmayek przewrócił oczami.

– Ano to, że pewnego dnia „Maximusa” napadli piraci. W krytycznym momencie – ni stąd, ni zowąd – stanęły silniki. W tajemniczych okolicznościach zaczęli ginąć ludzie. Abordaż normańskich piratów dokończył sprawę. Zaszlachtowano dosłownie wszystkich. – Sugestywnie przeciągnął palcem po gardle. – Wszystkich oprócz niego. Śledztwo wykazało infiltrację przez wroga i sabotaż, ale Hektor mówił, że nic nie pamięta. Że nie miał wtedy wachty i kiedy nastąpił atak, spał u siebie. Nie uwierzyli mu i wylądował tu. W sumie się nie dziwię. Ciężko spać, kiedy wyrzynają ci kolegów.

Chwilę milczeli.

– To Urland ma własną flotę? – podjął nagle Heks.

– Paręnaście jednostek. Łącznie z „Victorią” sześć żaglowców, do tego trzy parostatki i z pięć łodzi patrolowych. Ale – podobno – wojsko potajemnie buduje jeszcze nowocześniejsze statki. Jeżeli to prawda, to może się to łączyć z planem podboju Podwójnego Kontynentu. Prędzej czy później pewnie napiszą oficjalny manifest, ale… – Bezmayek urwał i wzruszył ramionami. – Wiesz co? Wątpię, żebyśmy dożyli.

– Czarnowidztwo opanowałeś do perfekcji.

– Brzmisz jak Stefan – burknął w odpowiedzi Michał.

Heks westchnął. Z więzienia do więzienia. Z widma niewolnictwa w widmo śmierci. Według towarzyszy nie zostało mu nic innego, jak czekać na urlandzkich żołnierzy, którzy wykonają na nim wyrok.

Gwizdał na to. I tak ucieknie.

Tymczasem dni mijały, a on się uczył i zaznajamiał z kompleksem. To był labirynt wąskich korytarzy, ciasnych zakrętów i rozmaitych pomieszczeń. W części straszyła lita skała. W innych dominowały eleganckie betonowe szalunki. Czy przed erą Czcicieli wszystko było tu zadbane? Czy każdy zakamarek wypełniali ludzie? Heks rozmyślał nad tym przeważnie wtedy, gdy wychodził ze stołówki i kierował kroki do sali komputerowej.

Tak zrobił i tym razem. Zszedł po schodkach na niższy poziom, ruszył korytarzem. Po zawilgoconych ścianach ciągnęły się rury ciepłownicze i wiązki kabli w poszarzałych izolacjach. Co kilkanaście metrów pięły się piony ściekowe. Tu jest gorzej niż w Kamenhofie – przemknęło Heksowi przez myśl. Przeszkadzała mu ciasnota, migoczące światło i grzyb na ścianach, przede wszystkim jednak fakt, że był pod ciągłą obserwacją. Nie tylko ze strony Urland. Również samych osadzonych. Ponadto nieco frustrował fakt, że architekci Siódmego Zakładu Przetrzymawczego poskąpili dróg ucieczki.

Na zewnątrz prowadziły tylko dwie drogi. Pierwszą dostał się tutaj. Gdyby ominął sieć łapacza albo gdyby ta sieć nie wytrzymała obciążenia, skręciłby kark na dnie Przepaści Smoka, dziesiątki metrów niżej. Sama smocza gardziel zaś była niczym innym jak zamkniętym wąwozem. Można było go pokonać jedynie przy użyciu sprzętu wspinaczkowego. Ten z oczywistych względów nie wchodził w skład więziennego wyposażenia. Kammandirr sprawdzał.

Druga droga wyglądała jeszcze gorzej: długi tunel, który odchodził z północno-zachodniego rogu bazy i prowadził do windy towarowej. Był najeżony kamerami, czujnikami i automatycznymi wyrzutniami nożopocisków. Raz na tydzień więźniowie dostawali tamtędy żywność i środki czystości. Od czasu do czasu pojawiali się technicy z silną eskortą, naprawiający co poważniejsze usterki. Heks nie słyszał, czy ktoś kiedyś próbował ogłuszyć przybyszy i sforsować pułapki korytarza.

Siódmy Zakład Przetrzymawczy przypominał grobowiec, i to nie tylko ze względu na dwa niedostępne wyjścia. Przebicie się przez jego grube ściany było niemożliwe bez świdra i kilofów. Vesp nieraz twierdził, że niebawem ci z góry przestaną przysyłać zaopatrzenie i po prostu zagłodzą osadzonych. Lub odetną Sieć, by więźniowie poumierali z nudów.

Heks nie tracił nadziei. Czekał na odpowiedni moment. W końcu z Rozalią się udało.

– Jeśli tylko przeniosą nas gdzie indziej, wiejemy – powiedział kiedyś Bezmaykowi. – Chwila nieuwagi strażników i…

– Człowieku, zapomnij! – skrzywił się tamten. – Oni mają broń długodystansową. Wyrzutnie noży, stacje kuszników, doborowe oddziały szermierzy. Nie widziałeś, ile tam wojska, ile kamer. Nie, to się nie uda. Był kiedyś jeden wariat, uciekł strażom, kiedy prowadzili go na egzekucję. Dopadli gościa o tak. – Bezmayek pstryknął palcami. – Ubili na miejscu.

Heks wzruszył ramionami.

– Czyli uciekał za wolno.

Tym razem w sali komputerowej panowały pustki. Kammandirr poszedł odebrać prowiant, Bezmayek zrobił sobie przerwę od urlandzkiej propagandy, reszta więźniów zaś drzemała po obiedzie, ćwiczyła na niewielkiej siłowni albo grała w kości. Podobno Aurel prowadził w rankingu.

Heks zajął miejsce przy klawiaturze i wszedł w Sieć. Białe tło, czarne litery, skromna grafika – tak wyglądała większość stron, z głównym serwisem informacyjnym na czele. Na oko nic ciekawego – coś o śledztwach w sprawie sympatyków Zakonu Czcicieli, jakieś samobójstwo, sondaże popularności króla. Obok widniał artykuł o groźbie przeludnienia. „517 tys. obywateli nie może dłużej gnieździć się w górach” – pisano. „Niezadowolenie rośnie. W trosce o wspólne dobro władze muszą podjąć natychmiastowe działania…”

Wzruszył ramionami i przeszedł na następną stronę, spodziewając się kolejnych propagandowych bzdur.

Zastygł w osłupieniu, a potem przeczytał jeszcze raz.

UŁASKAWIENI

Dziś król Tomasz II podpisał akt łaski dla 33 osadzonych z Zakładu Przetrzymawczego nr 7. Podejrzani o współpracę ze zbrodniczym Zakonem Czcicieli wyznali bowiem skruchę i gotowość do oddania się sprawie ogółu.

Według analiz, nad Urland wisi widmo przeludnienia. Obywatele tłoczą się w górach i Rozecie, nie mogąc zejść na niziny, do czego obliguje ich polityka izolacyjna państwa. Ilość wolnej przestrzeni niezmiennie spada. Istnieje jednakże nadzieja na rozwiązanie tego palącego problemu.

Daleko na zachodzie, za Oceanem Atlantyckim, znajduje się Podwójny Kontynent. Jego kolonizacja to ratunek dla stłoczonego narodu. Potrzebna jest wyprawa, rekonesans i założenie kolonii.

Już za trzy tygodnie w dziewiczy rejs wypłynie najnowocześniejszy statek Urland: RSU „Odyseusz”. To na jego pokładzie 33 byłych skazańców, wiedzionych przez oddanych sprawie oficerów, odbędzie rejs do Podwójnego Kontynentu. Udowodnią tym samym lojalność wobec króla, państwa i narodu.

Obywatele! 33 ochotników pragnie odkupić swoje winy, poświęcając się wyższej sprawie. Niech będzie to przykład dla wichrzycieli ukrywających się na terenie Urland. Król jest łaskawy.

Ochotnik? Heks nie pamiętał, żeby zgłaszał się do czegokolwiek. Zmywanie naczyń się nie liczyło.

Zerwał się z miejsca. Pobiegł korytarzami, po schodach, w końcu wpadł do sali z hamakami. Powietrze wrzało tam od podnieconych głosów. Wszyscy stali zgromadzeni wokół Kammandirra. Również on musiał dostać informację o „ochotnikach”.

– Jebany król! – wrzeszczał ktoś. – Wykorzystał nas! Sukin…

– Zamknij się, Vesp!

– Właśnie! Mamy szansę ujść z życiem, nie widzisz tego?

– Tak! Koniec z tą piwnicą!

– Ocaleni! Ocaleni! Wiwat król!

– Czarno to widzę – jęknął Bezmayek. – To jest wielka, śmierdząca robota.

– Zamilczcie, pseudoznawcy. Nie wierzycie w wolność?

– Przecież my tam zginiemy, do ciężkiej cholery!

– Król to pies! – huknął Vesp. Zacisnął potężną dłoń w pięść. – Na pohybel!

– Cisza! – Kammandirr przekrzyczał wrzawę. Głosy umilkły. Wszyscy przenieśli wzrok na niego. – Cisza, ludzie! Wrzaski nic nie dadzą. Wyzwiska też. Potrzebujemy planu działania.

– Planu? Tu nie ma nic do planowania!

Wzruszył ramionami.

– Sytuacja jest jasna. Jeśli odmówimy udziału, poślą nas do piachu. Jeśli porwiemy statek, poślą nas do piachu, bo prędzej czy później nas dopadną. Jest jeszcze możliwość zrobienia tego, co nam każą, ale nie wiemy, co nas czeka na morzu. Piraci, wiry, węże, smoki, krakeny, sztormy, awarie. Wroga ludność.

– Która pośle nas do piachu? – sarknął Vesp.

– Skąd wiedziałeś? – odgryzł się Kammandirr. – W każdym razie stawką jest anulowanie kary i wolność. Tak czy tak Kostucha właśnie gapi się nam w oczy, ostrzy kosę i czyha na nasze nędzne życia.

Raptem odezwał się Hektor Aurel:

– Zróbmy, jak chcą. Popłyńmy „Odyseuszem”. Dla wielu z nas to będzie powrót do starego życia. Michał, Stefan, Francis! Nie tęsknicie za tym kołysaniem, bryzą, szumem fal? No właśnie. Tęsknicie. A ja chcę tam wrócić.

– Stul pysk! – huknął ktoś. – A jak ktoś się boi wody?

– Skąd u ciebie takie zdecydowanie, Hektor? – zirytował się Vesp. Chwycił go za koszulę i przyciągnął do siebie. – Oczywistym jest, że dranie chcą się nas pozbyć. Niebezpieczna misja to idealna okazja.

– To idź się powieś, jak nie pasuje! – syknął Aurel, wyrywając mu się. – Jeśli mogę się stąd wynieść, zrobię to. Bez względu na wszystko. A już na pewno bez względu na twoje cholerne sapanie!

Ktoś parsknął śmiechem, ktoś inny jadowicie zakpił. Zbiegowisko zaszumiało, zakotłowało się, wybuchł gwar. Zwolennicy i przeciwnicy rejsu wrzeszczeli, klęli, zażarcie dyskutowali, rozpatrywali wszystkie za i przeciw. Nikt nie zauważył, że w pewnej chwili wyodrębniła się trzecia grupa: Aurel, Kammandirr oraz Bezmayek. Po sekundzie doskoczył do nich Heks. Cała czwórka ulotniła się z sali i zamknęła w owalnym pomieszczeniu narad.

– Toś rozpętał burzę, Hektor. – Bezmayek pokręcił głową. – Jeszcze tylko wojny domowej nam brakuje. Zrobią z tej dziury drugie Spomiędzy.

– Co wy wszyscy z tym Spomiędzy? – syknął z irytacją Heks, ale Aurel go zagłuszył.

– Doskonale wiecie, że mam rację – wycedził. – To nasza szansa na nowe życie. Ba – na życie w ogóle.

– To trzeba przemyśleć – zauważył Kammandirr. – Jest masa wariantów do rozpatrzenia. Plus drogi ucieczki. Gdzieś nawet miałem plany Rozety i tuneli pod Alpami.

Bezmayek pokręcił głową.

– Na pewno pozamykali…

– To się otworzy, cholera jasna! Michał, zawiodłem cię kiedyś? Kiedykolwiek? Trzy pokolenia Kammandirrów na zapleczu technicznym Rozety, wszystkie sekrety zapisane w tej oto głowie! Nieliche dziedzictwo. Przecież połowa wyników w twoim śledztwie to…

– Najwygodniej byłoby wypłynąć na pełne morze, a potem zabić wysłanników króla i porwać statek – przerwał Heks.

– Po czcicielsku jako żywo! – jęknął Bezmayek, po czym dodał szeptem: – A podobno się od nich odciąłeś.

Młodzieniec trzasnął pięścią w blat stołu. Spojrzał z wściekłością na rozmówcę.

– Wolę to niż tańczyć, jak mi Urland zagra. Ty podobno też.

– Nie będę robić jak ta czarna zaraza! Lecz się!

– No to na początku zrobimy, co każą, a potem ich wysadzimy na jakimś zadupiu. Może być? Lepiej ci na sumieniu? – Nagle łypnął na Kammandirra. – Stefan, co jest?

Tamten bębnił palcami o ścianę ze wzrokiem wbitym w podłogę. Zmarszczył brwi, jakby gorączkowo nad czymś rozmyślał. A potem wskazał palcem Hektora.

– Ty. Opowiadaj, co nas tam czeka. Na morzu.

– Ja? Dlaczego ja? – zdziwił się Aurel. – Co insynuujesz?

Zmierzyli się wzrokiem jak wrogowie, atmosfera zgęstniała. Heks stwierdził, że coś jest na rzeczy i że to coś łączy się z tajemniczą przeszłością najstarszego stażem więźnia. Tamten jednak milczał.

– Hektor, odpowiedz mu – powiedział twardo Bezmayek i szturchnął go łokciem.

– I ty też? Myślałem, że jesteśmy przyjaciółmi.

– Nie aż takimi. Stefan, powiedz mu. Heks, słuchaj.

Kammandirr ściszył głos.

– Hektorze. Byłeś za Słupami Heraklesa nie raz i nie dwa razy.

– Zgadza się. To jest w moich aktach, możecie się włamać i sprawdzić. Rutynowe patrole morskie, badanie wirów wodnych, unikanie piratów, przeważnie Hiszpanów i Normanów. Co, może chodzi ci o sprawę „Maximusa”? Na przesłuchaniach wyśpiewałem wszystko, co wiem, a mimo to mnie wsadzili.

– Mam na myśli co innego. Część informacji o tobie jest utajniona. To znaczy była, przynajmniej dopóki ja i Michał nie włamaliśmy się do banków danych. Widzisz, kiedy zawitaliśmy do tego uroczego ośrodka, ty byłeś tu już trochę czasu. Twoje zdawkowe historie nam nie wystarczyły, zwłaszcza że dostrzegłem nieścisłości. Najwyraźniej ktoś ci kazał milczeć.

– Nawet jeśli, to co mi zrobicie? Dlaczego nie wystarczy wam fakt, że grupa bandytów w drakkarach zrobiła abordaż i wybiła załogę? To niebezpieczne wody, dobrze o tym wiecie.

– Tylko że „Maximus” nie był statkiem patrolowym – rzekł Bezmayek. – To pełnoprawna jednostka dalekomorska, która miała zawieźć kolonistów na Podwójny Kontynent. Żeby było śmieszniej, to nie pierwsza taka wyprawa. Do chwili twojego uwięzienia odbyły się już co najmniej cztery. Wszystkie nieudane. Brałeś udział w dwóch ostatnich: w misji „Nimfy” i „Maximusa”.

– Do czego zmierzasz? – zapytał chłodno Aurel.

– Piraci. To nie były typowe europejskie łachudry. Ani kaprzy. Ani Normanowie. „Maximus” był dużą jednostką. Uzbrojony w kusze nożowe i działa. Pod pokładem trzymaliście zbrojny oddział, mimo to poległ i on, i cała załoga. Dziennik pokładowy zniknął. Wniosek jest jeden: to, co was zaatakowało, było czymś gorszym niż barbarzyńcy.

– Sprawdźcie sobie sami w waszych bankach danych, jak tak wam zależy.

– Sprawdzałem – powiedział Kammandirr. – Tam nic nie ma, bo ktoś wyczyścił rejestry. Podejrzewam bezpiekę, ale nie w tym rzecz. Ktoś nie pozwala flocie wypłynąć poza Morze Śródziemne. Kto to jest, Hektorze?

Aurel skrzyżował ramiona na piersi, powiódł po zgromadzonych gniewnym wzrokiem.

– Stefan, litości – westchnął. – Naprawdę się nie domyślasz? Z czym ci się kojarzy kradzież „Lewiatana”, zbuntowani naukowcy i nazwisko Reichmann?

– Przecież oni nie… – zaczął Stefan, ale Heks był szybszy.

– O co ci chodzi? – zapytał.

– O to – odparł Aurel – że Urland tuszuje jeszcze jedną rzecz, z którą nie potrafi sobie poradzić. Chodzi o Republikę Nowego Rzymu. Doczytasz sobie szczegóły. Fraza kluczowa: „schizma roku 1446”. Oficjalnie ciągle są zbyt słabi, żeby nam zagrozić. W końcu po ucieczce zaczynali na nizinach praktycznie od zera. Prawda jest taka, że zaskoczyli wszystkich analityków. Nawet tych najgorszych czarnowidzów, pozdrowienia dla Bezmayka – Aurel wyszczerzył się złośliwie. – Piraci z RNR mają olbrzymie okręty, siłę ognia, determinację i odwagę. Zrobią wszystko, żeby zablokować wszelkie ruchy Urland na Atlantyku i literalnie nam dokopać. Atakują każdego, kto nie zawróci. „Westę”, „Nimfę” i „Maximusa” napadli właśnie oni. Nic więcej nie wiem, naprawdę.

Umilkł.

Zapadła grobowa cisza, przesycona wątpliwościami i widmem nowego zagrożenia. Powodzenie rejsu stanęło pod gigantycznym znakiem zapytania.

– Zgadnijcie, jak ja to widzę – westchnął Bezmayek.

Wieczny buntownik

Copyright © Witold Dworakowski

Copyright © Wydawnictwo Genius Creations

Copyright © MORGANA Katarzyna Wolszczak

Copyright © for the cover art by Łukasz Matuszek

Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved.

Wydanie pierwsze, Bydgoszcz 2020 r.

druk ISBN 978-83-7995-477-4

epub ISBN 978-83-7995-478-0

mobi ISBN 978-83-7995-479-7

Redaktor prowadzący: Marcin A. Dobkowski

Redakcja: Bożena Kurzydłowska

Korekta: Bożena Walewska

Projekt i adiustacja autorska wydania: Marcin A. Dobkowski

Ilustracja na okładce: Łukasz Matuszek

Skład i typografia: www.proAutor.pl

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

MORGANA Katarzyna Wolszczak

ul. Kormoranów 126/31

85-453 Bydgoszcz

sekretariat@geniuscreations.pl

www.geniuscreations.pl

Książka najtaniej dostępna w księgarniach

www.MadBooks.pl

www.eBook.MadBooks.pl