Wyobraźcie sobie niepokorną nastolatkę, taką jak Katniss Everdeen z Igrzysk śmierci. Z tą różnicą, że zamiast strzelać z łuku jest uzdolnionym kierowcą rajdowym. W tej dystopijnej, opartej na fałszu rzeczywistości XXIV wieku, rządzonej przez bezwzględne korporacje, wyścigi samochodowe są sportem narodowym. Dorzućcie do tego spisek, romans, walkę o władzę, intrygę rodzinną oraz akcję rozgrywającą się na innej planecie niż Ziemia. Mieszanka wybuchowa? Eksplozje też będą… Zapnijcie pasy, Wyścig dopiero się zaczyna…

Radosław Szlązak, moznaprzeczytac.pl

Wyścig to historia przesiąknięta adrenaliną do granic możliwości. Pędzi ze zdumiewającą szybkością, zapewniając czytelnikowi dawkę emocji rodem z prawdziwych wyścigów samochodowych. Zanim zaczniesz tę przygodę, nie zapomnij zapiąć pasów bezpieczeństwa!

Wojtek Kułaga, recenzjewojtka.blogspot.com

Wyobraźcie sobie wyścigi i adrenalinę jak z Szybkich i wściekłych w zestawieniu ze scenerią jak z Gwiezdnych wojen i fabułą przypominającą Igrzyska śmierci. Wyścig rozpoczyna kolejny cykl, który może podbić serca czytelników!

Robert Frączek, notatnikkulturalny.blogspot.com

Wyścig to pełnowymiarowa powieść przygodowa, chwyta za gardło od pierwszej strony i nie puszcza aż do ostatniego zdania! To emocje, które trzeba poczuć! To książka, którą trzeba przeczytać! Polecam!

Klaudia Pankowska, porozmawiajmy-o-ksiazkach.blogspot.com

Poznając świat Phee, ma się wrażenie, że ktoś połączył Igrzyska śmierci z Szybkimi i wściekłymi, osadzając fabułę w świecie intryg i zawirowań, z niestabilną polityką, którą rządzi jeden człowiek – prawie jak House of Cards. Genialne, porywające, doskonałe.

Weronika Załucka, www.polacyniegesi.qs.pl

Jeśli szukacie czegoś nowego, to Wyścig jest właśnie tym powiewem świeżości, niezapomnianej przygody i emocjonującej brawury. Jeśli znajdziecie miejsce na oddech, to dostrzeżecie w tej historii coś znacznie głębszego, co zmienia poglądy i priorytety. Świetna i błyskotliwa książka! Polecam!

Monika Szulc, ksiazkimoni.blogspot.com

Szybkie samochody. Ryzykowne wyścigi. Śmiertelnie niebezpieczne tajemnice. Kiełkująca powoli miłość wbrew wszelkim zasadom. I zaskakujące zakończenie. Nie mogę doczekać się kontynuacji!

Sylwia Węgielewska, magicznyswiatksiazki.pl

Czytelniku, gwarantuję, że nigdy nie zapomnisz tej podróży, a gdy dotrzesz do mety, natychmiast zapragniesz ścigać się ponownie po kosmicznym torze, który powstał w wyobraźni Jenny Martin. Polecam serdecznie!

Patrycja Kuchta, beauty-little-moment.blogspot.com

Spektakularne wyścigi, szaleństwo nafaszerowane adrenaliną, zaskakujące zwroty akcji, przerażające tajemnice oraz szczypta romansu na tle międzyplanetarnego konfliktu. Genialny debiut, który zawładnął moją wyobraźnią. Chce więcej!

Krystyna Meszka, cyrysia.blogspot.com

Książka trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony, a autorka nie trzyma się sztywnych schematów. Tworzy teksty ze szczerością i znajomością odmętów ludzkiej psychiki.

Jakub Soborak, fantasy-bestiarium.blogspot.com

Ta książka ma tak ciekawą fabułę i tyle się w niej dzieje, że wprost nie mogłem się od niej oderwać aż do ostatniej strony! Ogromnie polecam, ale strzeżcie się – Wyścig to złodziej czasu!

Adam Janicki, otwartaksiega2002.blogspot.com

Wyścig to książka, w której napięcie wzrasta z każdą stroną, akcja pędzi, a fabuła wciąga bez reszty i odcina od rzeczywistości! Jeśli macie ochotę na książkę z emocjami w roli głównej, nie mogliście trafić lepiej!

Michalina Kulińska, k-siazkowyswiat.blogspot.com

Wyścig to nie tylko adrenalina, tor i szybkie samochody. Jenny Martin stworzyła historię, która zachwyca – przedstawionym światem, bohaterami oraz fabułą. Czytajcie, bo warto!

Irena Bujak, zapatrzonawksiazki.blogspot.com

Wyścig to niezwykle elektryzująca, jak i trzymająca w napięciu opowieść o odwadze, poświęceniu oraz walce z przeciwnościami losu. Jenny Martin stworzyła niezwykle ciekawą i chwilami niepokojącą wizję świata, która pokazuje, jak ludzka chciwość oraz brak rozwagi może doprowadzić do upadku. Gorąco polecam!

Aleksandra Szałek addictedtobooks.blog.pl

W tej książce kobiety odnajdą siebie w głównej bohaterce, jej rozterkach i trójkącie miłosnym. Mężczyźni będą zachwyceni rykiem silników pięknych maszyn i akcją, która nie tyle jest szybka, co wgniata w fotel!

Miłosz Konarski, zkamerawsrodksiazek.pl

Autorka zabiera czytelników w kosmos pełen zakulisowych machinacji i gigantycznych pieniędzy, podlanych narkotykiem wypalającym mózg. A potem szarpie za dźwignię przepustnicy podczas futurystycznych wyścigów.

Janek, tramwajnr4.pl

Tytuł oryginału: Tracked

Ilustracja i projekt okładki: Wojciech Chomiński

Redakcja: Iwona Krynicka

Redakcja techniczna: Anna Sawicka-Banaszkiewicz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Elżbieta Steglińska, Katarzyna Szajowska

© 2015 by Jenny Martin

All rights reserved including the right of reproduction
in whole or in part in any form.

This edition published by arrangement with Dial Books for Young Readers, an imprint of Penguin Young Readers Group, a division of Penguin Random House LLC.

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2016

© for the Polish translation by Ewa Skórska

ISBN 978-83-287-0287-5

Wydawnictwo Akurat

Warszawa 2016

Wydanie I

FRAGMENT

CHRISOWI I CONOROWI
− ZA WIARĘ W RZECZY NIEMOŻLIWE.

ZA TO I ZA NIESKOŃCZENIE WIĘCEJ.

KOCHAM WAS

ROZDZIAŁ 1

Przeszłam sztywno przez garaż jak nakręcana lalka z rozbieganymi oczami.

Było za późno, żeby się wycofać z wyścigu, a przecież w ogóle nie należało w to wchodzić. Superpaliwo. Nowe opony. Kłopoty, jeśli dorwą mnie psy z Patrolu Wewnętrznego, patrolującego ulice. Albo jeszcze gorzej: gdy Hal i Mary się dowiedzą, że gnaliśmy przez środek miasta. Nie, nie wierzę, że dałam się Benny’emu na to namówić.

Szef mojego zespołu pewnie siedzi teraz na górze, z wielkim brzuchem wciśniętym za biurko, przyjmuje zakłady i zgarnia kasę. On też ma pełne ręce roboty, nie tylko ja nadstawiam dzisiaj karku. Ktoś musiał załatwić, żeby Patrol Wewnętrzny dziś trzymał się od nas z daleka. Ktoś musiał się zająć łapówkami i przysługami, dzięki którym brama garażu pozostaje otwarta, a silniki są w ruchu.

Cała brudna robota została już odwalona. Wszystko przygotowane. Garaż Benny’ego stał się dzisiaj magnesem dla wszystkich ciemnych typków i hazardzistów Kapitolu. Smród ich potu łączy się ze znajomą kombinacją zapachów skóry, paliwa i środka odtłuszczającego. Zupełnie jakby dziś wszyscy zapragnęli się tu pokręcić, sztachnąć notowaniami. Kredyty jak zawsze przechodziły z rąk do rąk w obskurnych boksach, jednak dziś był tu taki tłum, jakby to był prawdziwy międzygwiezdny wyścig na torze, z zawodowymi kierowcami i akcjami korporacji.

Zaniepokoiło mnie to. Wokół dzisiejszego wyścigu krążyło za dużo kasy, a jak mawia Mary: gdzie są pieniądze, tam są Sixerzy. A gdzie są Sixerzy, tam są kłopoty – w każdym razie dla takich jak ja. Jak większość mieszkańców Południowej Strony mam w głębokiej pogardzie sześć korporacji, które skolonizowały tę planetę dla własnych zysków, i właściwie rządzą Castrą. Narzucane przez nich prawa powodują, że zwykli ludzie ledwo zipią. Spróbuj naruszyć ich zasady, poskarż się, że tyrasz za grosze, a znikniesz jak zabłąkana kropla paliwa. Jeśli Benny nie opłacił zbirów z PW…

Nie, nie mogę teraz o tym myśleć. Muszę uciec od gwaru i wyjść na drogę, zanim się rozmyślę.

Przeszłam się tam i z powrotem. Mijałam członków mojego zespołu i rywali, a potem drzwi, oblegane boksy i chybotliwe schody, prowadzące do biura Grubego Benny’ego. Nie zatrzymałam się, żeby pogadać z Eagerem czy Harknessem, pochylonymi nad swoimi wymuskanymi brykami. Żadnego przybijania piątki czy przyjacielskich pogaduszek przed wyścigiem; mieliśmy to już za sobą, do startu zostało niewiele czasu. Teraz mogłam tylko odliczać ostatnie kilka minut szybkimi krokami i płytkimi oddechami. Nie mogłam przestać krążyć, nigdy nie potrafiłam uspokoić wewnętrznego dygotu, który ogarniał mnie przed każdym wyścigiem, a już zwłaszcza przed takim. Jeśli dziś wygram, wyprzedzając wszystkie wyścigowe fury po tej stronie planety, podwoję swój zwykły udział.

Nigdy przedtem Benny nie dzielił się ze mną pół na pół. Ścigam się dla niego od dwóch lat, odkąd ja i Bear skończyliśmy piętnaście i mogliśmy rzucić szkołę, ale nigdy przedtem nie zaoferował mi aż takiego udziału. Nigdy dotąd nie protestowałam, bo każdy kierowca zna zasady: płacisz dolę za to, że jeździsz dla najlepszego szefa, jaki cię weźmie. Zaczynasz od zamiatania podłogi i czyszczenia części, a potem pozwalają ci siąść za kółkiem. Jeśli masz szczęście i tyrasz jak wół, pewnego dnia uciułasz na własny warsztat. Tak to właśnie wygląda. Benny Eno dał mi dziś najlepszy wóz i miejsce, a ja miałam mu za to zdobyć wygraną największą od dwóch lat.

Weszłam w to, bo to była szansa na coś więcej, prawdziwy zastrzyk lepszego życia na Castrze. A jeśli w dodatku ma to dać więcej jedzenia na stół rodziców, powstrzymać właścicieli budynku od dobijania się do drzwi ich kliniki, to już nic więcej nie chcę. Spokojne życie mojej rodziny zastępczej jest dla mnie wystarczającą nagrodą.

Wyszłam na środek garażu, gdzie podłoga wiecznie się lepiła, poplamiona paliwem. Moja smukła, czarna Talon stała na podnośniku, Bear był pod nią, jeszcze raz wszystko sprawdzał i rejestrował na cieniutkim ekranie fleksowym, który trzymał w ręku.

Kalibracja czujników zawieszenia. Sprawdzone.

Ogniwa paliwowe. Sprawdzone.

Zestaw dopalaczy. Sprawdzony.

Jeśli zrobię zeza, jego twarz złagodnieje, zupełnie jakbyśmy znowu mieli sześć lat, siedzieli na pustych skrzynkach po sprzęcie chirurgicznym i udawali, że ścigamy się samochodami na torze albo latamy myśliwcami. Nawet wtedy on zawsze był nawigatorem, a ja pilotem. I nic się nie zmieniło. Ja jeżdżę, a on kontroluje drogę, ostrzega mnie i pilnuje na każdym wirażu. Można powiedzieć, że wciąż się bawimy.

Bear wysunął się spod wozu, zaplątany w węzeł, który tylko ja potrafiłam rozplątać. Odwrócił się do mnie; kątem oka pochwyciłam dreszcz, przebiegający przez jego ramiona. Mój własny satelita… Podszedł bliżej, niż pozwalałam komukolwiek, musiałam podnieść głowę, żeby spojrzeć w jego błękitne oczy. Stanie w jego cieniu nie było takie złe, właściwie była to całkiem bezpieczna kryjówka.

– Wygląda na ażur, Phee. Możesz startować… jeśli nadal chcesz to zrobić. – Zabrzmiało to jak pytanie.

Nie odpowiedziałam mu z tego samego powodu, z jakiego ignorowałam masę nerwowych wiadomości od Mary na mojej karcie fleksowej.

ML: GDZIE JESTEŚCIE? O KTÓREJ WRACACIE DO DOMU? HAL I JA SIĘ MARTWIMY.

Nie reagowałam, tłumaczenie się kosztowało mnie zbyt wiele. Nie chciałam znów ślęczeć nad tym z Bearem czy kłamać rodzicom. Dlatego wcisnęłam fleks do kieszeni i wskazałam brodą podnośnik.

– Ściągnij ją na dół. Lecimy.

Skinął głową. Chciał coś powiedzieć, wtedy mój fleks znów zabuczał. Nie musiałam go wyjmować, wiedziałam, od kogo ta wiadomość.

– Musisz im coś napisać – stwierdził Bear. – W końcu i tak się dowiedzą, że tu jesteś. Pamiętasz, jak ostatni raz ignorowałaś jej wiadomości?

– Dobra, dobra. – Nie musiał mi przypominać. Mary zmarnowała czterdzieści cennych kredytów na taksówkę, przyjechała tu i waliła w drzwi, aż zdarła knykcie, dostarczając rozrywki zbirom Benny’ego.

Jednak choć jej się to nie podobało, wiedziała, że nie zdoła utrzymać mnie z dala od garażu. Potrzebowaliśmy pieniędzy. Poczekalnie kliniki były przeładowane biedakami jednorazowego użytku, których nie stać na leczenie w szpitalu Sixerów, gdzie każde głupstwo kosztuje krocie. A jeśli jesteś protestującym, który potrzebuje, żeby go pozszywać, po tym jak PW pobił cię do nieprzytomności? Zapomnij. W każdym ambulatorium prędzej cię aresztują, niż założą ci szwy; już lepiej próbuj szczęścia w nielegalnych klinikach, takich jak ta, którą prowadzą Larssenowie.

Spojrzałam na ostatnią wiadomość Mary.

ML: BĄDŹCIE OSTROŻNI. UWAŻAJCIE NA SIEBIE. NAPISZ, KIEDY WRACACIE DO DOMU.

Zaczęłam usuwać wiadomość z maleńkiego ekraniku, a wtedy znikające słowa coś mi uświadomiły. Hal i Mary zawsze będą się o mnie martwić, a ja zawsze będę ich rozczarowywać. Nie przestanę być córką mojego ojca. On odszedł, ale ja nie przestanę się ścigać. Jedyne, co mogę zrobić, to zapewnić Larssenom, moim prawie rodzicom, spokój na jedną noc. Udawać, że nic się nie dzieje i że nie grozi mi żadne niebezpieczeństwo.

Przesunęłam kciukiem po fleksie. Odpowiedziałam:

PV: JAZDY TESTOWE NA WYDMACH. NIE BĘDZIEMY BARDZO PÓŹNO. NIE CZEKAJCIE.

ROZDZIAŁ 2

Na ulicy jestem mała.

Nie mam na tyle długich nóg, żeby wygrać sprint, nie mam mięśni, żeby wygrać w uczciwej walce. Na szczęście Bear jest zawsze blisko mnie. Po tej stronie Mains jego sześć i pół stopy wzrostu wystarczy do odstraszenia miłośników kłopotów. Na jego widok większość facetów dobrze się zastanowi, zanim mnie okradnie czy na mnie zagwiżdże, gdy idę przez tłum. I nieważne, że Bear nie lubi przemocy. Z szerokimi barami i spokojną twarzą recydywisty wygląda, jakby lubił, i to wystarczy.

Mój zespół wykonał swoją robotę. Talon była wypolerowana, zatankowana i gotowa do jazdy. Przecisnęłam się między gapiami, siadłam za kierownicą, zapięłam sześciopunktowy pas i włączyłam silnik. Tu już nie musiałam być silna czy wysoka. Mam wystarczająco zręczne dłonie, żeby wbić dopalacz, wystarczający refleks, żeby zostawić rywali w tyle. Za kierownicą jestem jak dzikie zwierzę.

Bear odsunął się od wozu, jego głos odezwał się w słuchawkach.

– Powtarzam: uważaj na Eagera i Jednookiego.

Eager mógł być fajnym kumplem z zespołu, lecz stracił pazur trzy jazdy temu. Na pewno nie boję się też Jednookiego, Matiasa Kirka, który do wyścigów ulicznych wybrał tę idiotyczną ksywkę. Może sobie robić, co chce, żeby wyglądać na twardziela, nawet nosić przepaskę na oku, choć wszyscy wiedzą, że ma dwoje oczu, za to pół mózgu. Lamerska nowa ksywka, stary ból dupy.

Jako dzieciaki Matias i ja często się spinaliśmy. Dziś po raz pierwszy widziałam go za kierownicą. Założę się, że to zwykły sprzedawczyk, kolejny pseudokierowca, spragniony korporacyjnego kontraktu i jeżdżenia na torach. Nieważne. Większość tych prowyścigowych optymistów szybko się wypala albo znika – są zbyt przerażeni, żeby znów stanąć do zawodów. Daję więc Jednookiemu dwa tygodnie. Nie stanowi zagrożenia, na pewno jest taki sam jak inni.

No i nikt na Castrze, nikt na całej planecie nie ma bryki dorównującej mojej słodkiej, czarnej Talon. Bez restryktora, za to z wtryskiem wystrzelę przed resztę wozów, jakbym miała ogniste opony. Wiem, kiedy dać czadu. Pozwolę Eagerowi prowadzić do ostatniej mili, ale jak zamajaczy Merchant Plaza, gdy będziemy już blisko doków, docisnę i zostawię go w tyle.

– Kapuję.

– Mówię tylko, że powinnaś…

– Już załapałam. Będzie w porzo.

– W porzo to będzie wtedy, jak przekroczysz linię mety w jednym kawałku. Dopiero wtedy, Phee. Miej oczy szeroko otwarte, okej?

Próbuję na niego nie warczeć, ale słabo mi idzie. Bear się śmieje, lecz wiem, że jest niespokojny. Martwi się za nas oboje. Założę się, że właśnie przeczesał palcami swoje jasne włosy. Są takie delikatne, że aż dziw, że jeszcze sobie wszystkich nie wyrwał.

– Dobra – mówię, wciskając zapłon. – Start za pięć minut, jadę się rozgrzać.

Jechałam bocznymi uliczkami, mijałam zabite okna i wypalone witryny. Południowa Strona Kapitolu była ostatnio bardzo niespokojna. W powietrzu wisiała tutaj rozpacz. Schowani w swoich penthousach, za bramami wypasionych kompleksów Sixerzy czuli się bezpieczni. A tu, w moim sąsiedztwie, ludzie żyli z dnia na dzień, bali się o swoją pracę, szukali możliwości, jakichkolwiek obietnic, które dałyby im jakąś szansę w tych ciężkich czasach.

W zeszłym miesiącu wybuchł prawdziwy kryzys. Trzydniowy protest pracowników przerodził się w zamieszki, wypalając drogę aż do granicy Mains. Garaż Benny’ego został zamknięty na prawie dwa tygodnie. Zawieszenie wyścigów kosztowało go kupę forsy, ale zamieszki przyciągały zbyt wiele uwagi.

Teraz na ulicach jest pusto. Patrol Wewnętrzny wymusił ciszę i spokój gazem łzawiącym i pięścią.

W aktualnościach wrzało o odszczepieńcach i wrogach republiki, o renegatach podnoszących rękę na nasze bezcenne paliwo. Ostrzegano przed terrorystami, ale jakoś nie pokazali tych noszących emblemat PW.

Dzisiejszy wyścig był bardzo ryzykowny. Powtarzałam sobie, że robię to dla forsy, że jadę, żeby spłacić furę, żeby na stole było więcej jedzenia, jednak wiedziałam, że rodzice Beara nie przyjmą dzisiejszej wygranej. Wyścig przez samo serce Kapitolu był wyjątkowo niebezpieczny.

I chyba właśnie o to chodziło.

Zrobiłam ostatnie kółko i zajęłam pozycję, czekając wśród czterech innych wozów. Żadnych fanfar, żadnego opadania chorągiewki jak na prawdziwym torze. Tu, o północy, po złej stronie miasta, sygnałem do startu miała być flara. Spojrzałam w górę, czekając na rozbłysk światła, na gwiezdny impostor, wybijający się ze smogu na niebie.

Na mój znak.

Rozbłysk.

Gaz!

Uwielbiałam tę chwilę, ten ułamek sekundy, gdy moje ciało szarpie się w pasach, gdy odpalam pierwszy dopalacz. Wbiło mnie w siedzenie i runęłam do przodu, z błyskiem flary w powidoku. Ekrany wskaźników szaleją, widać szybkie rozbłyski, rosnące cyfry i wznoszące się linie. Moja Talon jest jak opływowa klatka, ważąca trzy tysiące funtów, a ja rzucam się na pręty.

– Mam nadzieję, że wiesz, co robisz. – Bear musiał krzyczeć, żebym go usłyszała. Paliwo nadal huczało, gwizd nie ustanie, póki nie dobiję do stu pięćdziesięciu mil. – Nikt inny nie wybrał tej trasy.

Nie odpowiedziałam. Pewnie, że nie wybrali. O tak, wyścig miał przewidywalny początek. Uśmiechnęłam się, niemal czując smak zwycięstwa. Moi rywale Eager i Harkness od razu skoczyli w prawo. Będą kluczyć ulicami, lecąc na Mains, długi, prosty strzał przez Merchant Plaza. Jednooki i ostatni zawodnik, gość znikąd w czerwonej coronie (kto się ściga takim śmiesznym autkiem?) pewnie polecą prosto, przez park przemysłowy.

To nie był taki zły pomysł. Trasa przemysłowa wymaga manewrowania, ale jest okej, za to do Plazy lecą wyłącznie głupcy. Nawet o tak późnej porze, gdy ostatni drapacz chmur pogrąża się w ciemnościach, zawsze znajdą się tacy, którzy jeszcze pracują. Eager i Harkness myślą, że ciśnięcie na prostej i dopalacze dadzą im zwycięstwo, ale to nieprawda. Nawet jeśli Benny wcisnął tej nocy wiele łapówek, zostaje jeszcze wideonadzór, Patrol Wewnętrzny, zbłąkane samochody… Najprostsza droga nie jest warta ryzyka.

Wybrałam tę trudniejszą.

Skręt w lewo. Przy stu dwudziestu milach na godzinę przechyliło mnie i szarpnęło, gdy wszystkie cztery koła złapały chodnik. Krawężnik. Zjazd z betonu na żwir i jestem na bezdrożach, niczym huragan pędzący przez pustą prostą słabo rozwiniętej ziemi.

– Zawróć, zjechałaś za bardzo w lewo – powiedział Bear.

Wiedziałam, że ściska teraz w dłoniach fleks, śledzi moją trasę i czyta notatki. Bał się, że się wrąbię w buldożer albo że się stanie jeszcze coś gorszego. Daję trochę w prawo i teraz lecę wyboistą wąską drogą między budowami. Wzbijam chmurę pyłu, nie mam przyczepności i też powinnam być przerażona, ale ja lecę na przejmującym, słodkim haju adrenalinowym.

Każda komórka mojego ciała jest naelektryzowana, całe moje ciało buzuje, z wyjątkiem jednego miejsca: węzła wielkości pięści w kręgosłupie, mojego środka ciężkości, który przypominał mi o ginących w wyścigach, o idiotycznym ryzyku, podejmowanym tylko dla kasy. Byłam zła, że nie umiem bez tego żyć. Byłam zła, że nie potrafię inaczej. Nienawidziłam mojego ojca za to uzależnienie od paliwa, przez które byłam niewolnikiem, jak ćpun, który musi trzasnąć działkę czarnego sapu, żeby żyć.

Głos Beara ściągnął mnie na ziemię.

– Duża dziura przed tobą. Daj w prawo.

Dałam, ale za słabo. Zadzwoniłam zębami, ukarana przez prawa fizyki, gdy podbiło mnie i opadłam. Kochana Talon szarpnęła się i zadrżała pode mną. Oszołomiona, wpadłam w następną dziurę, z trudem unikając pełnego obrotu. Zarzuciło mnie, ale najgorszą część trasy miałam już za sobą, ten żwir musiał się zaraz skończyć.

– Ile do końca?! – zawołałam.

– Półtorej mili. Zacznij…

Domyśliłam się, co chce powiedzieć, przewidziałam łagodny zakręt. Skręciłam w prawo na tej pseudodrodze. Byłam na końcu odcinka w kształcie bumerangu, za minutę lub mniej powinnam przeciąć drogę innym zawodnikom. Do mety można dotrzeć dowolną trasą. Modliłam się tylko, żeby nie wylądować na końcu, ten żwir mógł mnie sporo kosztować.

– Gdzie…?

Tym razem to Bear czytał w moim myślach.

– Czerwone autko jest daleko w tyle. Jedziesz łeb w łeb z Jednookim, spotkacie się za sekundę.

– Za sekundę?

– Czekaj, Jednooki zniknął, nie widzę go na fleksie…

– Co?! – wściekłam się. – Przejechał metę?!

– Nie. On… jego znacznik zniknął. Chociaż zaczekaj, wrócił… Jest poza trasą, jedzie w przeciwnym kierunku!

Coś było bardzo, bardzo źle.

– Gdzie Harkness, Eager?! – warknęłam.

– Harkness wypadł. – Bear mówił teraz szybko, piskliwie. – Motor Patrolu zgarnął go w połowie placu. Eager musiał zużyć wszystkie dopalacze, żeby się wyrwać i uciec. Nadal prowadzi, Phee. Nie podoba mi się to wszystko, lepiej zawróć i leć do drugiego punktu zbiórki. Nie rób nic…

Wyciszyłam Beara i usłyszałam ryk innego silnika. To Eager, jego wściekle żółta Gwiazda Wieczorna była na równoległej, głównej drodze. Grzał jak diabli i był przede mną. Gdy łuk się skończy, skręcę i wyskoczę tuż za nim.

Ale mogę pograć inaczej, wykorzystać dwa dopalacze naraz, przeskoczyć jego i metę. Jasne, że pewnie przestrzelę i polecę za daleko, ale warto zaryzykować. Kiedy sześciopunktowa uprząż szarpnie mnie do tyłu, zarobię największą kasę w życiu.

Albo zginę.

Ścisnęłam dźwignię przepustnicy i jednym ostrym ruchem wrzuciłam dwa dopalacze.

Taak!

Runęłam do przodu. Dwie sekundy uniesienia, zanim włączy się siła grawitacji i wbije mnie w siedzenie. Najsłodszy odrzut, ale nie utrzymam go długo, chwila przepływa przez palce w czarnych rękawiczkach. Jestem magazynkiem w broni, rozgrzaną komorą, gdy pociągniesz za spust…

Nie.

Teraz nie jestem pustą komorą. Jestem pociskiem.

Szczyt przyspieszenia. Krzyknęłam, gdy paliwo przestało ryczeć, ciche spalanie na maksymalnej prędkości. Świat za szybami stracił kolory, wszystko zlało się w biel i czerwień. Lecę, wilgotne smugi i jasne plamy mnie oślepiają. Noc się wykrwawia.

– Phee! Phee! Nie! – wrzeszczy Bear. Jego głos ściąga mnie z powrotem, znów jestem dziewczyną za kierownicą. – Przestrzelisz! Widzę podpory mostu, lecisz prosto na nie!

Odruch. Ciągnę dźwignię przepustnicy. Za późno. Hamuję, ale lecę za szybko. Nie zdołam zwolnić, straciłam szansę, żeby zawrócić z doków.

– Patrole są wszędzie! – wykrztusił Bear. – Na motorach. I dwa uzbrojone wozy, blitz birdy. Rdzewić to, Phee. Wiedzieli o wyścigu, to pułapka! Mają m…

BUM! Zakłócenia. Nie ma go. Baer – moje bezpieczeństwo, mój powód wszystkiego – zniknął. Został postrzelony, sparaliżowany lub wysadzony w powietrze przez jednego z tych odrzutowych bydlaków z emblematami. Ci z PW go dorwali, a teraz czekają, żeby zapuszkować nas wszystkich.

Bear był tuż obok filarów… Zobaczyłam pułapkę, srebrne ścigacze ustawione w rzędzie. Kiepska barykada, ale i tak mnie mają. Tylko dlaczego? Czemu jest ich aż tylu, czekających w miejscu najlepszym na zasadzkę? Kto nas sprzedał? Rzucam okiem w lusterko wsteczne, widzę błysk żółtej farby. Eager próbuje zawrócić; nic z tego, PW już go otoczyli. Mnie dorwą za chwilę.

Talon jęczy, nie chce mojej stopy na hamulcu. Rdzewić to, ja też nie chcę się poddać. Znowu cisnę gaz. Nie poddam się. Zginę, ale przynajmniej nie wsadzą mnie do paki.

Wbijam się w nich.

Zabolało, ale dźwięk zgniatanego i rozdzieranego metalu budzi satysfakcję. Przebiłam się przez motory Patrolu jak przez cienką blachę, przeleciałam przez ich syreny, wrzaski i płonące światła. Koniec drogi… i gaz do dechy.

Lecę.

Lecę i wygłaszam ostatnią wolę. Lądowanie nie będzie bolało, woda mnie nie zabije. Mogę odpłynąć. Jeszcze mogę wygrać.

Lot.

Upadek.

Trzask.

Pomyliłam się.

Ekrany na desce gasną, walę w zapięcie pasów, szarpię klamkę, nic nie chce działać. Przednia szyba jest popękana, do Talon wlewa się woda, nie wiem, gdzie jest góra, gdzie dół. Nie ma światła, kask się wyłączył, nie mogę się wydostać. Po raz pierwszy nie mogę uciec. Jestem uwięziona.

Chwytam ostatni łyk powietrza. Serce, płuca i mózg płoną. Jestem pod wodą. W końcu rozpinam pasy. Za późno. Nie mogę oddychać. Rozkładam luźno ręce i wtedy czuję, że łapie mnie czyjaś dłoń. Szkoda, że nie ugasi już ognia.

Zamykam oczy i się rozpadam, rozsypuję na popiół.

ROZDZIAŁ 3

Czysto. Pościel. Łóżko. Wszystko jest czyste.

Ale pachnie jak w klinice Larssenów. Wygotowane prześcieradła, wielokrotnie suszone w przemysłowych suszarkach. Podnoszę odrobinę głowę i od razu żałuję. Ruch, zapach i kłujący ból w karku powodują mdłości. Otwieram oczy.

Nie ma okien. Wszystko jest białe: ściany, podłoga, plastikowy dzbanek z wodą na mojej szafce. Są drzwi, chyba zamknięte. Czerwono oko wideonadzoru mruga w rogu pod sufitem. Rdzewię to, chcę stąd wyjść.

Pobijane ciało boli, szyja płonie. Miejsce na szyi przy linii włosów jest odrętwiałe i boli, falami napływa pieczenie. Ale ból mnie nie powstrzyma – robię ruch, chcąc wyskoczyć z łóżka i wynieść się z tego szpitala, aresztu, czy co to było. Nic z tego. Mogłam się tylko szarpać w pasach zapiętych na nadgarstkach i kostkach nóg. W lewą dłoń mam wbitą igłę kroplówki.

– Wypuśćcie mnie!

Wrzeszczałam i waliłam w poręcz łóżka tak długo, aż udało mi się je rozkołysać i zwalić dzbanek z szafki. Nie przestawałam się miotać. Wreszcie zasuwa szczęknęła i drzwi się otworzyły.

Na widok tabunu ubranych w pastelowe wdzianka medyków pomyślałam, że może rzeczywiście jestem w szpitalu. Nie wyglądali jak szaleni naukowcy czy funkcjonariusze Patrolu. Musiałam coś zrobić, żeby zdjęli mi te kajdanki.

Znów zaczęłam rozrabiać, jeden z lekarzy próbował mnie omamić uśmiechem w stylu „wszystko będzie w porządku”, trzymając w ręku strzykawkę.

– Nie wbijesz mi tej rdzewionej igły! – Szarpałam się tak mocno, że poczułam krew spływającą po wnętrzu nadgarstków. Nie boję się śmierci, lecz nie chcę też skończyć uśpiona jak bezpański pies! Coś we mnie pękło i choć się za to nienawidziłam, słowa same spłynęły z moich ust: – Proszę, proszę, nie kłujcie mnie…

Dwóch sanitariuszy przycisnęło mnie do łóżka i przytrzymało. Gdybym mogła, gdyby nachylili się bardziej, ugryzłabym ich, jednak oni wiedzieli, co robią. Unieruchomili mnie, żeby dobry doktor mógł zrobić swoje.

– Phoebe – przemówił lekarz. – To środek uspokajający. Wolę go nie stosować, ale zrobię to, jeśli nie będę miał wyboru.

Musieli uwierzyć, że jestem spokojna i grzeczna. W przeciwnym razie nigdy stąd nie wyjdę.

– Wypuśćcie mnie – powiedziałam błagalnie.

– Nie ja o tym decyduję, Phoebe. Jestem doktor Poole, a ty przebywasz w Głównym Szpitalu Północnym w Kapitolu. Pozszywaliśmy cię, ale jak nie przestaniesz, zerwiesz wszystkie szwy.

Szwy… To by wyjaśniało pieczenie i sztywność karku. Tylko dlaczego jestem na Północnej Stronie? Tak daleko od mojej części miasta? To wcale nie jest zabawne. Czemu ambulans przywiózł mnie tu, do dzielnicy bogaczy, przecież nie byłam jakąś tam sixerską córką. Nie przywieźli mnie tu po to, żeby zrobić mi operację nosa, odessać tłuszcz czy usunąć żebra. Nie powinnam tu być.

– Czy mój przyjaciel Barrett Larssen też tutaj jest?

Wskazał bolące miejsce na mojej talii, podniósł mi brzeg koszuli. Drgnęłam, lecz szybko zrozumiałam, co chce mi pokazać. Odwróciłam się i zobaczyłam siniak na moim ramieniu, odcisk dużej dłoni. Nie wiedziałam, jak zdołał mnie wyciągnąć, ale wiedziałam, kto to zrobił. Chłodna dłoń w wodzie. Mój wybawca w ciemnej głębinie. Mogłam się domyślić…

Ścisnęło mi krtań. Bear zawsze się o mnie troszczył. Odwodził od głupich pomysłów. Nie lubił kaskaderskich popisów. Ślady na ramieniu i talii wypełniły się ciepłem. Może z powodu leków, ale niemal czułam, jak mnie wyciągał. Jakimś cudem Bear, mój niemalże ochroniarz i najlepszy przyjaciel, uratował mi życie.

– Jest tutaj?

Doktor Poole zignorował moje pytanie; w drzwiach stanął funkcjonariusz PW. W czarnym mundurze wyglądał jak atramentowy kleks, jak plama w tym sterylnym pokoju.

– Phoebe Van Zant, jest pani aresztowana.

Znienacka uderzyłam drugiego sanitariusza, tuż obok krocza. Przez chwilę myślałam, że mój gwałtowny ruch zerwie linki na nadgarstkach.

– Żądam prawnika! Wypuśćcie mnie! Wypuśćcie mnie stąd!

Doktor Poole westchnął. Igła wbiła się w moje biodro i znów odpłynęłam.

***

Ocknęłam się na tylnym fotelu jakiegoś wozu. Siedziałam wciśnięta między dwóch oficerów Patrolu. Głowa mi opadała bezwładnie. Zamrugałam i przełknęłam ślinę. Kiedy spróbowałam przesunąć stopy, zrozumiałam, że wsadzili mnie w buty synchroniczne. Twarde, ciężkie, mrugające złym czerwonym okiem.

– Nie możecie mnie tak po prostu zamknąć – powiedziałam. – Jestem niepełnoletnia, nie zawiadomiliście nawet moich opiekunów!

– Och, rzeczywiście – zakpił oficer. – Jak mogliśmy o tym zapomnieć? Podaj adres, a z radością ściągniemy całą twoją rodzinę na przesłuchanie.

Gdy się wyszczerzył, zobaczyłam błysk idealnych zębów. Wiedział, jak mnie uciszyć. Gdzieś tam, po drugiej stronie miasta, Mary szaleje z niepokoju, ale pochylona nad panelem sterylizacyjnym udaje spokój, a Hal chodzi tam i powrotem i fleksuje do mnie po raz setny.

Nie, nie ściągnę na nich kłopotów. Hurtownia sprzętu medycznego jest doskonałą przykrywką dla kliniki – niech dalej działają na pograniczu prawa, bez Sixerów na karku. Każda z sześciu korporacji z przyjemnością wchłonęłaby kolejną czarnorynkową klinikę. Zwłaszcza taką, która łata protestujących na ulicach.

Transcorp. Agri-tech. Benroyal Corp. Yamada-Maddox. AltaGen. Locus Informatics. Wiem, że te firmy zbudowały potęgę Castry z niczego, jednak teraz zachowują się tak, jakby były właścicielami całej przerdzewiałej planety. Jeśli wydam Larssenów Patrolowi, zamkną klinikę w ciągu kilku godzin. Nie pozwolę na to.

Jechaliśmy wolniej, moją uwagę zwróciły płomienne barwy liści, pomarańczowe, czerwone, żółte. Castra to pustynia, stworzona dla niewyrośniętych krzaków i karłowatych roślin, a tu, wzdłuż podjazdu do sądu, rósł cały szpaler dębów, przesadzonych z Ziemi. Co za marnotrawstwo wody. Tyle wysiłku, żeby utrzymać przy życiu usychające liście.

Funkcjonariusze się spięli, gdy samochód stanął. Byliśmy na miejscu, w oddali majaczył biały budynek sądu. Jeszcze nigdy nie czułam się tak mała.

Prowadzili mnie szarym korytarzem, wśród labiryntu cel. Nigdy przedtem mnie nie złapali. Dwa lata wyścigów i ani jednego zatrzymania. Pierwszy raz tu trafiłam i nie miałam pojęcia, co mnie czeka.

Moja eskorta wyjęła fleks pilota i chwilę przy nim majstrowała. Na podłodze pojawiły się strzałki podświetlające czarno-białe płytki. Podeszwy moich butów zaczęły sunąć po posadzce, z trudem utrzymywałam równowagę. Ale gdy się poddałam i poszłam za strzałkami, ciągnięcie ustało, mogłam iść normalnie – na tyle, na ile pozwalały mi na to buty.

Przez kontrolę przeszłam, nie zatrzymując się, nie skanowali mnie, nie przeszukali, nie zapakowali w workowate ciuchy. Nawet mnie nie przesłuchali. Myślałam, że od razu wrzucą mnie do celi i zaczną pytać o Benny’ego Eno i czarnorynkowe zakłady, ale nie zrobili tego. Spytali tylko, kim są moi opiekunowie. Nie odpowiedziałam.

Nie wydam Larssenów. Byli wszystkim, co miałam.

Moja prawdziwa matka zniknęła, jak byłam niemowlęciem, pamiętałam tylko jej twarz, idealny owal, jeszcze bledszy niż mój. Ale nawet ten obraz nie był prawdziwy: tata miał jej fleksowe zdjęcie, a teraz ja mam to wspomnienie. Psycholog powiedział, że uzależniła się od czarnego sapu; tata chyba nie chciał, żebym wiedziała, że mama została ćpunką o zapadniętych oczach. Dlatego przechowuję mniej bolesny obraz, zastygły w czasie: młodej, ładnej, zdrowej dziewczyny.

Mój ojciec… Wielki Tommy Van Zant, sześciokrotny mistrz Pucharu Korporacji, rajdowiec, który nigdy nie przegrał – zniknął, gdy miałam pięć lat. Przekroczył linię mety i pojechał dalej, zostawiając mnie i ostatnie trofeum. Może nie radził sobie z presją? Może się wypalił? Może miał już przerdzewnie dość?

Jedyne, co mi zostawił, to namiętność do adrenaliny i pociąg do ścigania się. Jak się tak zastanowić, to znalazłam się tu teraz przez niego. Powinnam wysłać mu wiadomość z podziękowaniem.

Ale nie zrobię tego.

Bo nie mogę.

Czyli jeśli nawet kiedyś miałam prawdziwych rodziców, dawno zapomniałam, jak to jest.

Zaprowadzili mnie za róg, ostatni pas płytek. Mijaliśmy kolejne cele, widziałam swoje odbicie w pancernych szybach. Moje włosy wyglądały na ciemniejsze, prawie czarne. W przeciwieństwie do innych więźniów miałam na sobie za dużą koszulę szpitalną, praną tyle razy, że nie wiadomo, czy na początku była purpurowa, czy niebieska. W tym dziwacznym stroju wyglądałam jak chodzący siniak.

Cele były pełne więźniów o ostrych twarzach, to nie miejsce dla wymuskanych Sixerów, ich nigdy nie zapuszkują. Są tutaj rebelianci z Cyanu, dilerzy dragów z Bisery i ludzie z Południowej Strony, tacy jak ja. Mogę się domyślać, co ich czeka. Najgorsi zostaną przewiezieni do więzienia i wydaleni na Ziemię, drobnych przestępców deportują albo skażą na ciężkie roboty na Cyan-Biserze.

Zerknęłam na Cyanezyjczyka, stojącego najbliżej szyby. Mógł mieć jakieś siedem stóp wzrostu i pewnie myślał, że wygląda czadowo z tą flagą cyanezyjskiej armii na podkoszulku, srebrne rebelianckie gwiazdy na niebieskim tle. Założę się, że ci z Patrolu tylko na niego spojrzeli i wpakowali tu jego i jego kumpli, tak na wszelki wypadek, już za sam wygląd złodzieja paliwa.

Był zagrożeniem publicznym. Uśmiechnęłam się, pierwszy raz dzisiaj. Ja przynajmniej byłam naprawdę winna.

– Rusz się – warknął strażnik.

Dotarliśmy do końca korytarza. Usłyszałam szum wody w fontannie w holu, otworzyły się dwuskrzydłowe drzwi. W górze pojawiła się wiadomość na fleksowym ekranie: „Przedstawiamy ulepszone i uproszczone postępowanie sądowe. Nowy, przyspieszony proces zapewnia państwu Locus Informatics. Zmieniamy sprawiedliwość dla ciebie!”.

Idę o zakład, że moja przyszłość jest już przesądzona.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Wydawnictwo Akurat

imprint MUZA SA

ul. Marszałkowska 8

00-590 Warszawa

tel. 22 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz